H παταγώδης αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας στην Δυτική Ευρώπη

του Γιάννη Κολοβού *

Η επικρατούσα κοσμοθεωρία της πολυπολιτισμικότητας - η οποία έχει πάρει την μορφή θρησκευτικής πίστης για τους εγχώριους θιασώτες της - προωθεί την ουτοπική άποψη ότι παρά τις διαφορές σε πολιτισμό, γλώσσα, εθνότητα οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά σε μία κοινωνία χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν άλλες παράμετροι (π.χ. πληθυσμιακά μεγέθη, πολιτισμική εγγύτητα κ.λπ.). Όλα αυτά βέβαια στην θεωρία, αδιαφορώντας για το ότι στην πράξη έχουν αποδειχθεί ανέφικτα.

Σκοπός του άρθρου δεν είναι να αντικρούσει την «πολυπολιτισμικότητα» ως θεωρητικό κατασκεύασμα καθώς, όπως υπογραμμίζει ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Duke Edward Tiryakian: «Δεν υπάρχει επιστημονική μέθοδος που να παρέχει κριτήρια βάσει των οποίων μία κοινωνική φιλοσοφία είναι πιο έγκυρη από μία άλλη» (1). Όμως, μπορεί η εφαρμογή αυτής της κοινωνικής φιλοσοφίας στην πράξη να δείξει αν αυτή λειτουργεί αποτελεσματικά ή όχι. Επιπλέον, τα θεωρητικά κατασκευάσματα έχουν το....

Διαπολιτισμικό πρόβλημα για τα σκυλιά στην Ευρώπη

Του Μιχάλη Μιχελή

Ένας Ολλανδός μουσουλμάνος πολιτικός ζήτησε την απαγόρευση των σκύλων στη Χάγη, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ολλανδία!

Η Ισλαμική νομική παράδοση θεωρεί ότι τα σκυλιά είναι “ακάθαρτα” ζώα και ορισμένοι λένε ότι η πρόταση για την απαγόρευσή τους στην Ολλανδία αλλά και σε άλλα μέρη, είναι μια απόπειρα διείσδυσης του ισλαμικού νόμου της Σαρία στην Ευρώπη.

Το τελευταίο αυτό αίτημα – το οποίο το κοινό στην Ολλανδία έχει υποδεχτεί με χιούμορ αλλά και οργή – ακολουθεί δεκάδες άλλες μουσουλμανικές ενέργειες εναντίον των σκύλων στην Ευρώπη. Οι επικριτές λένε ότι αυτή η ενέργεια αντανακλά την αυξανόμενη παρουσία των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη, καθώς προσπαθούν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο και τους θρησκευτικούς τους κανόνες στην ευρωπαϊκή κοινωνία.

Η Ολλανδική αυτή διαμάχη ξέσπασε αφού ο Κιουτσούκ Χασάν, ένας Τούρκο-Ολλανδός εκπρόσωπος των Ισλαμιστών Δημοκρατών στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, τάχθηκε κατηγορηματικά αντίθετος με την πρόταση του Κόμματος για τα Ζώα (Partij voor de Dieren) να κάνουν την πόλη πιο φιλική προς τους σκύλους.

Σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας του Άμστερνταμ «De Telegraaf» στις 28 Ιανουαρίου, ο Κιουτσούκ υποστήριξε ότι...

Μεταναστευτικό - Πολυπολιτισμικότητα: Η χαριστική βολή για την εκλογική απήχηση της Κεντροαριστεράς;

Του Γιάννη Κολοβού

Η έλλειψη σαφούς μεταναστευτικής πολιτικής, η επίταση του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης και η εμφανής αδυναμία σημαντικών τμημάτων μεταναστευτικού πληθυσμού να ενσωματωθούν στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης έχουν συμβάλλει στην εκλογική αποδυνάμωση των πολιτικών δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και στην συνακόλουθη σημαντική εκλογική ενίσχυση στις χώρες αυτές της Ριζοσπαστικής Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς. Θα μπορούσε επομένως να ισχυρισθεί κάποιος ότι το Μεταναστευτικό ζήτημα μαζί με τα επιμέρους προβλήματα που προκύπτουν από αυτό, (αυξημένη εγκληματικότητα, επίπτωση στις κοινωνικές παροχές, θέματα εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας κλπ), διαμορφώνουν μία δέσμη θεμάτων στα οποία η Κεντροαριστερά αδυνατεί να βρει πειστικές απαντήσεις με αποτέλεσμα την εκλογική και πολιτική της απίσχνανση. Όπως χαρακτηριστικά παραδέχεται ο Αλέκος Αλαβάνος:...

Bruce Thornton και Πολυπολιτισμικότητα

[../..]Ωστόσο, οι πιο σημαντικοί λόγοι για τους οποίους οι σύγχρονοι κλασικιστές αποστρέφονται κάποιον σαν την Edith Hamilton έγκειται σε δύο διανοητικά ρεύματα που όλο και περισσότερο οριοθετούν την πανεπιστημιακή δραστηριότητα στην Αμερική: τον μεταμοντερνισμό και την πολυπολιτισμικότητα—και τα δύο αντιπροσωπεύουν μια διαρκή επίθεση σε όλα όσα κάνουν την Δύση (και κατ' ανάγκην τους Έλληνες) να ξεχωρίζει.

Η πολυπολιτισμικότητα, παρ' όλο που μας λέει ότι δοξολογεί την πολιτισμική διαφορετικότητα, είναι κατά βάθος ένα είδος πολιτικής ταυτότητας που αντιμάχεται τον ανθρωπισμό και τον κλασικό φιλελευθερισμό. Ορίζει ως ατομική ταυτότητα την εθνική ιδιαιτερότητα και περιφρονεί την φιλελεύθερη έννοια της παγκόσμιας ανθρώπινης φύσης ως, σύμφωνα με τα λόγια ενός εκφραστή της, «έναν εθνοκεντρικό και καταπιεστικά παγκοσμιοποιημένο ουμανισμό, στον οποίο οι κανόνες που νομιμοποιούν και που ρυθμίζουν την ουσία της υπηκοότητας ταυτίζονται έντονα με τις Άγγλο-Αμερικανικές πολιτισμικές-πολιτικές κοινότητες». Από αυτήν την πολυπολιτισμική υπόθεση προκύπτουν δυο αντικρουόμενες θέσεις. Η μία είναι...

Πολυπολιτισμικότητα: μία πολιτική ιδεολογική μάστιγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα  είναι η αυταρχική επιβολή, δύο ιδεολογικών γραμμών-δογμάτων:

Της πολυπολιτισμικότητας(multiculturalism), μίας πολιτικής ιδεολογικής στάσης όπου έχει σαν κύριο σκοπό, την προσπάθεια επιβολής της  πολιτισμικής διαφορετικότητας των νομιμοποιημένων ή μη παράνομα εισελθόντων μεταναστών, υπό τον ψευδομανδύα της «ενσωμάτωσης» αλλά και την υποβάθμιση-μείωση της κυρίαρχης  πολιτισμικής και ιστορικής ταυτότητας της πλειοψηφίας.

Του μεταμοντερνισμού(postmodernism) ή εθνομηδενισμού, μίας πνευματικής(και όχι μόνο) ιδεολογικής στάσης  που απορρίπτει με ολοκληρωτικό τρόπο των αντίθετων ως προς των νεωτερικών/μετανεωτερικών/μεταμοντέρνων απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Πολυπολιτισμικότητα και Μεταμοντερνισμός έχουν συμμαχήσει και έχουν δημιουργήσει ένα...

“ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ” REDUX

Η κυρία Μέρκελ ανακάλυψε προ ημερών ότι η “πολυπολιτισμικότητα” έχει ουσιαστικά αποτύχει στην Γερμανία. Η διαπίστωση αυτή ήλθε σε μια στιγμή που οι αμφιβολίες για την επιτυχία του “μοντέλου multiculti” αυξάνονται ραγδαία εντός του ισχυρού κέντρου της Ευρωπαϊκής “ένωσης” αλλά και άλλων χωρών της δυτικής Ευρώπης μετά από δεκαετίες σχεδόν ελευθέρων ροών μετανάστευσης από μουσουλμανικές και ασιατικές χώρες.

Η “πολυπολιτισμικότητα”, αυτή η άκρως επιθυμητή κατά τους “προοδευτικούς” απαίτηση για μια άμορφη κοινωνία-χοάνη με θολές ιστορικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές βάσεις, με κοινωνική “ανοχή”, που ενεργητικά προωθεί πολλές φορές εχθρικές μειονοτικές απαιτήσεις, και με διαδικασίες αναγνώρισης του “δικαιώματος στον αποχωρισμό” και στην αποξένωση από το σώμα του κοινωνικού περιβάλλοντος, “παίζει” εδώ και χρόνια και στην Ελλάδα, με τις ελληνικές κυβερνήσεις να διαγκωνίζονται στο ποιος και πως θα αναδειχθεί “καλύτερος Ευρωπαίος” με βάση την ουσιαστική αποδοχή της πλήρους αποχαλίνωσης της παράνομης μετανάστευσης από ασιατικές και αφρικανικές χώρες.

Η κυρία Μέρκελ φυσικά δεν είδε ξαφνικά το...

Νικολά Σαρκοζί: « Η πολυπολιτισμικότητα έχει αποτύχει»

Φεβρουάριος 11, 2011.

Παρίσι.

Ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει αποτύχει, μετέδωσε, σήμερα, το γαλλικό πρακτορείο. Με τη δήλωσή του αυτή, ο Γάλλος πρόεδρος, προστίθεται στον αυξανόμενο αριθμό των παγκόσμιων ηγετών, που εξέφρασαν την ίδια θέση. Πρόσφατα παρόμοια δήλωση έκανε η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκερ, ο πρώην πρωθυπουργός της Αυστραλίας, Τζον Χάουαρντ και ο βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον.

Τους τελευταίους μήνες, υποστηρίχτηκε ότι οι πολυπολιτισμικές πολιτικές  που εφαρμόστηκαν για τους μετανάστες, τελικά, ήταν...

Κάμερον:H Βρετανική κρατική πολυπολιτισμικότητα απέτυχε.

Κάμερον: «Μηδενική ανοχή στο Ισλάμ»
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011

Στροφή 180 μοιρών στην αντιτρομοκρατική πολιτική της Βρετανίας αναμένεται να σηματοδοτήσει ο πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, μιλώντας το Σάββατο στη Γερμανία.

Συντασσόμενος με την άποψη που είχε εκφράσει και η γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, ο Κάμερον αναμένεται να πει ότι το πολυπολιτισμικό μοντέλο έχει αποτύχει και η πολιτεία «οφείλει όχι να συμβιβαστεί αλλά να συγκρουστεί με τις μη βίαιες μουσουλμανικές ομάδες που δεν αποδέχονται ξεκάθαρα τις βρετανικές αξίες, όπως η ισότητα των φύλων και η δημοκρατία».

«Το να ανήκει κανείς στη Βρετανία σημαίνει ότι αποδέχεται αυτές τις αξίες», θα τονίσει ο Κάμερον, ενώ αναμένεται να επιτεθεί στις προηγούμενες κυβερνήσεις διότι κατά τη γνώμη του έπεσαν «θύματα του φόβου και της θολής σκέψης, υποστηρίζοντας μια μορφή κρατικής πολυπολιτισμικότητας». Ταυτόχρονα, θα ανακοινώσει ότι η κυβέρνησή του θα διακόψει τη χρηματοδότηση και τη συνεργασία με οργανώσεις οι οποίες, παρ’ ότι όχι βίαιες, είναι σίγουρα σε ορισμένες περιπτώσεις «μέρος του προβλήματος».

Στην ομιλία που έχει προγραμματισθεί να δώσει σε συνέδριο για ζητήματα ασφαλείας στο Μόναχο ο Κάμερον αναμένεται να τονίσει ότι...

Αριστοτέλης, Ισλάμ και Ευρώπη

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Η Ακαδημία Αθηνών και ο πρόεδρός της, ο ιστορικός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, επιδεικνύουν προσφάτως μια αξιοπρόσεκτη και μάλλον ασυνήθιστη εξωστρέφεια: διοργανώνουν τακτικά σημαντικές ημερίδες με επίκαιρα θέματα.

Παρακολουθήσαμε την τελευταία, με θέμα «Οι πολιτιστικές ρίζες της Ευρώπης», στο εντυπωσιακό μαρμάρινο μέγαρο της Πανεπιστημίου, έργο του Χάνσεν, που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα δείγματα του νεοκλασικισμού παγκοσμίως.

Τα ερωτήματα για το πολιτιστικό στάτους της Ευρώπης δεν είναι σημερινά: ποιες είναι οι πνευματικές ρίζες, η ταυτότητα της Ευρώπης; Και ποια είναι η θέση του μεσαιωνικού Ελληνισμού; Τα ερωτήματα δεν είναι σχολαστικά. Αφορούν το σήμερα, καθώς οι μετακινήσεις πληθυσμών θέτουν ζητήματα πολιτιστικών ταυτοτήτων.

Είναι χαρακτηριστικός ο σάλος που ξέσπασε πριν από δύο χρόνια στη Γαλλία από το μπεστ σέλερ του ιστορικού Σιλβέν Γκουγκενέμ «Ο Αριστοτέλης στο Mont Saint Michel» (εκδ. Ολκός 2009). Ο Γκουγκενέμ άσκησε σκληρή κριτική στις πρόσφατες απόψεις ακαδημαϊκών κύκλων στην Ευρώπη -κυρίως από το χώρο της μεταμοντέρνας αναθεωρητικής ιστοριογραφίας- οι οποίοι αμφισβήτησαν την επίδραση της κλασικής Ελλάδας στο δυτικό πολιτισμό, υποστηρίζοντας πως οι Δυτικοί γνώρισαν τον Αριστοτέλη από τις αραβικές μεταφράσεις. Και κατηγόρησαν τον Γκουγκενέμ ότι επιχειρεί να υποτιμήσει την προσφορά των Αράβων στο δυτικό πολιτισμό!

Ο Γάλλος καθηγητής, μέσα σε ένα κλίμα ισλαμοφοβίας, έχασε....

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

OI ΠΟΜΑΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ανατρέχοντας στη νεότερη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) πολιτική ιστορία των Πομάκων στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσαμε να τη διαιρέσουμε σε δύο μεγάλες περιόδους, την πριν και την μετά το 1997. Τη χρονιά αυτή ιδρύεται με έδρα την Κομοτηνή το Κέντρο Πομακικών Ερευνών (ΚΠΕ), το πρώτο νομικό πρόσωπο, ο πρώτος επίσημα αναγνωρισμένος πομακικός θεσμός του ελληνικού κράτους από την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 και μετά. Υπήρξε μια επαναστατική εξέλιξη που σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας πορείας συνειδητοποίησης του ιστορικού παρελθόντος και διεκδίκησης ενός νέου ρόλου μέσα στην θρακική και ευρύτερα την ελληνική και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Η ίδρυσή του ήταν το προϊόν μιας μακράς περιόδου προβληματισμού και ιδεολογικών αναζητήσεων που είχε αναπτυχθεί σε κύκλους νέων κυρίως Πομάκων της Κομοτηνής και της Ξάνθης. Η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πρακτικές περιθωριοποίησης που εκπορεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργησαν το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «πομακικό κίνημα».

Οι ιδεολογικοί άξονες του κινήματος είχαν διατυπωθεί τόσο στο καταστατικό του όσο και στα κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας αμέσως μετά την ίδρυση του ΚΠΕ. Ως κίνηση, πρωτίστως σκόπευε να κρατήσει το Πομακικό έξω από τα πλαίσια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με όποιο τρόπο και σε όποιο επίπεδο αυτή εκδηλωνόταν στη Θράκη.

Μέχρι το 1997 για την ελληνική πλευρά το Πομακικό ήταν.... 

Τι κρύβεται πίσω από τον «νέο» (ή συνταγματικό) πατριωτισμό;

Του Γιάννη Κολοβού

18-4-2010

Αντίβαρο

Η αλλαγή του τρόπου κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας, όπως αυτή περιγράφεται στο σχετικό σχέδιο νόμου που με περισσή σπουδή έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση, οδηγεί αναπόφευκτα και στην μεταβολή του ουσιαστικού περιεχομένου της έννοιας «Έλλην». Με βάση την μέχρι τώρα ισχύουσα νομοθεσία η έννοια του Έλληνα εμπεριέχει εν πολλοίς μία κοινότητα καταγωγής και κοινών πολιτισμικών συνιστωσών. Με την υιοθέτηση και του δικαίου του εδάφους η έννοια του «Έλληνα» συνδέεται κυρίως με την έννοια της επικράτειας του Ελληνικού κράτους και τον «συνταγματικό πατριωτισμό», χωρίς κάποιο άλλο κοινό συνδετικό στοιχείο. Μία τέτοια αλλαγή ουσίας θα έχει σημαντικές συνέπειες όχι μόνο στην εθνική ταυτότητα των Ελλήνων αλλά και στην ίδια την κοινωνική συνοχή της χώρας.

Χαρακτηριστικό δείγμα της σχετικής επιχειρηματολογίας που αναπτύσσεται από την κοσμοπολίτικη αριστερά (αλλά και από την φιλελεύθερη κεντροδεξιά) αποτελούν τα γραφόμενα από τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Γιάννη Βούλγαρη ο οποίος είχε προτείνει την επανεξέταση της νομοθεσίας για την απόκτηση ιθαγένειας και την διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων προς τους εγκατεστημένους μετανάστες με το εξής σκεπτικό: «Ποιούς, όμως, θεωρούμε «έλληνες πολίτες»; Και είναι αρκετό πλέον στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα δικαιώματα να θεμελιώνονται μόνο υπό το πρίσμα της εθνικής φιλελεύθερης – δημοκρατίας;…Η αντιμετώπιση των δικαιωμάτων μέσα από το πρίσμα της εθνοτικής ομοιογένειας οδηγεί στην παραβίαση των δικαιωμάτων των εγχώριων εθνικών και θρησκευτικών μειοψηφιών, των μεταναστών και των ξένων…Στην εποχή της...... 

Ελληνικό Έθνος ή Πολυπολιτισμός;

Ομιλία του Κωνσταντίνου Ρωμανού  στην Ημερίδα «Ιων Δραγούμης και Ελληνισμός», Παλαιά Βουλή, 24-9-08)

Κυρίες και Κύριοι, 

Σήμερα βιώνουμε στην Ελλάδα μια μοναδική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του έθνους, τόσο σε θεωρητικό όσο σε πολιτικό επίπεδο.

Από τους κουκουλοφόρους και λοιπούς οπαδούς της τηλεκατευθυνόμενης  αναρχίας (συμπεριλαμβανομένων μεγάλου αριθμού δήθεν οικολογικών ομάδων από τις οποίες δεν θα περίμενε κανείς να έχουν άποψη επί του θέματος) έως το κόμμα του Συνασπισμού, τον αρχηγό και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, του κυβερνώντος κόμματος ,αλλά και από μεγάλο αριθμό μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας ακούμε τα τελευταία χρόνια όσα επιχειρήματα της σύγχρονης αγγλοσαξονικής βιβλιογραφίας  μεταπρατικά εισήλθαν στον ελληνικό χώρο, (αλλά και της παλαιότερης διεθνιστικής φιλολογίας του αριστερού χώρου κατά τον 19^ο και αρχές του 20^ου αιώνα) για να πλήξουν την ιδέα του έθνους. Σημειωτέον ότι η εκστρατεία αυτή απεχθάνεται τον επιστημονικό διάλογο και έχει καθαρά δημαγωγικό –συνθηματολογικό χαρακτήρα σταυροφορίας από θέσεως ισχύος. Αυτή η στάση είναι γνωστή από  την πολιτική – στη χειρότερή της εκδοχή – αλλά ανάξια του επιστημονικού προσωπικού της χώρας.

 Εν τούτοις με την απόλυτη συνεργία των..... 

Μύθοι και ήθη της πολυπολιτισμικότητας

Με τη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 30.5.2010 η κ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Το Βυζάντιο, είπε, ήταν μεν πολυεθνικό, αλλά μονοπολιτισμικό, είχε μόνο τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι η διαπρεπής βυζαντινολόγος μάς έδωσε και το μυστικό της επιβιώσεως ενός κράτους επί 1100 χρόνια. Τα μονοπολιτισμικά κράτη έχουν μέλλον, τα πολυπολιτισμικά διαλύονται είτε ειρηνικά είτε με τη βία των όπλων. Θυμηθείτε την περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, παρατηρήστε τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια (μουσουλμάνοι Αλβανοί κατά Χριστιανών Σλάβων), ακόμη και στο Βέλγιο (οι Ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί θέλουν να αποσχισθούν από τους γαλλόφωνους Βαλλόνους). Μπορεί μία κοινωνία σήμερα να αντέξει ένα συγκεκριμένο –όχι απεριόριστο- αριθμό μεταναστών από άλλες χώρες, αλλά πρέπει να τους ενσωματώνει σε ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο. Ο μονοπολιτισμός σώζει τις κοινωνίες, διατηρεί τις ισορροπίες και απομακρύνει τη διάσπαση και την γκετοποίηση.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. Αντί να θαυμάζουμε το μονοπολιτισμικό Βυζάντιο (Ρωμανία) έχουμε διδαχθεί από ξενόφερτες προπαγάνδες και από θορυβώδεις μειοψηφίες να υμνούμε την πολυπολιτισμικότητα. Κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν άκριτα στη χώρα μας πρότυπα κοινωνιών που δεν έχουν καμμία σχέση με την ιστορία μας, την ψυχοσύνθεσή μας, τις κοινωνικές ανάγκες μας. Το πολυπολιτισμικό πρότυπο δοκιμάσθηκε στις ΗΠΑ που είναι εξ ολοκλήρου χώρα μεταναστών. Στην Ευρώπη οι σοβαρές χώρες καταπολεμούν την πολυπολιτισμικότητα και μιλούν για ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο που οφείλουν όλοι να ακολουθούν. Απόρροια της πολυπολιτισμικής ψυχώσεως στην Ελλάδα είναι και η αδράνεια των ελληνικών αρχών κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια έναντι του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Όποιος..... 

Ο σύγχρονος συρμός του multi - culturalism

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Γεν. Γραμματέα του ΔΣ του Δικτύου 21

Τελευταία, μια νέα μόδα έχει επικρατήσει στους κύκλους του πολιτικού μας κατεστημένου: Το λεγόμενο «πολυ-πολιτισμικό» μοντέλο – multi-culturalism όπως λένε και οι αγγλομαθείς (και αμερικανοτραφείς, κατά τον κ. Πάγκαλο), φωστήρες του υπουργείου μας των Εξωτερικών.

Στο όνομα του «πολυ-πολιτισμού», λοιπόν, γίνονται προσπάθειες «ξαναγραψίματος» της Ιστορίας μας, αλλαγής των διδαχτικών βιβλίων, αναδιατύπωσης των πολιτιστικών σχέσεών με τους εταίρους μας κλπ.

Όλα αυτά θα ήταν πολύ ενδιαφέροντα, αν δεν απέπνεαν μια κραυγαλέα άγνοια για το τι σημαίνει το «πολυ-πολιτισμικό μοντέλο», τι αφορά, που και πως εφαρμόστηκε, τι προσφέρει και που αντενδείκνυται.

Πολυεθνικές Αυτοκρατορίες και μεταναστευτικές Δημοκρατίες

Το λεγόμενο «πολυ-πολιτισμικό μοντέλο», ξεκίνησε από τις σύγχρονες μεταναστευτικές κοινωνίες όπου υπήρχε το πρόβλημα συγχώνευσης ετερογενών πληθυσμών με ποικίλες πολιτιστικές ταυτότητες και τόπους καταγωγής, ώστε να αποτελέσουν ένα συμπαγές σύνολο, ικανό να «συνοικήσει» μέσα σε ένα κράτος, υπό συνθήκες δημοκρατίας.

Παλαιότερα, υπήρξαν πολυεθνικές Αυτοκρατορίες, όπου......

Τα όρια και η υπέρβαση της πολυπολιτισμικότητας

Η πολυπολιτισμικότητα (multiculturalism) αρχικά ως ιδεολογική τάση και κατόπιν ως κοινωνικό φαινόμενο εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά την δεκαετία του 1980 στις Ηνωμένες Πολιτείες και έκτοτε διαδόθηκε δυναμικά, ιδίως κατά την δεκαετία της ιδεολογικής κυριαρχίας της έννοιας της πολιτικής ορθότητας (political correctedness), αυτής των ετών 1990-2000, και στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, επηρεάζοντας σε καταλυτικό βαθμό την οπτική των κυρίαρχων πολιτικών και πνευματικών ελίτ, καθώς και των υπολοίπων ηγητόρων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης.

3.1.2 Τα όρια της πολυπολιτισμικότητας

Τα όρια και οι αρνητικές εν γένει συνέπειες της πολυπολιτισμικής διάρθρωσης ενός κοινωνικού συνόλου έχουν επισημανθεί και αναδειχθεί από μία σειρά εμπεριστατωμένων μελετών και ερευνών, οι οποίες θα παρουσιαστούν αναλυτικά κατωτέρω.

Η εξέταση των αρνητικών συνεπειών του ιδεολογήματος της πολυπολιτισμικότητας θα αρχίσει με την πλέον πρόσφατη αξιόλογη συμβολή στο πεδίο αυτό, μία αναλυτική στατιστική κοινωνιολογική έρευνα, η οποία διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες από το πλέον έγκριτο πανεπιστήμιο σε παγκόσμιο επίπεδο, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Πρόκειται για την βαρυσήμαντη Μελέτη του Καθηγητή Πούτναμ, ο οποίος το 2007 δημοσίευσε μία πολυετή και διεξοδική έρευνα για το θέμα.

Ο Ρόμπερτ Ντ. Πούτναμ (Robert David Putnam, γεν. 1941) είναι.....

Η υψηλή πολυπολιτισμικότητα βλάπτει την κοινωνική συνοχή

Προβληματίζουν συμπεράσματα έρευνας σε 30.000 Αμερικανούς

The International Herald Tribune

Είναι πολύ της μόδας πλέον να μιλούμε για την πολυπολιτισμικότητα, για τη συνύπαρξη διαφορετικών φυλών και εθνοτήτων ως δύναμη των πολιτών. Από τα φεστιβάλ με θέμα την πολυπολιτισμικότητα, μέχρι τις ομιλίες των πολιτικών, το μήνυμα είναι το ίδιο: οι διαφορές μας είναι η δύναμή μας.

Σύμφωνα όμως με μια μεγάλη πρόσφατη έρευνα, η οποία βασίστηκε σε συνεντεύξεις με 30.000 ανθρώπους ανά την Αμερική, ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Ο πολιτικός επιστήμονας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, Ρόμπερτ Πάτναμ, ο οποίος πραγματοποίησε την έρευνα, διαπίστωσε ότι όσο μεγαλύτερος ο βαθμός της πολυπολιτισμικότητας σε μια κοινότητα, τόσο λιγότερα είναι τα μέλη της που ψηφίζουν, που προσφέρουν εθελοντική εργασία, που δινουν χρήματα γα φιλανθρωπίες και προγράμματα της κοινότητάς τους.

Μετανάστευση

Η έρευνα βλέπει το φως της δημοσιότητας σε μια περίοδο που το μέλλον της Αμερικής ως χωνευτήρι βρίσκεται στο επίκεντρο ενός έντονου, δημόσιου πολιτικού διαλόγου. Τα συμπεράσματα της έρευνας χρησιμοποιούν ήδη ορισμένοι συντηρητικοί, προκειμένου να αποδείξουν τις βλαβερές συνέπειες που έχει η μαζική μετανάστευση στον κοινωνικό ιστό του αμερικνικού έθνους. Δεδομένου όμως ότι όπως δείχνουν τα δημογραφικά στοιχεία, ο βαθμός της πολυπολιτισμικότητας θα αυξάνεται όλο και περισσότερο στις ΗΠΑ, το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα διαχειριστούμε τις δύσκολες κοινωνικές αλλαγές τις οποίες διαβλέπει ο Πάτναμ.

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της έρευνας, η πολυπολιτισμικότητα μας προκαλεί αμηχανία. Η αμηχανία όμως δεν είναι πάντα κάτι αρνητικό. Αυτή ακριβώς η αμηχανία, εξηγεί, για παράδειγμα, γιατί......

Oι πολυπολιτισμικές εμμονές του Γ. Παπανδρέου και το νομοσχέδιο για τους μετανάστες

Γράφει ο Κωνσταντής Ο.
enkripto.com
Είχαμε εγκαίρως επισημάνει (λινκ) από αυτό εδώ το βήμα, την κρυφή ατζέντα του Γ. Παπανδρέου για τους μετανάστες. Λίγο πριν τις εκλογές είχαμε και πάλι προειδοποιήσει (λινκ) ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πιστός στις ιδεολογικές του εμμονές κατά του «μονοεθνικού κράτους» (λινκ) και υπέρ της «πολυπολιτισμικότητας» (λινκ), είχε ως άμεση προτεραιότητα τη μετατροπή του ελληνικού εθνικού κράτους σε «πολυπολιτισμική» κοινωνία. Και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε: δυόμιση μήνες μετά τις εκλογές, και ωσάν να μην είχε η Ελλάδα πιο επείγοντα προβλήματα να λύσει, ο Γ. Παπανδρέου έσπευσε εν μέσω Χριστουγέννων να καταθέσει ένα νομοσχέδιο, με το οποίο προβλέπεται να αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια:

-Όσοι μετανάστες δεύτερης γενιάς (παιδιά μεταναστών) γεννήθηκαν στην Ελλάδα από γονέα με τουλάχιστον πέντε χρόνια νόμιμης παραμονής,

- Όσοι μετανάστες δεύτερης γενιάς (παιδιά) παρακολούθησαν ελληνικό σχολείο στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού (!!!), ή έξι χρόνια συνολικά, ακόμη κι αν δε γεννήθηκαν από γονέα με πενταετή νόμιμη παραμονή.

- Οποιοδήποτε άλλο παιδί γεννιέται στην Ελλάδα και είναι άγνωστης ιθαγένειας ή οι γονείς του δηλώσουν (με απλή υπεύθυνη δήλωση) ότι δεν αποκτά άλλη ιθαγένεια (!!!)
- Όσοι ενήλικες μετανάστες έχουν πενταετή νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα, μέσω της διαδικασίας πολιτογράφησης που απλουστεύεται (παλιά προέβλεπε δεκαετή παραμονή και περισσότερες προϋποθέσεις).

Οι ρυθμίσεις αυτές, παρ’ ότι διαφημίζονται ως προσπάθεια «ενσωμάτωσης» των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, στην πραγματικότητα επιδιώκουν το αντίθετο: όχι την.......

Η συνωμοσία επιβολής της πολυπολιτισμικότητας αποκαλύπτεται...

Γράφει ο Γιάννης Κολοβός*

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΡΕΣΑΛΤΟ[Τεύχος 46 - Ιανουάριος 2010]

Άκρως αποκαλυπτικό ήταν το άρθρο του Andrew Neather στην London Evening Standard (23/10/2009), στο οποίο παραδεχόταν ότι η απόφαση για την χαλάρωση των συνοριακών ελέγχων στην Βρετανία και για την αλματώδη αύξηση της εισροής μεταναστών ήταν εσκεμμένη προκειμένου να γίνει η χώρα...πολυπολιτισμική! Ο Neather δεν είναι τυχαίος: στις αρχές του 2000 υπήρξε λογογράφος του Βρετανού πρωθυπουργού Tony Blair και των υπουργών Εσωτερικών Jack Straw και David Blunkett.

Στο άρθρο αυτό έκανε λόγο για «σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 μέχρι τουλάχιστον τον περσινό Φεβρουάριο...να ανοίξει η Βρετανία στην μαζική μετανάστευση». Επιπλέον παραδέχθηκε: «Εγώ έγραψα τον λόγο-ορόσημο που έβγαλε η τότε υπουργός μετανάστευσης Barbara Roche τον Σεπτέμβριο του 2000, στον οποίον ζητούσε την χαλάρωση των ελέγχων. Σηματοδότησε μία σημαντική αλλαγή από την πολιτική προηγούμενων κυβερνήσεων».

Ο λόγος αυτός βασίσθηκε εν πολλοίς σε μία μελέτη για το θέμα της μετανάστευσης την οποία συνέταξε η......

Δυστυχώς ζούμε πλέον σε πολυπολιτισμική κατοχή.

Μετά την αναμενόμενη ψήφιση του εθνοκτόνου νομοσχεδίου για την ιθαγένεια και την ψευδο-ελληνοποίηση 1.000.000 αλλοδαπών για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους (όπως αποκάλυψε ο Πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών  Κος Κολομπανί), η παρούσα κυβέρνηση των μεταμοντέρνων πολυπολιτισμικών συνεχίζει την εθνομηδενιστική πολιτική της με αυτό που ξεκίνησε από την αρχή: με την απελληνοποίηση μέσω της διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας των  καινούργιων μειονοτήτων όπως αναφέρουν. Για την ακρίβεια, το πραξικόπημα στην ελληνική εκπαίδευση συνίσταται στην εγκατάλειψη του ισχύοντος συνταγματικού - παιδαγωγικού πλαισίου, που προσβλέπει στη μεταβίβαση της εθνοπολιτισμικής κληρονομιάς και στη διαμόρφωση ελληνικής εθνικής ταυτότητας, χάριν ενός νέου πολιτικού παιδαγωγικού μοντέλου που στρέφει την «κριτική σκέψη» (στη μεταμοντέρνα της εκδοχή) κατά των «μύθων» του εθνικού αφηγήματος (αποδόμηση), ενώ παράλληλα οικοδομεί τον δικό του ανυπόστατο «κοσμοπολίτικο», «διεθνιστικό», «πολυπολιτισμικό» μύθο.
Έτσι λοιπόν η υπουργός Α-Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου μιλώντας χθες στο διεθνές συνέδριο για τη Μετανάστευση, της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδας υποστήριξε....... 

Ο Αντώνης Σαμαράς και η Αλέκα Παπαρήγα για την Πολυπολιτισμικότητα

Τα παρακάτω είναι αποσπάσματα από τις ομιλίες των δύο πολιτικών αρχηγών που έλαβαν χώρα την 9-2-2010 στην Βουλή  και στην προ ημερησίας διάταξης Κοινοβουλευτική Συζήτηση με θέμα  την Ιθαγένεια και τη Μεταναστευτική Πολιτική .Και τα δύο αποσπάσματα αφορούν την Πολυπολιτισμικότητα και τις απόψεις για αυτήν των δύο πολιτικών αρχηγών.

Αντώνης Σαμαράς:

Υπάρχει, όμως, και η αρνητική εμπειρία της Ευρώπης. Υποστηρίζει η κυβέρνηση ότι αν δώσουμε ιθαγένεια στα παιδιά θα τα ενσωματώσουμε πιο εύκολα. Αυτή η άποψη κυριάρχησε, πράγματι, σε κάποιες χώρες με μεγάλη αποικιακή παράδοση για κάποια χρόνια. 

Όπως, όμως, έδειξαν τα δραματικά γεγονότα στο Λονδίνο και στα προάστια των γαλλικών πόλεων, το 2005, δεν αρκεί η εύκολη ή αυτόματη χορήγηση ιθαγένειας για να ενταχθούν τα παιδιά των μεταναστών. Χρειάζεται και η ψυχολογική ενσωμάτωσή τους, σταδιακά και ομαλά. Πράγμα που προφανώς δεν είχε συμβεί στις χώρες αυτές. Κι αυτό πλήρωσαν οι κοινωνίες τους…