H παταγώδης αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας στην Δυτική Ευρώπη

του Γιάννη Κολοβού *

Η επικρατούσα κοσμοθεωρία της πολυπολιτισμικότητας - η οποία έχει πάρει την μορφή θρησκευτικής πίστης για τους εγχώριους θιασώτες της - προωθεί την ουτοπική άποψη ότι παρά τις διαφορές σε πολιτισμό, γλώσσα, εθνότητα οι άνθρωποι μπορούν να συνυπάρξουν ειρηνικά σε μία κοινωνία χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν άλλες παράμετροι (π.χ. πληθυσμιακά μεγέθη, πολιτισμική εγγύτητα κ.λπ.). Όλα αυτά βέβαια στην θεωρία, αδιαφορώντας για το ότι στην πράξη έχουν αποδειχθεί ανέφικτα.

Σκοπός του άρθρου δεν είναι να αντικρούσει την «πολυπολιτισμικότητα» ως θεωρητικό κατασκεύασμα καθώς, όπως υπογραμμίζει ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Duke Edward Tiryakian: «Δεν υπάρχει επιστημονική μέθοδος που να παρέχει κριτήρια βάσει των οποίων μία κοινωνική φιλοσοφία είναι πιο έγκυρη από μία άλλη» (1). Όμως, μπορεί η εφαρμογή αυτής της κοινωνικής φιλοσοφίας στην πράξη να δείξει αν αυτή λειτουργεί αποτελεσματικά ή όχι. Επιπλέον, τα θεωρητικά κατασκευάσματα έχουν το....

Bruce Thornton και Πολυπολιτισμικότητα

[../..]Ωστόσο, οι πιο σημαντικοί λόγοι για τους οποίους οι σύγχρονοι κλασικιστές αποστρέφονται κάποιον σαν την Edith Hamilton έγκειται σε δύο διανοητικά ρεύματα που όλο και περισσότερο οριοθετούν την πανεπιστημιακή δραστηριότητα στην Αμερική: τον μεταμοντερνισμό και την πολυπολιτισμικότητα—και τα δύο αντιπροσωπεύουν μια διαρκή επίθεση σε όλα όσα κάνουν την Δύση (και κατ' ανάγκην τους Έλληνες) να ξεχωρίζει.

Η πολυπολιτισμικότητα, παρ' όλο που μας λέει ότι δοξολογεί την πολιτισμική διαφορετικότητα, είναι κατά βάθος ένα είδος πολιτικής ταυτότητας που αντιμάχεται τον ανθρωπισμό και τον κλασικό φιλελευθερισμό. Ορίζει ως ατομική ταυτότητα την εθνική ιδιαιτερότητα και περιφρονεί την φιλελεύθερη έννοια της παγκόσμιας ανθρώπινης φύσης ως, σύμφωνα με τα λόγια ενός εκφραστή της, «έναν εθνοκεντρικό και καταπιεστικά παγκοσμιοποιημένο ουμανισμό, στον οποίο οι κανόνες που νομιμοποιούν και που ρυθμίζουν την ουσία της υπηκοότητας ταυτίζονται έντονα με τις Άγγλο-Αμερικανικές πολιτισμικές-πολιτικές κοινότητες». Από αυτήν την πολυπολιτισμική υπόθεση προκύπτουν δυο αντικρουόμενες θέσεις. Η μία είναι...

Πολυπολιτισμικότητα: μία πολιτική ιδεολογική μάστιγα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα  είναι η αυταρχική επιβολή, δύο ιδεολογικών γραμμών-δογμάτων:

Της πολυπολιτισμικότητας(multiculturalism), μίας πολιτικής ιδεολογικής στάσης όπου έχει σαν κύριο σκοπό, την προσπάθεια επιβολής της  πολιτισμικής διαφορετικότητας των νομιμοποιημένων ή μη παράνομα εισελθόντων μεταναστών, υπό τον ψευδομανδύα της «ενσωμάτωσης» αλλά και την υποβάθμιση-μείωση της κυρίαρχης  πολιτισμικής και ιστορικής ταυτότητας της πλειοψηφίας.

Του μεταμοντερνισμού(postmodernism) ή εθνομηδενισμού, μίας πνευματικής(και όχι μόνο) ιδεολογικής στάσης  που απορρίπτει με ολοκληρωτικό τρόπο των αντίθετων ως προς των νεωτερικών/μετανεωτερικών/μεταμοντέρνων απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Πολυπολιτισμικότητα και Μεταμοντερνισμός έχουν συμμαχήσει και έχουν δημιουργήσει ένα...

Αριστοτέλης, Ισλάμ και Ευρώπη

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Η Ακαδημία Αθηνών και ο πρόεδρός της, ο ιστορικός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, επιδεικνύουν προσφάτως μια αξιοπρόσεκτη και μάλλον ασυνήθιστη εξωστρέφεια: διοργανώνουν τακτικά σημαντικές ημερίδες με επίκαιρα θέματα.

Παρακολουθήσαμε την τελευταία, με θέμα «Οι πολιτιστικές ρίζες της Ευρώπης», στο εντυπωσιακό μαρμάρινο μέγαρο της Πανεπιστημίου, έργο του Χάνσεν, που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα δείγματα του νεοκλασικισμού παγκοσμίως.

Τα ερωτήματα για το πολιτιστικό στάτους της Ευρώπης δεν είναι σημερινά: ποιες είναι οι πνευματικές ρίζες, η ταυτότητα της Ευρώπης; Και ποια είναι η θέση του μεσαιωνικού Ελληνισμού; Τα ερωτήματα δεν είναι σχολαστικά. Αφορούν το σήμερα, καθώς οι μετακινήσεις πληθυσμών θέτουν ζητήματα πολιτιστικών ταυτοτήτων.

Είναι χαρακτηριστικός ο σάλος που ξέσπασε πριν από δύο χρόνια στη Γαλλία από το μπεστ σέλερ του ιστορικού Σιλβέν Γκουγκενέμ «Ο Αριστοτέλης στο Mont Saint Michel» (εκδ. Ολκός 2009). Ο Γκουγκενέμ άσκησε σκληρή κριτική στις πρόσφατες απόψεις ακαδημαϊκών κύκλων στην Ευρώπη -κυρίως από το χώρο της μεταμοντέρνας αναθεωρητικής ιστοριογραφίας- οι οποίοι αμφισβήτησαν την επίδραση της κλασικής Ελλάδας στο δυτικό πολιτισμό, υποστηρίζοντας πως οι Δυτικοί γνώρισαν τον Αριστοτέλη από τις αραβικές μεταφράσεις. Και κατηγόρησαν τον Γκουγκενέμ ότι επιχειρεί να υποτιμήσει την προσφορά των Αράβων στο δυτικό πολιτισμό!

Ο Γάλλος καθηγητής, μέσα σε ένα κλίμα ισλαμοφοβίας, έχασε....

Πολυπολιτισμικότητα

Της Μαρίας Τσοσκούνογλου

Άρδην, τεύχος 20

Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια λέξη της μόδας. Την ακούμε σε ομιλίες πολιτικών, τη διαβάζουμε σε άρθρα στον Τύπο, ακόμα και φεστιβάλ γίνονται εν ονόματί της.

Επίσης, είναι μια λέξη που αγαπούν οι «αριστεροί» και μισούν οι «δεξιοί». Οι μεν πρώτοι τη χρησιμοποιούν για να εκφράσουν απόψεις του τύπου «η ποικιλότητα είναι η δύναμή μας», και να απαιτήσουν «το δικαίωμα στη διαφορά». Οι δεύτεροι συνοψίζουν σε αυτή τη λέξη-μπαμπούλα την απειλή του «ξένου» ή του διαφορετικού/άλλου στη ζωή τους.
Το ζήτημα είναι ότι, σε όλο τον κόσμο, η πολυπολιτισμικότητα βάλλεται από παντού, κυρίως από αυτούς που κάποτε πίστευαν χωρίς όρους σε αυτή.
Στη Βρετανία, χώρα-υπόδειγμα για τον υψηλό βαθμό εθνοτικής ποικιλότητας μέχρι τον Ιούλιο του 2005, που συνέβησαν οι βομβιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις στο κέντρο του Λονδίνου, μόνο κάποιοι συντηρητικοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι την «ανοιχτή κοινωνία του “Λοντονιστάν”» (όπως αποκαλούν το Λονδίνο, λόγω της μεγάλης μουσουλμανικής κοινότητας εκεί). Σήμερα, δύο χρόνια μετά, και αφού αποκαλύφθηκε ότι οι δράστες δεν ήρθαν «απ’ έξω» αλλά επρόκειτο για μουσουλμάνους, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αγγλία, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Οι φωνές που ανησυχούν για την πολυπολιτισμική Βρετανία είναι πλέον πολλές και όλων των αποχρώσεων.
Έτσι, η εφημερίδα Daily Mail διακηρύσσει ότι το....

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

OI ΠΟΜΑΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ανατρέχοντας στη νεότερη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) πολιτική ιστορία των Πομάκων στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσαμε να τη διαιρέσουμε σε δύο μεγάλες περιόδους, την πριν και την μετά το 1997. Τη χρονιά αυτή ιδρύεται με έδρα την Κομοτηνή το Κέντρο Πομακικών Ερευνών (ΚΠΕ), το πρώτο νομικό πρόσωπο, ο πρώτος επίσημα αναγνωρισμένος πομακικός θεσμός του ελληνικού κράτους από την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 και μετά. Υπήρξε μια επαναστατική εξέλιξη που σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας πορείας συνειδητοποίησης του ιστορικού παρελθόντος και διεκδίκησης ενός νέου ρόλου μέσα στην θρακική και ευρύτερα την ελληνική και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Η ίδρυσή του ήταν το προϊόν μιας μακράς περιόδου προβληματισμού και ιδεολογικών αναζητήσεων που είχε αναπτυχθεί σε κύκλους νέων κυρίως Πομάκων της Κομοτηνής και της Ξάνθης. Η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πρακτικές περιθωριοποίησης που εκπορεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργησαν το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «πομακικό κίνημα».

Οι ιδεολογικοί άξονες του κινήματος είχαν διατυπωθεί τόσο στο καταστατικό του όσο και στα κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας αμέσως μετά την ίδρυση του ΚΠΕ. Ως κίνηση, πρωτίστως σκόπευε να κρατήσει το Πομακικό έξω από τα πλαίσια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με όποιο τρόπο και σε όποιο επίπεδο αυτή εκδηλωνόταν στη Θράκη.

Μέχρι το 1997 για την ελληνική πλευρά το Πομακικό ήταν.... 

Εθνομηδενισμός, Ξενοκεντρισμός, Μεταμοντέρνος πολυπολιτισμός.

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία ακόμη μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο και εμφανίστηκε μία εντελώς διαφορετική πρόκληση για τον Ελληνισμό με τη μορφή της πολυπολιτισμικότητας. Γενικά, οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας ανήκουν σε ένα από δύο στρατόπεδα. Μερικοί πιστεύουν πως όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι —ο Ελληνικός δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο. Άλλοι, πιο πεισματάρηδες, είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι εκτός από το Ελληνικό, που είναι ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικός, ηγεμονιστικός, εθνικιστικός, σεξιστικός και πατριαρχικός και κατά συνέπεια πρέπει να μελετάται μόνο ως παράδειγμα του τι πάει στραβά στο σύγχρονο κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις οι Έλληνες χάνουν: αν είναι το ίδιο με τους Τούρκους, Πακιστανούς ή τους Αλβανούς, γιατί να μελετάμε Ελληνικά αντί για Αγγλικά, Αλβανικά ή Τουρκικά; Αν είναι χειρότεροι, γιατί να τους μελετάμε, γενικώς;

Η αφηρημένη ιδέα της «ελληνικότητας» και το επιχείρημα ότι αυτό το μοναδικό όραμα ενός σχετικά μικρού πληθυσμού επηρέασε όλο το σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό, αμφισβητεί άμεσα το πιο πρόσφατο ανθρωπολογικό δόγμα. Μια τέτοια προσέγγιση κάνει κάποιον να κερδίσει πολύ γρήγορα το ατυχές παρώνυμο του «πολιτιστικού αποικιοκράτη» που προσπαθεί να «παραχωρήσει προνόμια» και να «ηρωοποιήσει» την τέχνη και τη γραμματεία ενός συγκεκριμένου αρχαίου πολιτισμού μιας συγκεκριμένης εποχής. Οι πλέον πολιτικοποιημένοι από αυτους κοινωνικούς πολυπολιτισμικούς επιστήμονες επιμένουν μάλιστα ότι ο όρος «ελληνισμός», ως συνολικός πολιτισμικός όρος, δεν έχει θέση στα πανεπιστήμια- πολλοί προτιμούν τον όρο ....

Τι κρύβεται πίσω από τον «νέο» (ή συνταγματικό) πατριωτισμό;

Του Γιάννη Κολοβού

18-4-2010

Αντίβαρο

Η αλλαγή του τρόπου κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας, όπως αυτή περιγράφεται στο σχετικό σχέδιο νόμου που με περισσή σπουδή έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση, οδηγεί αναπόφευκτα και στην μεταβολή του ουσιαστικού περιεχομένου της έννοιας «Έλλην». Με βάση την μέχρι τώρα ισχύουσα νομοθεσία η έννοια του Έλληνα εμπεριέχει εν πολλοίς μία κοινότητα καταγωγής και κοινών πολιτισμικών συνιστωσών. Με την υιοθέτηση και του δικαίου του εδάφους η έννοια του «Έλληνα» συνδέεται κυρίως με την έννοια της επικράτειας του Ελληνικού κράτους και τον «συνταγματικό πατριωτισμό», χωρίς κάποιο άλλο κοινό συνδετικό στοιχείο. Μία τέτοια αλλαγή ουσίας θα έχει σημαντικές συνέπειες όχι μόνο στην εθνική ταυτότητα των Ελλήνων αλλά και στην ίδια την κοινωνική συνοχή της χώρας.

Χαρακτηριστικό δείγμα της σχετικής επιχειρηματολογίας που αναπτύσσεται από την κοσμοπολίτικη αριστερά (αλλά και από την φιλελεύθερη κεντροδεξιά) αποτελούν τα γραφόμενα από τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Γιάννη Βούλγαρη ο οποίος είχε προτείνει την επανεξέταση της νομοθεσίας για την απόκτηση ιθαγένειας και την διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων προς τους εγκατεστημένους μετανάστες με το εξής σκεπτικό: «Ποιούς, όμως, θεωρούμε «έλληνες πολίτες»; Και είναι αρκετό πλέον στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα δικαιώματα να θεμελιώνονται μόνο υπό το πρίσμα της εθνικής φιλελεύθερης – δημοκρατίας;…Η αντιμετώπιση των δικαιωμάτων μέσα από το πρίσμα της εθνοτικής ομοιογένειας οδηγεί στην παραβίαση των δικαιωμάτων των εγχώριων εθνικών και θρησκευτικών μειοψηφιών, των μεταναστών και των ξένων…Στην εποχή της...... 

Ελληνικό Έθνος ή Πολυπολιτισμός;

Ομιλία του Κωνσταντίνου Ρωμανού  στην Ημερίδα «Ιων Δραγούμης και Ελληνισμός», Παλαιά Βουλή, 24-9-08)

Κυρίες και Κύριοι, 

Σήμερα βιώνουμε στην Ελλάδα μια μοναδική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του έθνους, τόσο σε θεωρητικό όσο σε πολιτικό επίπεδο.

Από τους κουκουλοφόρους και λοιπούς οπαδούς της τηλεκατευθυνόμενης  αναρχίας (συμπεριλαμβανομένων μεγάλου αριθμού δήθεν οικολογικών ομάδων από τις οποίες δεν θα περίμενε κανείς να έχουν άποψη επί του θέματος) έως το κόμμα του Συνασπισμού, τον αρχηγό και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, του κυβερνώντος κόμματος ,αλλά και από μεγάλο αριθμό μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας ακούμε τα τελευταία χρόνια όσα επιχειρήματα της σύγχρονης αγγλοσαξονικής βιβλιογραφίας  μεταπρατικά εισήλθαν στον ελληνικό χώρο, (αλλά και της παλαιότερης διεθνιστικής φιλολογίας του αριστερού χώρου κατά τον 19^ο και αρχές του 20^ου αιώνα) για να πλήξουν την ιδέα του έθνους. Σημειωτέον ότι η εκστρατεία αυτή απεχθάνεται τον επιστημονικό διάλογο και έχει καθαρά δημαγωγικό –συνθηματολογικό χαρακτήρα σταυροφορίας από θέσεως ισχύος. Αυτή η στάση είναι γνωστή από  την πολιτική – στη χειρότερή της εκδοχή – αλλά ανάξια του επιστημονικού προσωπικού της χώρας.

 Εν τούτοις με την απόλυτη συνεργία των..... 

Μύθοι και ήθη της πολυπολιτισμικότητας

Με τη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 30.5.2010 η κ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Το Βυζάντιο, είπε, ήταν μεν πολυεθνικό, αλλά μονοπολιτισμικό, είχε μόνο τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι η διαπρεπής βυζαντινολόγος μάς έδωσε και το μυστικό της επιβιώσεως ενός κράτους επί 1100 χρόνια. Τα μονοπολιτισμικά κράτη έχουν μέλλον, τα πολυπολιτισμικά διαλύονται είτε ειρηνικά είτε με τη βία των όπλων. Θυμηθείτε την περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, παρατηρήστε τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια (μουσουλμάνοι Αλβανοί κατά Χριστιανών Σλάβων), ακόμη και στο Βέλγιο (οι Ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί θέλουν να αποσχισθούν από τους γαλλόφωνους Βαλλόνους). Μπορεί μία κοινωνία σήμερα να αντέξει ένα συγκεκριμένο –όχι απεριόριστο- αριθμό μεταναστών από άλλες χώρες, αλλά πρέπει να τους ενσωματώνει σε ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο. Ο μονοπολιτισμός σώζει τις κοινωνίες, διατηρεί τις ισορροπίες και απομακρύνει τη διάσπαση και την γκετοποίηση.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. Αντί να θαυμάζουμε το μονοπολιτισμικό Βυζάντιο (Ρωμανία) έχουμε διδαχθεί από ξενόφερτες προπαγάνδες και από θορυβώδεις μειοψηφίες να υμνούμε την πολυπολιτισμικότητα. Κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν άκριτα στη χώρα μας πρότυπα κοινωνιών που δεν έχουν καμμία σχέση με την ιστορία μας, την ψυχοσύνθεσή μας, τις κοινωνικές ανάγκες μας. Το πολυπολιτισμικό πρότυπο δοκιμάσθηκε στις ΗΠΑ που είναι εξ ολοκλήρου χώρα μεταναστών. Στην Ευρώπη οι σοβαρές χώρες καταπολεμούν την πολυπολιτισμικότητα και μιλούν για ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο που οφείλουν όλοι να ακολουθούν. Απόρροια της πολυπολιτισμικής ψυχώσεως στην Ελλάδα είναι και η αδράνεια των ελληνικών αρχών κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια έναντι του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Όποιος..... 

Η χαμένη τιμή των Ελλήνων

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" Κυριακή 6 Ιουνίου 2010)
Γράφει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου Κωνσταντίνος Ρωμανός

Ο Σημίτης έδωσε και πάλι τη βασική φόρμουλα για την ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων όταν είπε ότι το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη ήταν η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων. Να παρατηρήσουμε εδώ ότι δεν αναζήτησε την αιτία της "κακοδαιμονίας" μας σε κάποιο επιμέρους συστατικό στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας (π.χ την Ορθοδοξία ή τον κοραϊσμό ή τον ραγιαδισμό, τον ατομικισμό κ.λ.π) το οποίο εξοβελίζοντας θα μπορούσαμε να ελπίσουμε σ΄ένα πιο θετικό μέλλον.

Όχι, ολάκερη η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, δηλαδή ότι συνιστά την ελληνικότητα αυτήν καθαυτήν μπήκε στο στόχαστρο του "εκσυγχρονιστικού" λόγου. Το στοίχημα ήταν οι έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες προκειμένου να... προοδεύσουν. Η πρόοδος, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός ήταν ο προβαλλόμενος στόχος. Η ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων, το μέσον για την επίτευξη του στόχου αυτού.

Από την αρχή της διακυβέρνησης Σημίτη ως σήμερα η αποελληνοποίηση της Ελλάδος έγινε στην αρχή ψιθυριστά, αργότερα φωναχτά, αλλά πάντα με συνέπεια και αμείωτη ένταση. Το μεσοδιάστημα της κυβέρνησης των συντηρητικών δεν άλλαξε τίποτα στη ροή αυτή των πραγμάτων.Μάλιστα συνέτεινε, μπορεί να πεί κανείς, στην απρόσκοπτη λειτουργία του σχεδιασμού αποδόμησης του έθνους με το να ...

Ο σύγχρονος συρμός του multi - culturalism

Του Χρύσανθου Λαζαρίδη

Γεν. Γραμματέα του ΔΣ του Δικτύου 21

Τελευταία, μια νέα μόδα έχει επικρατήσει στους κύκλους του πολιτικού μας κατεστημένου: Το λεγόμενο «πολυ-πολιτισμικό» μοντέλο – multi-culturalism όπως λένε και οι αγγλομαθείς (και αμερικανοτραφείς, κατά τον κ. Πάγκαλο), φωστήρες του υπουργείου μας των Εξωτερικών.

Στο όνομα του «πολυ-πολιτισμού», λοιπόν, γίνονται προσπάθειες «ξαναγραψίματος» της Ιστορίας μας, αλλαγής των διδαχτικών βιβλίων, αναδιατύπωσης των πολιτιστικών σχέσεών με τους εταίρους μας κλπ.

Όλα αυτά θα ήταν πολύ ενδιαφέροντα, αν δεν απέπνεαν μια κραυγαλέα άγνοια για το τι σημαίνει το «πολυ-πολιτισμικό μοντέλο», τι αφορά, που και πως εφαρμόστηκε, τι προσφέρει και που αντενδείκνυται.

Πολυεθνικές Αυτοκρατορίες και μεταναστευτικές Δημοκρατίες

Το λεγόμενο «πολυ-πολιτισμικό μοντέλο», ξεκίνησε από τις σύγχρονες μεταναστευτικές κοινωνίες όπου υπήρχε το πρόβλημα συγχώνευσης ετερογενών πληθυσμών με ποικίλες πολιτιστικές ταυτότητες και τόπους καταγωγής, ώστε να αποτελέσουν ένα συμπαγές σύνολο, ικανό να «συνοικήσει» μέσα σε ένα κράτος, υπό συνθήκες δημοκρατίας.

Παλαιότερα, υπήρξαν πολυεθνικές Αυτοκρατορίες, όπου......

Τα όρια και η υπέρβαση της πολυπολιτισμικότητας

Η πολυπολιτισμικότητα (multiculturalism) αρχικά ως ιδεολογική τάση και κατόπιν ως κοινωνικό φαινόμενο εμφανίστηκε για πρώτη φορά κατά την δεκαετία του 1980 στις Ηνωμένες Πολιτείες και έκτοτε διαδόθηκε δυναμικά, ιδίως κατά την δεκαετία της ιδεολογικής κυριαρχίας της έννοιας της πολιτικής ορθότητας (political correctedness), αυτής των ετών 1990-2000, και στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών κοινωνιών, επηρεάζοντας σε καταλυτικό βαθμό την οπτική των κυρίαρχων πολιτικών και πνευματικών ελίτ, καθώς και των υπολοίπων ηγητόρων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης.

3.1.2 Τα όρια της πολυπολιτισμικότητας

Τα όρια και οι αρνητικές εν γένει συνέπειες της πολυπολιτισμικής διάρθρωσης ενός κοινωνικού συνόλου έχουν επισημανθεί και αναδειχθεί από μία σειρά εμπεριστατωμένων μελετών και ερευνών, οι οποίες θα παρουσιαστούν αναλυτικά κατωτέρω.

Η εξέταση των αρνητικών συνεπειών του ιδεολογήματος της πολυπολιτισμικότητας θα αρχίσει με την πλέον πρόσφατη αξιόλογη συμβολή στο πεδίο αυτό, μία αναλυτική στατιστική κοινωνιολογική έρευνα, η οποία διεξήχθη στις Ηνωμένες Πολιτείες από το πλέον έγκριτο πανεπιστήμιο σε παγκόσμιο επίπεδο, το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Πρόκειται για την βαρυσήμαντη Μελέτη του Καθηγητή Πούτναμ, ο οποίος το 2007 δημοσίευσε μία πολυετή και διεξοδική έρευνα για το θέμα.

Ο Ρόμπερτ Ντ. Πούτναμ (Robert David Putnam, γεν. 1941) είναι.....

Oι πολυπολιτισμικές εμμονές του Γ. Παπανδρέου και το νομοσχέδιο για τους μετανάστες

Γράφει ο Κωνσταντής Ο.
enkripto.com
Είχαμε εγκαίρως επισημάνει (λινκ) από αυτό εδώ το βήμα, την κρυφή ατζέντα του Γ. Παπανδρέου για τους μετανάστες. Λίγο πριν τις εκλογές είχαμε και πάλι προειδοποιήσει (λινκ) ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πιστός στις ιδεολογικές του εμμονές κατά του «μονοεθνικού κράτους» (λινκ) και υπέρ της «πολυπολιτισμικότητας» (λινκ), είχε ως άμεση προτεραιότητα τη μετατροπή του ελληνικού εθνικού κράτους σε «πολυπολιτισμική» κοινωνία. Και δυστυχώς επιβεβαιωθήκαμε: δυόμιση μήνες μετά τις εκλογές, και ωσάν να μην είχε η Ελλάδα πιο επείγοντα προβλήματα να λύσει, ο Γ. Παπανδρέου έσπευσε εν μέσω Χριστουγέννων να καταθέσει ένα νομοσχέδιο, με το οποίο προβλέπεται να αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια:

-Όσοι μετανάστες δεύτερης γενιάς (παιδιά μεταναστών) γεννήθηκαν στην Ελλάδα από γονέα με τουλάχιστον πέντε χρόνια νόμιμης παραμονής,

- Όσοι μετανάστες δεύτερης γενιάς (παιδιά) παρακολούθησαν ελληνικό σχολείο στις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού (!!!), ή έξι χρόνια συνολικά, ακόμη κι αν δε γεννήθηκαν από γονέα με πενταετή νόμιμη παραμονή.

- Οποιοδήποτε άλλο παιδί γεννιέται στην Ελλάδα και είναι άγνωστης ιθαγένειας ή οι γονείς του δηλώσουν (με απλή υπεύθυνη δήλωση) ότι δεν αποκτά άλλη ιθαγένεια (!!!)
- Όσοι ενήλικες μετανάστες έχουν πενταετή νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα, μέσω της διαδικασίας πολιτογράφησης που απλουστεύεται (παλιά προέβλεπε δεκαετή παραμονή και περισσότερες προϋποθέσεις).

Οι ρυθμίσεις αυτές, παρ’ ότι διαφημίζονται ως προσπάθεια «ενσωμάτωσης» των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, στην πραγματικότητα επιδιώκουν το αντίθετο: όχι την.......

Η συνωμοσία επιβολής της πολυπολιτισμικότητας αποκαλύπτεται...

Γράφει ο Γιάννης Κολοβός*

Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΡΕΣΑΛΤΟ[Τεύχος 46 - Ιανουάριος 2010]

Άκρως αποκαλυπτικό ήταν το άρθρο του Andrew Neather στην London Evening Standard (23/10/2009), στο οποίο παραδεχόταν ότι η απόφαση για την χαλάρωση των συνοριακών ελέγχων στην Βρετανία και για την αλματώδη αύξηση της εισροής μεταναστών ήταν εσκεμμένη προκειμένου να γίνει η χώρα...πολυπολιτισμική! Ο Neather δεν είναι τυχαίος: στις αρχές του 2000 υπήρξε λογογράφος του Βρετανού πρωθυπουργού Tony Blair και των υπουργών Εσωτερικών Jack Straw και David Blunkett.

Στο άρθρο αυτό έκανε λόγο για «σκόπιμη πολιτική των υπουργών από τα τέλη του 2000 μέχρι τουλάχιστον τον περσινό Φεβρουάριο...να ανοίξει η Βρετανία στην μαζική μετανάστευση». Επιπλέον παραδέχθηκε: «Εγώ έγραψα τον λόγο-ορόσημο που έβγαλε η τότε υπουργός μετανάστευσης Barbara Roche τον Σεπτέμβριο του 2000, στον οποίον ζητούσε την χαλάρωση των ελέγχων. Σηματοδότησε μία σημαντική αλλαγή από την πολιτική προηγούμενων κυβερνήσεων».

Ο λόγος αυτός βασίσθηκε εν πολλοίς σε μία μελέτη για το θέμα της μετανάστευσης την οποία συνέταξε η......

Δυστυχώς ζούμε πλέον σε πολυπολιτισμική κατοχή.

Μετά την αναμενόμενη ψήφιση του εθνοκτόνου νομοσχεδίου για την ιθαγένεια και την ψευδο-ελληνοποίηση 1.000.000 αλλοδαπών για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους (όπως αποκάλυψε ο Πρόεδρος της Ένωσης Μεταναστών  Κος Κολομπανί), η παρούσα κυβέρνηση των μεταμοντέρνων πολυπολιτισμικών συνεχίζει την εθνομηδενιστική πολιτική της με αυτό που ξεκίνησε από την αρχή: με την απελληνοποίηση μέσω της διδασκαλίας της μητρικής γλώσσας των  καινούργιων μειονοτήτων όπως αναφέρουν. Για την ακρίβεια, το πραξικόπημα στην ελληνική εκπαίδευση συνίσταται στην εγκατάλειψη του ισχύοντος συνταγματικού - παιδαγωγικού πλαισίου, που προσβλέπει στη μεταβίβαση της εθνοπολιτισμικής κληρονομιάς και στη διαμόρφωση ελληνικής εθνικής ταυτότητας, χάριν ενός νέου πολιτικού παιδαγωγικού μοντέλου που στρέφει την «κριτική σκέψη» (στη μεταμοντέρνα της εκδοχή) κατά των «μύθων» του εθνικού αφηγήματος (αποδόμηση), ενώ παράλληλα οικοδομεί τον δικό του ανυπόστατο «κοσμοπολίτικο», «διεθνιστικό», «πολυπολιτισμικό» μύθο.
Έτσι λοιπόν η υπουργός Α-Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου μιλώντας χθες στο διεθνές συνέδριο για τη Μετανάστευση, της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής της Ελλάδας υποστήριξε....... 

Η πολυπολιτισμικότητα είναι το απαρτχάϊντ του 21ου αιώνα

Του Φαήλου Μ. Κρανιδιώτη, Δικηγόρου

 Με το που μπήκα στο ταξί τον έκοψα τον Αρμπέν, ό,τι είναι βόρειος ξάδερφος. «Από που είσαι αρχηγέ», τον ρώτησα. Απ’ το Φίερι, μου λέει. Είχα «διαπρεπείς» πελάτες από κει, μπουκαδόρους, κλεφτρόνια, μικροεισαγωγείς «μαύρου» και κάτι ληστές παλαιάς κοπής. Κλασσικά πράγματα, κουκούλα, πιστόλι και ντου στο σούπερ μάρκετ. «Ε, έχει μερικά ζωηρά παιδιά η περιοχή μας αλλά είναι μεγάλο μέρος, δεν είναι όλοι έτσι», είπε ο φίλος μας. Δίκιο έχει. Πιάσαμε τη κουβέντα και του είπα, «εσείς μάθατε γρήγορα τα ελληνικά, τακτοποιηθήκατε, αν αφομοιωθείτε μπορείτε να ζήσετε καλά εδώ». «Μπάααα», μου λέει απαξιωτικά, «σιγά μην μείνω». Γιατί, λέω. «Έχετε γεμίσει λαθρομετανάστες», μου λέει και με άφησε κάγκελο. «Παλιά έβρισκες ότι δουλειά ήθελες, τώρα ψάχνεις με το ντουφέκι, κι όλοι αυτοί που ‘ρθαν σκοτώσανε τα μεροκάματα. Άσε και τη βρωμιά». Άκου, φίλε μου…..

Ο αλβανός από το Φίερι, δεν φοβάται να πει με τ’ όνομα του το πρόβλημα. Ξέρετε γιατί; Γιατί η κρίση, εκτός από τους απρόσεκτους γιάπηδες που παρανοίχτηκαν με λίζινγκ, γκόμενες, κάμπριο κι εξοχικά, χτυπάει πρώτα τους από κάτω. Κι οι πεινασμένοι, κυρίως μουσουλμάνοι, που έρχονται κοπαδιαστά, μαδημένοι από τ’ αδέλφιά τους, τους Τούρκους, δεν θα πάρουν τις δουλειές των γιατρών, των διευθυντάδων ή τα έργα της εταιρείας του Τσίπρα, ως εργολάβοι. Θα πάρουν τις ήδη κακοπληρωμένες κι ανασφάλιστες δουλειές που κάνουν άλλοι κακομοίρηδες, απλώς θα τις πληρωθούν ακόμη χειρότερα και τ’ αφεντικά θα τους προτιμήσουν. Το ‘λεγα και το λέω: όποιος είναι υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης είναι υπέρ της μαύρης εργασίας κι άμισθος (;) ατζέντης δούλων των αφεντικών.

Ο Γιώργος είναι πολυπολιτισμικός κι αυτά που λέει μην τα τρως. Ναι ο Γιώργος πιστεύει στ’ αλήθεια στην………

Ελλάδα και πολυπολιτισμικότητα.

Η πολυπολιτισμικότητα είναι ένα από τα ιδεολογήματα που η πνευματικώς αποικιοκρατούμενη και πολιτικώς κατεχόμενη από μία εθνοφοβική-εθνομηδενιστική ελίτ χώρα μας από την Δύση. Συνεχίζοντας μια – κακή – παράδοση δύο και πλέον αιώνων, ο ειδικός αυτός ανθρωπολογικός τύπος του καθεστωτικού διανοούμενου – πορθμέα, εδώ και μιάμισυ περίπου δεκαετία προπαγανδίζει τον υποτιθέμενο εμπλουτισμό της εγχώριας δημοκρατίας με την πολυπολιτισμικότητα. Ο αντίλογος που έχει αναπτυχθεί τόσο για τις ιδεολογικές προϋποθέσεις όσο και για τις πρακτικές συνέπειες, ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδος, έχει ένα επιπλέον ενδιαφέρον και ένα παγκόσμιο ενδιαφέρον. Το διακύβευμα στην Ελλάδα δεν είναι μονάχα η συνοχή ή η ακεραιότητα ενός ακόμη έθνους – κράτους αλλά σε έναν βαθμό και το ίδιο το νόημα της ζωής του σύγχρονου ανθρώπου, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί κάτω από την επίδραση του αιώνιου ελληνικού πνεύματος, της καρδιάς της ανθρώπινης κληρονομιάς.

Συγκεκριμένα στο:

• στο πολιτικό επίπεδο αμφισβητείται ο ρόλος του έθνους και του εθνικού κράτους και εμμέσως το εθνοκρατικό διεθνές σύστημα που βασίζεται σ΄ αυτό.
  
• ιδεολογικό επίπεδο, προβάλεται θορυβωδώς η ιδέα της λεγομένης «πολυπολιτισμικότητας». Η τελευταία παρουσιάζεται ως περίπου συνώνυμη του διεθνισμού, του κοσμοπολιτισμού και του οικουμενισμού, παραπέμποντας επιτηδείως και συγχέοντας καταχρηστικά και παραπλανητικά την «πολυπολιτισμικότητα» της παγκοσμιοποίησης με τον καλώς νοούμενο διεθνισμό και οικουμενικό ανθρωπισμό.
  

Για την  πολυπολιτισμικότητα  θα μπορούσαμε να υπογραμμίσουμε τα εξής:

Η Ελληνοφοβία των πολυπολιτισμικών αριστερών.

Παρατηρούμε στη Ελλάδα με αφορμή το μεταναστευτικό νομοσχέδιο αλλά και των ενεργειών αποεθνοκοποίησης της παρούσας κυβέρνησης  μία παρά­δοξη και ανησυχητική τύφλωση των πολιτικών (κυρίως στην Αρι­στερά) καθώς και των δημοσιογραφικών κύκλων, για τις νέες εκδη­λώσεις ελληνοφοβίας, κυρίως όταν αυτές συνδέονται με την εθνική παράδοση και ταυτότητα. Προστέθηκε στο φαντασιακό ορισμένων μαχητικών ελίτ, ή a priori συμπάθεια για εκείνους, οι όποιοι προσ­λαμβάνονται αδιακρίτως ως «ξένοι» ή θυματοποιημένοι «μετανάστες», δηλαδή οι παράνομοι ή, επί το λαϊκότερο, οι «λαθρομετανάστες», εκθειαζόμενοι ως «χωρίς χαρτιά» από τούς νέους κομφορμιστές.

Αυτή η στοχοθετημένη ξενοφιλία, η οποία συγκροτήθηκε σε παράδοξη προκατάληψη, ας πούμε αντιρατσιστι­κή/ρατσιστική, της οποίας η ανάποδη όψη είναι η βαθιά περιφρόνη­ση για τον τύπο του αξιοθρήνητου «γηγενούς Έλληνα» και το απερι­όριστο λεκτικό μίσος για τους «Δεξιούς» ή τούς «Κεντροδεξιούς». Λέξεις όπως «ρατσιστής», «ξενοφοβικός», «ακροδεξιός», «φασίστες», «εθνικιστές» και «νέο-ναζί» και άλλες παρεμφερείς χαρακτηρισμοί είναι το λεκτικό οπλοστάσιο αυτής  της πολυπολιτισμικής αριστεράς επειδή αντιτίθενται στο νομοσχέδιο που προωθεί η αεθνική κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, το οποίο διευκολύνει την κατάργηση του ισχύοντος δικαίου εθνικής καταγωγής και την αδιάκριτη πολιτογράφηση και Ελληνοποίηση των πάντων.  Προσδιορίζονται ως  «αντιραστιστές» αλλά αυτοί είναι που προωθούν με κάθε μέσο την πατριωτική Ελληνοφοβία, την Εθνοφοβία και κυρίως  την κατασκευή, εκ του μη όντος, μίας συμπαγούς και διακριτής εθνοπολιτισμικής μειονότητας εντός της εθνικής επικράτειας. Στο στόχαστρο τους είναι ακόμα και η Πατριωτική αριστερά όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ, το Άρδην και το Ρεσάλτο.

Για τον αντιρατσισμό ο Γάλλος φιλόσοφος  Finkielkraut[1] τονίζει ότι  αυτή η υπεροπτική ιδέα του «πολέμου κατά τον ρατσισμού» στα­διακά μετατρέπεται σε.....

Η έννοια του «Έλληνα» σε μία πολυπολιτισμική Ελλάδα

του Γιάννη Κολοβού

Patria, τεύχος 17

Ένα από τα αιτήματα που έχουν αναδυθεί τα τελευταία χρόνια και εδράζονται στην μεταβολή της σύνθεσης του πληθυσμού της χώρας λόγω της μαζικής εισροής μεταναστών είναι εκείνο για την αλλαγή του τρόπου κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας. Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία, η οποία βασίζεται στο «δίκαιο του αίματος» (jus sanguinis), η ιθαγένεια αποκτάται αν ένας από τους δύο γονείς είναι Έλλην πολίτης. Η προτεινόμενη αλλαγή είναι να υιοθετηθεί το «δίκαιο του εδάφους» (jus soli) και η ιθαγένεια να αποκτάται από όσους γεννιούνται εντός της ελληνικής επικράτειας.

Μία τέτοια αλλαγή θα μεταβάλλει και το ουσιαστικό περιεχόμενο της έννοιας «Έλλην». Με βάση την ισχύουσα νομοθεσία η έννοια του Έλληνα εμπεριέχει εν πολλοίς μία κοινότητα καταγωγής και κοινών πολιτισμικών συνιστωσών. Με την υιοθέτηση του δικαίου του εδάφους η έννοια του «Έλληνα» συνδέεται μόνο με την έννοια της επικράτειας του Ελληνικού κράτους και τον «συνταγματικό πατριωτισμό», χωρίς κάποιο άλλο κοινό συνδετικό στοιχείο. Μία τέτοια αλλαγή ουσίας θα έχει σημαντικές συνέπειες όχι μόνο στο πως γίνεται αντιληπτή η έννοια του «Έλληνα», αλλά και.....