Πολυπολιτισμικότητα ;

ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ; ΟΧΙ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

2012-03-19T09:55:00.001+02:00

Σκοπός του βιβλίου του Γιάννη Κολοβού, δεν είναι να αντικρούσει την "πολυπολιτισμικότητα" ως θεωρητικό κατασκεύασμα καθώς, όπως υπογραμμίζει και ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Duke Edward Tiryakian, "δεν υπάρχει επιστημονική μέθοδος που να παρέχει κριτήρια βάσει των οποίων μία κοινωνική φιλοσοφία είναι πιο έγκυρη από μία άλλη".

Όμως, μπορεί η εφαρμογή αυτής της κοινωνικής φιλοσοφίας στην πράξη να δείξει αν αυτή λειτουργεί αποτελεσματικά ή όχι. Επιπλέον, τα θεωρητικά κατασκευάσματα έχουν το μειονέκτημα ότι μπορεί να φαίνονται σωστά στην θεωρία. Το πόσο σωστά είναι επιβεβαιώνεται από την πρακτική εφαρμογή τους. Και το βιβλίο αυτό εκεί αποσκοπεί. Να καταδείξει την παταγώδη αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας όπου και όπως και αν εφαρμόσθηκε στην Δυτική Ευρώπη.

Το βιβλίο των εκδόσεων Πελασγός, περιγράφει τα διάφορα μοντέλα πολυπολιτισμικότητας που εφαρμόσθηκαν στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης, παραθέτει τα αποτελέσματα της εφαρμογής τους και εντοπίζει τους λόγους πίσω από την αποτυχία τους.
Ο εντοπισμός των λόγων είναι πολύ χρήσιμος γιατί....

η συνειδητοποίησή τους θα βοηθήσει την Ελλάδα να αποφύγει τα ίδια λάθη. Με βάση τις εμπειρίες των κοινωνιών αυτών το βιβλίο προχωρεί στην εξαγωγή γενικών συμπερασμάτων και κλείνει με την διαμόρφωση προτάσεων για την μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας βασισμένων στα συμπεράσματα αυτά. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

Περιεχόμενα

ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΛΙΓΗ ΘΕΩΡΙΑ ΠΕΡΙ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ
Πολυπολιτισμικότητα και "φαντασιακές" κοινότητες
Πολυπολιτισμικότητα α λα... ΟΗΕ
Τα "μοντέλα" της πολυπολιτισμικότητας
Η περίπτωση της Ελλάδας
Η πολυπολιτισμικότητα και τα λάθη της Ευρωπαϊκής Αριστεράς
Επίλογος
ΒΙΟΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η αίσθηση περί εθνικής κοινότητας
Η Σύγκρουση των Πολιτισμών
Πολυπολιτισμικότητα και κοινωνική συνοχή
Οι μελέτες του Robert Putnam
Η μελέτη του Lazlo Thomay
Η μελέτη του Tatu Vanhanen
Συνοψίζοντας
ΕΥΡΩΠΗ
Τα ευρωπαϊκά μοντέλα ενσωμάτωσης μεταναστών και η κριτική τους
Διανοούμενοι και επιστήμονες κατά της πολυπολιτισμικότητας
Οι προβληματισμοί του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Οι απόψεις του Samuel Huntington και η περίπτωση των ΗΠΑ
Οι απόψεις του Francis Fukuyama για την άνοδο του ισλαμικού φονταμενταλισμού
Ισλάμ και Ευρώπη
Οι απόψεις του Bernard Lewis
Τα σκίτσα του Μωάμεθ
Η ισλαμική τρομοκρατία
Παραδείγματα άλλων χωρών
Συμπεράσματα

Διαπολιτισμικό πρόβλημα για τα σκυλιά στην Ευρώπη

2012-02-08T10:03:00.000+02:00

Του Μιχάλη Μιχελή

Ένας Ολλανδός μουσουλμάνος πολιτικός ζήτησε την απαγόρευση των σκύλων στη Χάγη, την τρίτη μεγαλύτερη πόλη στην Ολλανδία!

Η Ισλαμική νομική παράδοση θεωρεί ότι τα σκυλιά είναι “ακάθαρτα” ζώα και ορισμένοι λένε ότι η πρόταση για την απαγόρευσή τους στην Ολλανδία αλλά και σε άλλα μέρη, είναι μια απόπειρα διείσδυσης του ισλαμικού νόμου της Σαρία στην Ευρώπη.

Το τελευταίο αυτό αίτημα – το οποίο το κοινό στην Ολλανδία έχει υποδεχτεί με χιούμορ αλλά και οργή – ακολουθεί δεκάδες άλλες μουσουλμανικές ενέργειες εναντίον των σκύλων στην Ευρώπη. Οι επικριτές λένε ότι αυτή η ενέργεια αντανακλά την αυξανόμενη παρουσία των Μουσουλμάνων στην Ευρώπη, καθώς προσπαθούν να επιβάλουν τον ισλαμικό νόμο και τους θρησκευτικούς τους κανόνες στην ευρωπαϊκή κοινωνία.

Η Ολλανδική αυτή διαμάχη ξέσπασε αφού ο Κιουτσούκ Χασάν, ένας Τούρκο-Ολλανδός εκπρόσωπος των Ισλαμιστών Δημοκρατών στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, τάχθηκε κατηγορηματικά αντίθετος με την πρόταση του Κόμματος για τα Ζώα (Partij voor de Dieren) να κάνουν την πόλη πιο φιλική προς τους σκύλους.

Σύμφωνα με ένα άρθρο της εφημερίδας του Άμστερνταμ «De Telegraaf» στις 28 Ιανουαρίου, ο Κιουτσούκ υποστήριξε ότι...

η διατήρηση των σκύλων ως κατοικίδια ζώα, ισοδυναμεί με κακοποίηση ζώου και στη συνέχεια ζήτησε η κατοχή των σκύλων στη Χάγη να ποινικοποιηθεί.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα τους, το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών στηρίζεται στις ισλαμικές αρχές της δικαιοσύνης, της ισότητας και της αλληλεγγύης. Το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών, είναι μια απάντηση στο μεγάλο χάσμα ανάμεσα στις κοινότητες των μεταναστών και των μουσουλμάνων και της τοπικής πολιτικής… Το Κόμμα των Ισλαμιστών Δημοκρατών, επικεντρώνεται στην πολιτική συνειδητοποίηση του προβλήματος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων και των μεταναστών. Προωθεί την ευαισθητοποίηση όσον αφορά την ανάγκη οργάνωσης, αλλά και αμοιβαίας υποστήριξης. “

Ο Paul ter Linden, ο οποίος εκπροσωπεί το Ολλανδικό Κόμμα της Ελευθερίας (PVV) στο δημοτικό συμβούλιο της Χάγης, απάντησε στον Κιουτσούκ λέγοντας: «Σε αυτήν την χώρα η κατοχή κατοικίδιων ζώων είναι νόμιμη. Όποιος διαφωνεί με αυτό, θα πρέπει να μετακομίσει σε άλλη χώρα».

Οι ολλανδοί πολιτικοί σχολιαστές πιστεύουν ότι οι δηλώσεις του Κιουτσούκ σκοπό είχαν να ξεσηκώσουν τον μουσουλμανικό πληθυσμό στη Χάγη. Οι Μουσουλμάνοι – που τώρα αποτελούν περισσότερο από το 12% του πληθυσμού της πόλης των 500.000 – βλέπουν τα σκυλιά ως ακάθαρτα ζώα και η πρόταση του Κιουτσούκ για την απαγόρευσή τους, θα του φέρει πολλούς ψήφους, λένε.

Πολλά περιστατικά όμως που σχετίζονται με σκύλους, έχουν σημειωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Στην Ισπανία, δύο ισλαμικές ομάδες στην Lérida – μια πόλη στην βορειοανατολική περιοχή της Καταλονίας, όπου 29.000 μουσουλμάνοι αποτελούν σήμερα περίπου το 20% του συνολικού πληθυσμού της πόλης – ζήτησαν από τους τοπικούς αξιωματούχους να ρυθμίσουν την παρουσία σκύλων σε δημόσιους χώρους, έτσι ώστε να “μην προσβάλλουν τους μουσουλμάνους.”

Οι Μουσουλμάνοι απαίτησαν να απαγορευτούν τα σκυλιά από όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένων όλων των αστικών λεωφορείων καθώς και από όλες τις περιοχές στις οποίες συχνάζουν μουσουλμάνοι μετανάστες. Οι μουσουλμάνους, δήλωσαν ότι η παρουσία σκύλων στην Lérida παραβιάζει τη θρησκευτική ελευθερία τους και το δικαίωμά τους να ζουν σύμφωνα με τις ισλαμικές αρχές.Όταν ο δήμος δεν συμφώνησε με τις μουσουλμανικές απαιτήσεις, στην πόλη ξέσπασε ένα κύμα δηλητηριάσεων σκυλιών. Περισσότερα από δώδεκα σκυλιά δηλητηριάστηκαν το Σεπτέμβριο του 2011 σε γειτονιές της εργατικής τάξης στη Lérida, εκεί όπου κατοικούν πολλοί μουσουλμάνοι μετανάστες και όπου πολλά σκυλιά έχουν σκοτωθεί κατά τα τελευταία αρκετά χρόνια. Οι κάτοικοι που βγάζουν τα σκυλιά τους βόλτα λένε ότι παρενοχλούνται συχνά από τους μουσουλμάνους μετανάστες, οι οποίοι δε θέλουν να βλέπουν τα ζώα στο δρόμο. Οι Μουσουλμάνοι έχουν επίσης ξεκινήσει μια σειρά από εκστρατείες ενάντια στους σκύλους σε ισλαμικές ιστοσελίδες και blogs στην Ισπανία.

Στη Βρετανία, οι τυφλοί επιβάτες δεν μπορούν να μπουν σε λεωφορεία ή σε ταξί, επειδή οι μουσουλμάνοι οδηγοί δε θέλουν τους «ακάθαρτους» σκύλους-οδηγούς.

Για παράδειγμα, ένας συνταξιούχος που έπασχε από καρκίνο, ήρθε αντιμέτωπος επανειλημμένα με μουσουλμάνους οδηγούς που του ζήτησαν να κατέβει από το λεωφορείο, λόγω του σκύλου-οδηγού του. Παρόμοιες καταστάσεις έζησε και σε κάποιο νοσοκομείο και σε ένα σούπερ μάρκετ.

Στο Νότιγχαμ, ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί αρνήθηκε να επιβιβάσει έναν τυφλό γιατί συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό του. Στον ταξιτζή επιβλήθηκε αργότερα πρόστιμο 300 λιρών.

Στο Stafford, ένας μουσουλμάνος οδηγός ταξί αρνήθηκε να μεταφέρει ένα ηλικιωμένο τυφλό ζευγάρι από ένα μπακάλικο επειδή συνοδευόταν από το σκυλί τους.

Στο Tunbridge Wells, στο Kent, ο ιδιοκτήτης ενός ινδικού εστιατορίου έδιωξε έναν τυφλό πελάτη του που συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό του, επειδή όπως είπε, ήταν ενάντια στις μουσουλμανικές πεποιθήσεις του να επιτρέπει σκυλιά να εισέρχονται στο μαγαζί του.

Στο Λονδίνο, ένας οδηγός λεωφορείου εμπόδισε μια γυναίκα να ανέβει στο λεωφορείο με το σκύλο της, επειδή υπήρχε μια μουσουλμάνα γυναίκα στο λεωφορείο που «θα μπορούσε να αναστατωθεί από το σκυλί.» Όταν η γυναίκα προσπάθησε να διαμαρτυρηθεί, οι πόρτες έκλεισαν και το λεωφορείο απομακρύνθηκε. Όταν προσπάθησε να ανέβει στο επόμενο λεωφορείο, εμποδίστηκε πάλι, αυτή τη φορά, επειδή ο οδηγός ήταν μουσουλμάνος.

Επίσης, στη Βρετανία, τα ειδικά εκπαιδευμένα αστυνομικά σκυλιά που χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό τρομοκρατών στους σιδηροδρομικούς σταθμούς, δεν θα μπορούν πλέον να έρθουν σε επαφή με τους μουσουλμάνους επιβάτες, έπειτα από καταγγελίες μουσουλμάνων που δήλωσαν ότι αυτό είναι προσβλητικό για τη θρησκεία τους.

Μια αναφορά του Τμήματος Μεταφορών ενημέρωνε ότι τα ζώα θα πρέπει να αγγίζουν μόνο τις αποσκευές των επιβατών, διότι αυτό θεωρείται «πιο αποδεκτό.» Η Βρετανική Αστυνομία Συγκοινωνιών εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ειδικά εκπαιδευμένους σκύλους – για την ανίχνευση εκρηκτικών υλών – κάνοντας έρευνα σε όλους τους επιβάτες, ανεξάρτητα από την πίστη τους, αλλά οι χειριστές είναι τώρα περισσότερο ενημερωμένοι σχετικά με τις «πολιτιστικές ευαισθησίες.”

Οι εκπαιδευμένοι σκύλοι που χρησιμοποιούνται από την αστυνομία για να ερευνούν τζαμιά και μουσουλμανικά σπίτια, φορούν τώρα ειδικά δερμάτινα καλτσάκια που καλύπτουν τις πατούσες τους, έτσι ώστε να μην διαπράττεται κάποιο παράπτωμα!!!!

Οι επικριτές λένε ότι οι καταγγελίες είναι απλώς ένα ακόμη παράδειγμα μουσουλμάνων που προσπαθούν να επιβάλλουν τους κανόνες και τα ήθη τους στην βρετανική κοινωνία. Ο βουλευτής Φίλιπ Ντέιβις, δήλωσε:. «Πιστεύω, ότι ο καθένας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα απέναντι στο νόμο και δεν μπορούν οι άνθρωποι διαφορετικών θρησκευτικών ομάδων, να καταλύουν το νόμο. Ελπίζω ότι η αστυνομία θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά της, με τον ίδιο τρόπο που την κάνει συνήθως.»

Εν τω μεταξύ, στη Βρετανία δίνουν στους μουσουλμάνους κρατούμενους καθαρά ρούχα και κλινοσκεπάσματα κάθε φορά που εκπαιδευμένοι σκύλοι ερευνούν τα κελιά τους.

Οι κρατούμενοι λένε ότι σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο τα κλινοσκεπάσματα και οι στολές τους πρέπει να αλλάζουν, αν έχουν έρθει σε επαφή με το σάλιο σκυλιών. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς κανόνες, οι φύλακες των φυλακών πρέπει να μοιράζουν ένα καθαρό σετ, μετά από κάθε έρευνα για ναρκωτικά ώστε να αποφευχθούν τα παράπονα περί θρησκευτικών διακρίσεων.

Απαγορεύεται επίσης τα σκυλιά να αγγίξουν τα αντίγραφα του ισλαμικού ιερού βιβλίου, του Κορανίου, και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα. Οι φυλακισμένοι χρησιμοποιούν ειδικές σακούλες για να τα προστατεύσουν.

Στη Σκωτία, ένα Αστυνομικό Τμήμα ζήτησε συγγνώμη για την χρησιμοποίηση ενός μωρού λυκόσκυλου σε μία εκστρατεία για την γνωστοποίηση του νέου τηλεφωνικού αριθμού μη έκτακτης ανάγκης, γιατί μπορεί λένε να προσβλήθηκε η ισχυρή μουσουλμανική κοινότητα των 3.000 ατόμων της πόλης.

Στη Νορβηγία, οι οδηγοί τεσσάρων ταξί, αρνήθηκαν να μεταφέρουν μια τυφλή γυναίκα, επειδή συνοδευόταν από τον σκύλο-οδηγό της.

Στη Γαλλία, μία από τις πιο γνωστές τραγουδίστριες της χώρας και ηθοποιός, η Μαρία Laforêt, , αναγκάστηκε το Δεκέμβριο να υπερασπιστεί τον εαυτό της, όταν κατηγορήθηκε εξαιτίας μίας αγγελίας που δημοσίευσε, για διακρίσεις κατά των μουσουλμάνων.

Η 72χρονη Laforêt είχε βάλει μία αγγελία σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αναζητώντας κάποιον να κάνει κάποιες εργασίες στην ταράτσα της το 2009. Διευκρίνιζε στην αγγελία ότι «τα άτομα με αλλεργίες ή οι ορθόδοξοι μουσουλμάνοι» δεν πρέπει να καλούν, λόγω ενός μικρού Τσιουάουα. Η Laforêt ισχυρίστηκε ότι έκανε τη διευκρίνιση επειδή πίστευε η μουσουλμανική πίστη θεωρεί τα σκυλιά ακάθαρτα. Η υπόθεση ξεκίνησε από μία ομάδα κατά των διακρίσεων που ονομάζεται Κίνημα κατά του Ρατσισμού και υπέρ της Φιλίας μεταξύ των Λαών (MRAP), η οποία υπέβαλε την καταγγελία κατά της Laforêt. Ο δικηγόρος της Laforêt χαρακτήρισε τις κατηγορίες αυτές ανόητες και είπε ότι η πελάτισσά του «γνώριζε ότι η παρουσία ενός σκύλου μπορεί να ερχόταν σε σύγκρουση με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των ορθόδοξων Μουσουλμάνων και ότι ήταν μια ένδειξη σεβασμού».

Πηγή

http://www.stonegateinstitute.org/2796/muslims-ban-dogs-europe

Μεταναστευτικό - Πολυπολιτισμικότητα: Η χαριστική βολή για την εκλογική απήχηση της Κεντροαριστεράς;

2011-11-29T09:59:00.000+02:00

Του Γιάννη Κολοβού

Η έλλειψη σαφούς μεταναστευτικής πολιτικής, η επίταση του προβλήματος της παράνομης μετανάστευσης και η εμφανής αδυναμία σημαντικών τμημάτων μεταναστευτικού πληθυσμού να ενσωματωθούν στις κοινωνίες της Δυτικής Ευρώπης έχουν συμβάλλει στην εκλογική αποδυνάμωση των πολιτικών δυνάμεων της Κεντροαριστεράς και στην συνακόλουθη σημαντική εκλογική ενίσχυση στις χώρες αυτές της Ριζοσπαστικής Δεξιάς και της Κεντροδεξιάς. Θα μπορούσε επομένως να ισχυρισθεί κάποιος ότι το Μεταναστευτικό ζήτημα μαζί με τα επιμέρους προβλήματα που προκύπτουν από αυτό, (αυξημένη εγκληματικότητα, επίπτωση στις κοινωνικές παροχές, θέματα εθνικής και πολιτισμικής ταυτότητας κλπ), διαμορφώνουν μία δέσμη θεμάτων στα οποία η Κεντροαριστερά αδυνατεί να βρει πειστικές απαντήσεις με αποτέλεσμα την εκλογική και πολιτική της απίσχνανση. Όπως χαρακτηριστικά παραδέχεται ο Αλέκος Αλαβάνος:...

«Ποτέ, μα ποτέ, όσες δεκαετίες γνωρίζω την Αριστερά, η ηγεμονία των ιδεών της δεν βρισκόταν σε τόσο απελπιστικά χαμηλό σημείο όπως σήμερα στο Μεταναστευτικό» (Δρόμος της Αριστεράς, 19/3/2011).

Αναζητώντας τις αιτίες μίας αποτυχημένης πολιτικής

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχετική συζήτηση που άνοιξε μετά την ήττα του Εργατικού Κόμματος στις εθνικές εκλογές του 2010 στην Βρετανία (1). Ο Ed Owen, ειδικός σύμβουλος του υπουργού Εσωτερικών Jack Straw, χαρακτηρίζει την στάση της κυβέρνησης των Εργατικών στο Μεταναστευτικό ως «κατόπιν εορτής, αμυντική και αδύναμη» (σελ. 15) και παραδέχεται ότι «κατά την διάρκεια της παραμονής [των Εργατικών] στην αντιπολίτευση δεν είχε γίνει σχεδιασμένη και ουσιαστική δουλειά σε θέματα μετανάστευσης, δεν είχε επιχειρηθεί να διαμορφωθεί μία συνεκτική στρατηγική θέση η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει ως βάση για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα. Οι συνέπειες αυτής της έλλειψης σχεδιασμένης σκέψης πολιτικής ήταν καταστροφικές, καθώς οι Εργατικοί ως κυβέρνηση παρέπαιαν από κρίση σε κρίση» (σελ. 15). Κατά τον Γραμματέα για τις Κοινότητες και την Τοπική Αυτοδιοίκηση John Denham οι Εργατικοί «κακοδιαχειρίστηκαν» (σελ. 24) το Μεταναστευτικό καθώς «ποτέ δεν αντελήφθησαν πραγματικά την πολυπλοκότητα του θέματος συνολικά ούτε ποτέ θέλησαν να δημιουργήσουν μία συνολική, ολοκληρωμένη προσέγγιση σε αυτό» (σελ. 24).

Ο Owen πολύ ορθά επισημαίνει την «σύγχυση που επικρατούσε μεταξύ πολλών στο Εργατικό Κόμμα - και γενικότερα μέσα στην προοδευτική Αριστερά - αναφορικά με την σχέση μεταξύ μετανάστευσης και φυλής. Η βαθιά προσήλωση του κόμματος στην προώθηση της φυλετικής ισότητας ήταν - και εξακολουθεί να είναι - μέρος του ηθικού του σκοπού. Παρόλα αυτά αυτή απέτρεψε μία σοβαρή εξέταση των θεμάτων μετανάστευσης, και του ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση της Βρετανίας στα θέματα αυτά, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά» (σελ. 15).

Κατά τον Phil Woolas, υφυπουργό Μετανάστευσης από το 2008 ως το 2010: «Κάθε συζήτηση περί ελέγχου της μετανάστευσης γινόταν αντιληπτή ως πιθανή να αναμοχλεύσει φυλετικές διαιρέσεις και μίσος. Αλλά στην πραγματικότητα η Αριστερά ποτέ δεν αισθάνθηκε άνετα να συζητήσει το θέμα. Συνεπακολούθως, στην Αριστερά δέσαμε ένα φίμωτρο γύρω από τα ίδια μας τα στόματα, όχι για το θέμα της φυλής - πολύ σωστά - αλλά για το θέμα της μετανάστευσης» (σελ. 34). Και συνεχίζει παραδεχόμενος ότι «το μόνο για το οποίο επιτρέπαμε στους εαυτούς μας να μιλήσουν ήταν για την μετανάστευση ως τρόπο βοήθειας ατόμων - ενός είδους φιλανθρωπικό καλωσόρισμα εκείνων που κρίνονταν άξιοι» (σελ. 35).

Κατά τον Owen το Εργατικό Κόμμα προσήλθε στις (νικηφόρες) εκλογές του 1997 με βασικό στόχο να αποφύγει να χαρακτηρισθεί ως «ήπιο» στο Μεταναστευτικό. Το προεκλογικό πρόγραμμα του κόμματος έλεγε ότι μία κυβέρνηση των Εργατικών θα επιδίωκε ένα σύστημα μετανάστευσης που θα ήταν «πιο δίκαιο, πιο ταχύ και πιο αυστηρό» (σελ. 16). Όπως παραδέχεται ο Owen, στο πρόγραμμα όμως «δεν υπήρχε κάποια εξήγηση ως προς το πώς αυτό θα επιτυγχανόταν ούτε κάποια αποτελεσματική ανάλυση του πώς η Βρετανία θα αντιμετώπιζε τις αυξανόμενες διεθνείς μεταναστευτικές προκλήσεις, που δημιουργούνταν εκείνον τον καιρό από την ταχεία παγκοσμιοποίηση. Ως αποτέλεσμα, όταν οι αριθμοί των αιτούντων άσυλο άρχισαν να αυξάνονται ταχέως στα τέλη του 1997, οι άρτι εγκατασταθέντες υπουργοί των Εργατικών ήταν εντελώς απροετοίμαστοι» (σελ. 16).

Την άποψη αυτή ενισχύει και η υφυπουργός Μετανάστευσης από το 1999 ως το 2001 Barbara Roche η οποία παραδέχεται ότι «οι Εργατικοί ανέλαβαν την εξουσία το 1997 χωρίς να έχουν πραγματική ιδέα ότι το θέμα αυτό θα κυριαρχούσε σε ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού σκηνικού για την επόμενη δεκαετία και παραπάνω. Το ίδιο το υπουργείο Εσωτερικών δεν ήταν σε θέση να αντιμετωπίσει την κατάσταση» (σελ. 17). Μάλιστα η Roche τονίζει: «Στις πρώτες μου εβδομάδες στο υπουργείο Εσωτερικών ρώτησα ποια ήταν η πολιτική μας. Όπως αναμενόταν, δεν υπήρξε ξεκάθαρη απάντηση. Δεν είχε λάβει χώρα κατά τα προηγούμενα 30 χρόνια μεγάλη επαρκής συζήτηση για την μετανάστευση» (σελ. 18).

Σημαντική είναι και η άποψη της Deborah Mattinson (2) η οποία συνεργάστηκε επί πολλά χρόνια με το Εργατικό Κόμμα διενεργώντας focus groups και αναλύοντας τις τάσεις των ψηφοφόρων για λογαριασμό του. Η Mattinson επισημαίνει ότι 8 στους 10 πολίτες υποστήριζαν ότι η μεταναστευτική νομοθεσία θα έπρεπε να είναι πολύ αυστηρότερη ή ότι η μετανάστευση θα έπρεπε να σταματήσει εντελώς. Η ίδια τονίζει ότι «είναι σημαντικό να ξεκαθαρισθεί ότι η ένταση του [αντιμεταναστευτικού] αισθήματος δεν σημαίνει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ρατσιστές. Αυτή είναι μία από τις σοβαρότερες παρεξηγήσεις μεταξύ του ψηφοφόρου και των πολιτικών τάξεων» (σελ. 134).

Ο πρώην ειδικός σύμβουλος του Υπουργείου Εσωτερικών και του Πρωθυπουργικού Γραφείου Matt Kavanagh υπογραμμίζει ότι εν τέλει «οι Εργατικοί είχαν χάσει την συζήτηση [για το θέμα της μετανάστευσης]. Πιο σημαντικά, είχαμε χάσει την εμπιστοσύνη του κόσμου» (σελ. 32). Το ίδιο πράγμα - πιο εύγλωττα - λέει και ο Woolas ο οποίος τονίζει ότι «όταν αρχίσαμε εμείς να μιλάμε, το κοινό είχε σταματήσει να ακούει» (σελ. 34). Κατά τον ίδιο οι Εργατικοί θα πρέπει «να αντιληφθούμε το σκληρό πολιτικό γεγονός ότι, κατά το μεγαλύτερο μέρος της διακυβέρνησής μας [από το 1997 ως το 2010], ήμασταν σε δυσαρμονία με το Βρετανικό κοινό» (σελ. 35).

Οι εκλογές του 2010 στην Βρετανία

Αναλύοντας τα στοιχεία των εκλογών του 2010 στην Βρετανία οι Rob Ford και Will Somerville επισημαίνουν ότι «η μετανάστευση αποτέλεσε αναμφισβήτητα ένα από τα μεγάλα θέματα των εθνικών εκλογών: ήταν το μόνο θέμα που ανέκυψε και στις τρεις τηλεοπτικές συζητήσεις και προκαλούσε αναταράξεις κάτω από την επιφάνεια όλων των προεκλογικών εκστρατειών. Όλες οι ομάδες των εκστρατειών το εντόπισαν ως ένα μόνιμο θέμα που προέκυπτε στις κατ’ οίκον επισκέψεις» (σελ. 10).

Στις συγκεκριμένες εκλογές μακράν το πιο σημαντικό θέμα ήταν η οικονομία (για το 47% του συνόλου των ψηφοφόρων και για το 47,5% των ψηφοφόρων του Εργατικού Κόμματος κατά τις εκλογές του 2005), με δεύτερο το θέμα της μετανάστευσης (για το 14,3% του συνόλου των ψηφοφόρων και για το 14,1% των ψηφοφόρων του Εργατικού Κόμματος κατά τις εκλογές του 2005). Αξιολογήσεις των επιδόσεων της κυβέρνησης των Εργατικών έδειχναν ότι η κοινή γνώμη θεωρούσε τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο Μεταναστευτικό ως τους πιο αποτυχημένους σε σχέση με άλλα θέματα (58,1% αρνητικές γνώμες στο σύνολο των ψηφοφόρων - 30,3% αρνητικές γνώμες μεταξύ των ψηφοφόρων του Εργατικού Κόμματος κατά τις εκλογές του 2005). Κατά τους Ford και Somerville οι αξιολογήσεις αυτές έδειχναν ότι «το [Εργατικό] κόμμα ήταν ευάλωτο στο Μεταναστευτικό» (σελ. 11).

Η ανάλυση των στοιχείων έδειξε ότι ο προβληματισμός για την μετανάστευση ήταν πιο διαδεδομένος μεταξύ των μεγαλύτερων σε ηλικία, των οικονομικά περισσότερο ανασφαλών ψηφοφόρων, των λευκών που ανήκαν στην εργατική τάξη (άρα παραδοσιακών ψηφοφόρων των Εργατικών) και εκείνων που απασχολούνταν σε ειδικευμένες χειρωνακτικές εργασίες. Όσοι είχαν τέτοιους προβληματισμούς ήταν λιγότερο πιθανόν να ξαναψηφίσουν το Εργατικό Κόμμα ή τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες και ήταν πιο πιθανόν να ψηφίσουν τους Συντηρητικούς ή τα μικρότερα δεξιά κόμματα (UKIP και BNP). Όπως υπογραμμίζουν οι ίδιοι «η επίδοση των Εργατικών στο Μεταναστευτικό ήταν σημαντικός παράγων στην απόφαση επιλογής ψήφου, ιδιαιτέρως στην απόφαση μετακίνησης των ψηφοφόρων από τους Εργατικούς σε ένα κόμμα της Δεξιάς, και στις αξιολογήσεις του Gordon Brown [τότε πρωθυπουργού της Βρετανίας και ηγέτη του Εργατικού Κόμματος] και του David Cameron [ηγέτη των Συντηρητικών και νυν πρωθυπουργού της Βρετανίας]» (σελ. 13). Πάντως, όπως αναμενόταν, παρ’ όλο που το Μεταναστευτικό επηρέασε την απόφαση κάποιων ψηφοφόρων, δεν έκρινε το εκλογικό αποτέλεσμα καθώς οι αξιολογήσεις των εκλογέων για την πορεία της οικονομίας της χώρας επηρέασαν περισσότερο.

Κατά τους Ford και Somerville «η επίπτωση της μετανάστευσης εστίασε στην χάραξη πολιτικής. Δεν εγκατέλειψαν τους Εργατικούς οι ψηφοφόροι που έδιναν προτεραιότητα στο θέμα της μετανάστευσης, ούτε οι ψηφοφόροι που είχαν τις πιο αρνητικές συναισθηματικές αντιδράσεις στο θέμα. Τους εγκατέλειψαν οι ψηφοφόροι που αισθάνθηκαν ότι οι Εργατικοί δεν διαχειρίσθηκαν επαρκώς το θέμα. Οι ψηφοφόροι δεν εγκατέλειψαν απλώς τους Εργατικούς επειδή ήταν θυμωμένοι με την μετανάστευση, αλλά επέλεξαν άλλο κόμμα γιατί ήταν θυμωμένοι με την μετανάστευση και πίστευαν ότι οι Εργατικοί είχαν αποτύχει να ανταποκριθούν στις ανησυχίες τους» (σελ. 13). Εν τέλει «η απώλεια ψηφοφόρων από τις κατώτερες τάξεις είναι ένα εξέχον γεγονός στην ήττα των Εργατικών, και η μετανάστευση αποτέλεσε ένα σημαντικό μέρος της απόφασης ψήφισης άλλου κόμματος. Ταυτοχρόνως, η μεγάλη αύξηση της υποστήριξης προς το BNP και το UKIP είναι πολύ πιθανόν να συνδέεται με τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές τους, καθώς και με την επιρροή τους σε εκείνους που θέλουν να υποστηρίξουν υποψηφίους κατά του κατεστημένου» (σελ. 14).

Πόσο ακόμα θα στρουθοκαμηλίζουν;

Κατά την Mattinson «το Μεταναστευτικό, ίσως περισσότερο από κάθε άλλο θέμα, καταδεικνύει την αποσύνδεση μεταξύ του ψηφοφόρου και της πολιτικής και δημοσιογραφικής τάξης» (σελ. 133), ενώ ο Kavanagh θεωρεί ότι το Μεταναστευτικό είναι «ένα θέμα ζωτικό για την σχέση των Εργατικών με το ευρύτερο κοινό - η αξιοπιστία μας και η εμπιστοσύνη για το θέμα κατέρρευσε, και πρέπει να αποκατασταθεί» (σελ. 32). Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι: μπορεί να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στο θέμα αυτό όταν η Κεντροαριστερά εξακολουθεί να θεωρεί την άνευ ουσιαστικών ορίων και κριτηρίων πληθυσμιακή διαφορετικότητα ως εξ’ ορισμού καλή και όταν εξακολουθεί να εμφορείται από την φιλοσοφία της πολυπολιτισμικότητας η οποία έχει αποτύχει στην πράξη στην Δυτική Ευρώπη; Με την στάση της αυτή η Ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά δικαιώνει την άποψη του καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII Κώστα Βεργόπουλου: «Η σημερινή Αριστερά αποτελεί μέρος του προβλήματος και όχι μέρος της λύσης του. Η Αριστερά δεν είναι τόσο θύμα του δογματισμού που έχει κληρονομήσει από το παρελθόν όσο κυρίως θύμα των φαντασιώσεών της όσον αφορά το μέλλον, με τις οποίες έχει καταστήσει τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα ανεπίλυτα» (Free Sunday, 24/7/2011).

Η απεγνωσμένη προσπάθεια της κοσμοπολίτικης Αριστεράς και της κυβερνητικής Κεντροαριστεράς να αποφύγουν να δουν κατάματα το μεταναστευτικό πρόβλημα και τις παραμέτρους του, αλλά και να μην αναγνωρίσουν την πλήρη αποτυχία της προωθούμενης από αυτούς πολυπολιτισμικότητας φάνηκε για μία ακόμη φορά μετά τα τραγικά γεγονότα στην Νορβηγία. Τότε, όλος ο μηχανισμός της κοσμοπολίτικης Αριστεράς και των υπέρμαχων της πολυπολιτισμικότητας (ΜΜΕ, πανεπιστημιακοί και πολιτικοί) εκμεταλλεύθηκε κυνικά και στο έπακρο τις δολοφονικές ενέργειες του Anders Breivik προκειμένου να κερδοσκοπήσει πολιτικά και να στιγματίσει ιδεολογικά το οποιοδήποτε πρόσωπο, οργάνωση ή κομματικό φορέα παίρνει θέση υπέρ μίας περιοριστικής μεταναστευτικής πολιτικής, διατυπώνει προβληματισμούς για την προωθούμενη φιλοσοφία περί πολυπολιτισμικότητας, υποστηρίζει ότι σημαντικά τμήματα των μουσουλμανικών πληθυσμών δεν ενσωματώνονται στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες και ανησυχεί από την διάδοση ακραίων ισλαμικών απόψεων ειδικά μεταξύ των νεαρής ηλικίας μουσουλμάνων στην Δυτική Ευρώπη. Όλοι αυτοί επιχειρήθηκε να «συνδεθούν» με τον κατά συρροήν φονιά Breivik με έναν και μόνο σκοπό: να στιγματισθούν ως «εν δυνάμει Breivik» ή ως «ηθικοί αυτουργοί» για τις πράξεις του και επομένως να εξαναγκαστούν να σιωπήσουν απέναντι στα προαναφερθέντα θέματα που τίθενται από την μετανάστευση και την πολυπολιτισμικότητα.

Δηλαδή η Κεντροαριστερά, αντί να αναγνωρίσει τα λάθη της στο θέμα, αντί να κοιτάξει τα υπαρκτά προβλήματα κατάματα και να προσπαθήσει να προτείνει ορθολογικές λύσεις, επιλέγει να τα «κουκουλώσει» επιχειρώντας να σιγάσει τα δεκάδες εκατομμύρια Ευρωπαίων πολιτών τα οποία διαφωνούν με τις απόψεις των Κεντροαριστερών κομμάτων και αντιδρούν στους χειρισμούς που αυτά έκαναν στο θέμα αυτό. Αναδεικνύεται έτσι η Κεντροαριστερά ως καλή μαθήτρια του Σοπενχάουερ ο οποίος λέει: «Αν έχετε να αντικρούσετε έναν ισχυρισμό, υπάρχει ένας σύντομος τρόπος να απαλλαγείτε από αυτόν, ή εν πάση περιπτώσει να τον υπονομεύσετε: κατατάξτε τον σε μία απεχθή κατηγορία, έστω κι αν η σύνδεση με αυτήν είναι μόνο φαινομενική ή αδύναμη» (3).

Η πιο χαρακτηριστική τέτοια προσπάθεια έγινε από τον πρώην πρωθυπουργό της Νορβηγίας και γενικό γραμματέα του Συμβουλίου της Ευρώπης Thorbjorn Jagland ο οποίος, μετά την σφαγή στην Νορβηγία, υποστήριξε: «Οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να υπερασπισθούν το γεγονός ότι η κοινωνία έχει αποκτήσει περισσότερη διαφορετικότητα. Πρέπει να υπερασπισθούμε την πραγματικότητα, αλλιώς θα μπλέξουμε. Νομίζω ότι οι πολιτικοί ηγέτες πρέπει να στείλουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα για να την εναγκαλισθούμε [την διαφορετικότητα] και να ωφεληθούμε από αυτήν. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί τώρα, δεν θα πρέπει να παίζουμε με την φωτιά» (The Observer, 31/7/2011). Είναι προφανές ότι ο Jagland, κάνοντας μία πρωτοφανή πολιτική εκμετάλλευση των δεκάδων δολοφονημένων, ουσιαστικά προτείνει την αποφυγή έκφρασης οποιασδήποτε αρνητικής κριτικής ή σχολιασμού απέναντι στην μετανάστευση, στην διαφορετικότητα και στην πολυπολιτισμικότητα από οποιονδήποτε πολιτικό ηγέτη! Αυτός ο κυνικός καιροσκοπισμός είναι το φύλλο συκής για την Κεντροαριστερά σε θέματα μετανάστευσης και πολυπολιτισμικότητας. Όμως και αυτό δεν θα καλύψει την «γύμνια» της στα θέματα αυτά για πολύ. Τα υπαρκτά προβλήματα που κακοφορμίζουν στις Δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες λόγω της κακής διαχείρισης του μεταναστευτικού και λόγω της προώθησης της πολυπολιτισμικότητας θα επανέλθουν ορμητικά στο προσκήνιο και τότε όλοι θα αναγκαστούν να εκφράσουν σαφείς προτάσεις και θα κριθούν γι’ αυτές.

Παραπομπές

1. Τα στοιχεία του άρθρου αυτού έχουν αντληθεί κυρίως από την πολύ ενδιαφέρουσα συλλογή άρθρων: Finch Tim and Goodhart David (eds) “Immigration under Labour”, London: IPPR/Prospect, November 2010.
2. Mattinson Deborah “Talking to a brick wall: How New Labour stopped listening to the voter and why we need a new politics”, London: Biteback Publishing, 2010.
3. Σοπενχάουερ Άρτουρ, «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο», Εκδόσεις Πατάκη 2011, σελ. 121.

* Ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Μεταναστευτική πολιτική και ενσωμάτωση μεταναστών: η περίπτωση της Ελλάδας» μόλις εκδόθηκε από τις εκδόσεις «Πελασγός».

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο τεύχος 29 (Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2011) του περιοδικού Patria.

Bruce Thornton και Πολυπολιτισμικότητα

2011-05-30T23:36:00.000+03:00

[../..]Ωστόσο, οι πιο σημαντικοί λόγοι για τους οποίους οι σύγχρονοι κλασικιστές αποστρέφονται κάποιον σαν την Edith Hamilton έγκειται σε δύο διανοητικά ρεύματα που όλο και περισσότερο οριοθετούν την πανεπιστημιακή δραστηριότητα στην Αμερική: τον μεταμοντερνισμό και την πολυπολιτισμικότητα—και τα δύο αντιπροσωπεύουν μια διαρκή επίθεση σε όλα όσα κάνουν την Δύση (και κατ' ανάγκην τους Έλληνες) να ξεχωρίζει.

Η πολυπολιτισμικότητα, παρ' όλο που μας λέει ότι δοξολογεί την πολιτισμική διαφορετικότητα, είναι κατά βάθος ένα είδος πολιτικής ταυτότητας που αντιμάχεται τον ανθρωπισμό και τον κλασικό φιλελευθερισμό. Ορίζει ως ατομική ταυτότητα την εθνική ιδιαιτερότητα και περιφρονεί την φιλελεύθερη έννοια της παγκόσμιας ανθρώπινης φύσης ως, σύμφωνα με τα λόγια ενός εκφραστή της, «έναν εθνοκεντρικό και καταπιεστικά παγκοσμιοποιημένο ουμανισμό, στον οποίο οι κανόνες που νομιμοποιούν και που ρυθμίζουν την ουσία της υπηκοότητας ταυτίζονται έντονα με τις Άγγλο-Αμερικανικές πολιτισμικές-πολιτικές κοινότητες». Από αυτήν την πολυπολιτισμική υπόθεση προκύπτουν δυο αντικρουόμενες θέσεις. Η μία είναι...

η πολιτισμική σχετικότητα, η άποψη δηλαδή ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι και δεν μπορούν να συγκριθούν και να χαρακτηριστούν ως ανώτεροι ή κατώτεροι, αφού όλα τα μέτρα σύγκρισης "δημιουργούνται" τοπικά για να ικανοποιήσουν τα τοπικά συμφέροντα- επίσης δεν υπάρχει κάτι που να είναι αντικειμενικά και διαχρονικά "καλό" ή "κακό" ή "αληθές". Η άλλη άποψη βλέπει την ιστορία ως θεραπευτικό μελόδραμα, μια σάγκα γεμάτη από τα κακά της Δύσης, όπως σεξισμός, ρατσισμός, αποικιοκρατία, ιμπεριαλισμός, κ.λπ. —δεινά που πληγώνουν τους αθώους μη-Δυτικούς, οι οποίοι πρέπει να κριθούν με τα προνομιούχα κριτήρια που προσφέρονται σε θύματα. Όμως όσο αντικρουόμενες κι αν είναι, και οι δύο αυτές απόψεις απαραίτητα αρνούνται ότι υπάρχει κάτι που λέγεται "Ελληνική μεγαλοφυία", κάτι ξεχωριστό και ανώτερο από το πνεύμα των άλλων αρχαίων πολιτισμών.

Μια πολυπολιτισμική τακτική για να υποτιμηθούν οι Έλληνες είναι το να αρνούνται την αυθεντικότητα τους, υποθέτοντας ότι ικέτευσαν, δανείστηκαν ή έκλεψαν τις ιδέες τους από άλλους πολιτισμούς. Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε την θεωρία του Αφροκεντρισμού, την ιδέα ότι οι Έλληνες έκλεψαν ό,τι καλό γνώριζαν από τους μελαψούς Αιγυπτίους. Η ασυναρτησία και η ιστορική αναλήθεια αυτής της θεωρίας έχει ήδη αποδειχθεί επανειλημμένα. Αλλά ακόμη και οι πανεπιστημιακοί που θα έπρεπε να είναι καλύτερα ενημερωμένοι επιχαίρουν για την τρέχουσα μόδα των χτυπημάτων εναντίον των Ελλήνων με το να αποδίδουν τα επιτεύγματα τους σε μια αόριστα προσδιορισμένη Ανατολή. Ο Gary Wills, για παράδειγμα, έχει ισχυριστεί ότι «Η Δύση (συμπεριλαμβανομένων και των Ελλήνων) είναι ομολογουμένως ένα εξαιρετικό παράγωγο της Ανατολής». Στο οποίο, ο Victor Hanson και ο John Heath απαντούν, «Μπορεί, παρακαλώ, ο κύριος Wills να μας δείξει ποιο είναι αυτό το μέρος της Ανατολής από το οποίο προέκυψε με εξαίρετο τρόπο στη Δύση η δημοκρατία, η ελεύθερη έρευνα, η ιδέα μιας μεσαίας τάξης, η πολιτική ελευθερία, η λογοτεχνία πέρα από τα όρια της θρησκείας, οι πολίτες-στρατιώτες... και μια γλώσσα γεμάτη από αφηρημένες έννοιες και ορθολογισμό;» [../..]

Αν οι πολυπολιτισμικές απόπειρες για να δυσφημισθούν τα επιτεύγματα των Ελλήνων ή να αμφισβητηθεί η μοναδικότητα τους αποτυγχάνουν, οι επιθέσεις οι προερχόμενες από τον τρέχοντα μεταμοντέρνο διανοητικό συρμό δεν είναι πιο επιτυχημένες. Ένα τέτοιο ρεύμα επικεντρώνεται στον "Άλλο", τον περιφρονημένο ξένο που οι Δυτικοί υποθετικά δημιούργησαν με σκοπό να αυτοπροσδιοριστούν και να δικαιολογήσουν την καταπιεστική εξουσία τους. [../..]

ΠΗΓΗ: Ελληνικοί τρόποι, εκδόσεις Ανατολικός, 2007

Πολυπολιτισμικότητα: μία πολιτική ιδεολογική μάστιγα.

2011-03-07T10:01:00.000+02:00

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην Ελλάδα σήμερα είναι η αυταρχική επιβολή, δύο ιδεολογικών γραμμών-δογμάτων:

Της πολυπολιτισμικότητας(multiculturalism), μίας πολιτικής ιδεολογικής στάσης όπου έχει σαν κύριο σκοπό, την προσπάθεια επιβολής της πολιτισμικής διαφορετικότητας των νομιμοποιημένων ή μη παράνομα εισελθόντων μεταναστών, υπό τον ψευδομανδύα της «ενσωμάτωσης» αλλά και την υποβάθμιση-μείωση της κυρίαρχης πολιτισμικής και ιστορικής ταυτότητας της πλειοψηφίας.

Του μεταμοντερνισμού(postmodernism) ή εθνομηδενισμού, μίας πνευματικής(και όχι μόνο) ιδεολογικής στάσης που απορρίπτει με ολοκληρωτικό τρόπο των αντίθετων ως προς των νεωτερικών/μετανεωτερικών/μεταμοντέρνων απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Πολυπολιτισμικότητα και Μεταμοντερνισμός έχουν συμμαχήσει και έχουν δημιουργήσει ένα...

εκρηκτικό μίγμα μηδενισμού του Ελληνικής πολιτισμικότητας, εκμεταλλευόμενοι φυσικά την αποχαύνωση του Ελληνικού λαού, την πνευματική μας κατρακύλα και την Πολιτο-κρατική φαυλοκρατία. Σε αυτήν την ανάρτηση θα επικεντρωθώ στην πολυπολιτισμικότητα. Για τον μεταμοντερνισμό θα αναφερθώ αργότερα.

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο της Δύσης(ειδικά στις ΗΠΑ) και εμφανίστηκε μία εντελώς διαφορετική πρόκληση για τον Δυτικό πολιτισμό με τη μορφή της πολυπολιτισμικότητας. Παρόλο που στο εξωτερικό οι γραμμές είναι διαφορετικές, στην Ελλάδα έχουμε την δικιά της μορφή. Γενικά μιλώντας, στην χώρα μας, οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας ανήκουν σε ένα από δύο στρατόπεδα. Μερικοί πιστεύουν πως όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι —ο Ελληνικός δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο. Η πλειοψηφία όμως, οι πιο σκληροπυρηνικοί, αυτοί που συνήθως ανήκουν σε ευρωπαϊκό-κρατικοδίαιτες ΜΚΟ και έχουν άμεση πρόσβαση στα ΜΜΕ, είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι εκτός από το Ελληνικό, που είναι ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικός, ηγεμονιστικός, εθνικιστικός, εθνοκεντρικός και πατριαρχικός και κατά συνέπεια πρέπει να μελετάται μόνο ως παράδειγμα του τι πάει στραβά στο σύγχρονο κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις ο στόχος είναι ο Ελληνισμός και το Ελληνικό έθνος-κράτος.

Κύριοι εκφραστές αυτής της πολυπολιτισμικότητας-με την μεταμοντέρνα γλώσσα και έκφραση- είναι καταρχήν, η ιθύνουσα πολιτική ελίτ (καλυπτόμενη πίσω από το εφεύρημα της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας»), η οποία αποτελείται από την γνωστή εθνοφοβική Αριστερά συνεπικουρούμενη έμμεσα από την στεγνή και κενή από ιδεολογία νεοφιλελεύθερη μονεταριστική Δεξιά, η οποία ελίτ έχει εξαπολύσει με ιδιαίτερο πείσμα στην Ελλάδα απηνή πολεμική κατά της αμεσοδημοκρατικής ιδέας και πρακτικής (δημοψηφίσματα), αποφεύγει, όπως ο διάβολος το λιβάνι, τη γνήσια, άμεση και άνευ διαμεσολαβητών έκφραση της volonté generale, όχι μόνο λόγω των παραδοσιακών ελιτιστικών συνδρόμων της, αλλά και επειδή προδήλως φοβάται την κρίση της σιωπηλής πλειονότητας του Λαού, γνωρίζουσα ότι έχει πλήρως αποκοπεί από τα λαϊκά κοινωνικά στρώματα (έχοντας καταστεί η οργανική διανόηση και ιδεολογική γραφειοκρατία της νέας παγκοσμιοποιημένης υπερεθνικής ελίτ). Κύριο πεδίο δράσης της είναι το Εκπαιδευτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, η χρηματοδότηση ΜΚΟ και φυσικά η Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Πίσω από αυτούς, έρχονται οι γνωστοί επαγγελματίες «αντιρατσιστές» κονδυλοφόροι δημοσιογράφοι, πανεπιστημιακοί, δικηγόροι, όπου θα τους βρεις σίγουρα σε κάποια κρατικό-ευρωπαϊκή επιχορηγούμενη ΜΚΟ. Οι ΜΚΟ στην Ελλάδα, κάνουν την δουλειά των λεγόμενων think-tanks του εξωτερικού, όπου μεταξύ άλλων εκπονούν μελέτες αξίας χιλιάδων ευρώ, με σκοπό σαφώς την ιδεολογική εξάπλωση αυτής της γάγγραινας που λέγεται πολυπολιτισμικότητα. Μάλιστα όπως ανέφεραν τα Επίκαιρα, πάνω από 220 εκατομμύρια ευρώ διατέθηκαν στις ΜΚΟ τη διετία 2005-2007 μέσω προγραμμάτων της ΕΕ, του υπουργείου Εξωτερικών αλλά και των ΟΤΑ. Φανταστείτε πόσα έχουν πάρει τα προηγούμενα χρόνια, όταν όλοι μας ζούσαμε τον λήθαργο μας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι μερικοί είναι γνωστοί όχι λόγο κάποιου συγγραφικού έργου, αλλά λόγω της συμμετοχής τους στις πάσης φύσεως ΜΚΟ και της αρθογραφίας τους σε γνωστά έντυπα των ΜΜΕ, που υποστηρίζουν την πολυπολιτισμικότητα και τον μεταμοντερνισμό. Μέσα σε αυτές τις ΜΚΟ, φυσικά, υπάρχει και μία άλλη συνομοταξία ΜΚΟ, η δράση των οποίων κινείται στη «Ζώνη του Λυκόφωτος». Πρόκειται για εκείνες τις ΜΚΟ(σε ρόλο 5ης φάλαγγας όπως αναφέρει στο ίδιο άρθρο τα Επίκαιρα) που δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να συντάσσουν εκθέσεις περί ύπαρξης «τουρκικής», «μακεδονικής», «τσάμικης» και «βλάχικης» μειονότητας σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας, ιδιαίτερα στη Βόρεια Ελλάδα. Σε αρκετές περιπτώσεις, δεν διστάζουν επίσης να κατηγορήσουν την ελληνική Πολιτεία για παραβίαση «των δικαιωμάτων των μειονοτήτων», κάνοντας λόγο στα κείμενά τους για ελληνικό σοβινισμό, εθνικιστική υστερία, απάνθρωπη μεταχείριση των λαθρομεταναστών και με ύφος γραφίδας και λόγου παρόμοιου με αυτόν που χρησιμοποιούν οι Κεμαλιστές, Σλαβομακεδονιστές, Τσάμηδες κλπ. Τα άτομα είναι τα ίδια και τα ίδια.

Φυσικά και δεν βάζω όλες τις ΜΚΟ στο ίδιο τσουβάλι. «Το χαμόγελο του παιδιού», είναι μία φωτεινή εξαίρεση.

Πως όμως τους αναγνωρίζεις;

Από τις αντιφάσεις τους:

Επικρίνουν τον καπιταλισμό, αλλά είναι αυτοί που με τις αυταρχικές ενέργειές τους υποβάθμισαν την κοινωνική και εξισωτική φιλελευθερία του πολίτη και ανέδειξαν ως αναγκαίες τις νεοφιλελεύθερες μονεταριστικές πολιτικές.
Υποστηρίζουν διάφορες κοινωνικές ομάδες όπως τους λαθρομετανάστες, συνταξιούχους, μισθωτούς κλπ, αλλά κανένας τους δεν επιθυμεί να μοιραστεί τους Δημόσιους μισθούς τους, τα προνόμιά τους και τις διάφορες πλουσιοπάροχες επιχορηγήσεις των ΜΚΟ με αυτούς.
Μισούν τον Δυτικό κόσμο, αλλά παραβλέπουν ότι η απαίτηση της ελευθερίας του λόγου, η υλική ευημερία, η έλλειψη θρησκευτικής της παρέμβασης, ο σεβασμός της διαφορετικότητας, και η ανταγωνιστική αξιοκρατία μόνο αυτός ο κόσμος τα διασφαλίζουν.
Συνηγορούν υπέρ της ανατροπής των ιεραρχικών προνομίων, αλλά κρατούν απεγνωσμένα το δικό τους παρωχημένο σύστημα(άσυλα, πανεπιστημιακές θέσεις, ανομία κλπ) που εγγυούνται τη δική τους ισχύ και τα προνόμια τους.
Επιδιώκουν και απαιτούν την πολιτιστική συμβίωση των Ελλήνων με τους πάσης φύσεως λαθρομετανάστες που οι ίδιοι νομιμοποίησαν, αλλά την ίδια στιγμή οι ίδιοι μένουν στα Βόρεια προάστια της Αθήνας, απαλλαγμένοι από την βρωμιά και την εγκληματικότητα των αστικών γκέτο που οι ίδιοι δημιούργησαν.
Μιλούν για πατριωτισμό, αλλά την ίδια στιγμή προωθούν τον Διεθνισμό και νομιμοποιούν με κάθε τρόπο την παράνομη λαθρομετανάστευση.
Ζητούν την εφαρμογή όλων εκείνων των διατάξεων των «δικαιωμάτων των μειονοτήτων», αλλά ο λόγος τους είναι ίδιος με αυτόν που εκφράζουν ακραία εθνικιστικά στοιχεία, είτε εγχώρια, είτε των γειτονικών χωρών.

Για αυτό φταίμε όλοι μας διότι δεν αναγνωρίσαμε αρκετά νωρίς τα όρια της πολυπολιτισμικότητας αλλά και τους εκφραστές της. Δεν ήμασταν αρκετά γενναίοι ώστε να μιλήσουμε ειλικρινά για τον θρυμματισμό και τις διαφορές πού αναδύονταν στο εσωτερικό αλλά και μεταξύ των κοινοτήτων μας. Αναπόφευκτα, σε μία κοινωνία με διαφορετικότητα προκαλούνται εντάσεις. Το δόγμα της πολυπολιτισμικότητας έχει υπονομεύσει την αίσθηση συνοχής του έθνους μας γιατί δίνει έμφαση σε ό,τι μας χωρίζει παρά σε ό,τι μας φέρνει κοντά. Έχει μετατραπεί επιδέξια έτσι ώστε να περιχαρακώσει το δικαίωμα στην διαφορά (μία διχαστική έννοια) εις βάρος του δικαιώματος της ίσης μεταχείρισης παρά τις διαφορές (μία ενοποιητική έννοια)». Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η στην πράξη εκδίωξη των Ελληνοπαίδων από τους δημόσιους βρεφονηπιακούς και νηπιακούς σταθμούς, στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας.

Σήμερα, οι Έλληνες που ζουν στο Ελληνικό κράτος όπου υπάρχει η κατάρρευση της ατομικής έννοιας του «ανήκειν σε ένα έθνος», του αισθήματος ότι πορευόμαστε όλοι μαζί, και σαν αποτέλεσμα έχουμε την επικράτηση του εθνομηδενισμού. Μαζί με αυτόν, και με την έκρηξη της παράνομης μετανάστευσης, μας ήρθε η ξενόφερτη πολυπολιτισμικότητα, που αντί να γίνει μέσο ενσωμάτωσης, έχει γίνει δρόμος για τον διαχωρισμό και διχασμό της Ελληνικής κοινωνίας. Στην Ελλάδα, υπάρχουν λιγότερες μικτές γειτονιές, περισσότερα αστικά και προαστιακά γκέτο. Οι δεσμοί πού μας ενώνουν γίνονται ακόμα πιο αδύνατοι. Οι δυνάμεις πού μας διαιρούν γίνονται δυνατότερες χρόνο με τον χρόνο. Η έννοια του χρόνου φαίνεται να αλλάζει. Ζούμε την στιγμή, με λίγη αίσθηση σύνδεσης με κάποιο εθνικό παρελθόν και κάποιο συλλογικό μέλλον. Σαφώς βέβαια, για να χτίσεις μία κοινωνία πριν να έχεις κράτος. Τα κράτη υπάρχουν μέσα από την εξουσία. Οι κοινωνίες υπάρχουν μέσα από ένα κοινό ηθικό κώδικα και μία αίσθηση συλλογικής ευθύνης. Τα σύμβολα των κρατών είναι τα παλάτια και τα κοινοβούλια. Οι θεσμοί της κοινωνίας είναι οι οικογένειες, οι γειτονίες, οι κοινότητες και τα σχολεία. Εδώ και κάποια χρόνια και εξαιτίας του βομβαρδισμού της εθνοφοβικής ελίτ, ζούσαμε με την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να έχουμε κράτος χωρίς κοινωνία, πολιτική χωρίς ευγένεια και πολιτισμό χωρίς καλούς τρόπους.

Τι μπορούμε να κάνουμε σαν πολίτες;

Να εγκαταλείψουμε την τυφλή διαδικασία μίμησης και να επανέλθουμε στην φιλοσοφία της Ελληνικότητας, να μελετήσουμε το παρελθόν μας, κρατώντας ότι θετικό υπάρχει προσαρμόζοντας το όμως στα σημερινά δεδομένα και κυρίως να παράγουμε ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Μέχρι την δεκαετία του 70 παράγαμε πολιτισμό. Από τότε μέχρι σήμερα το μόνο που παράγουμε είναι εθνομηδενισμό και φαυλότητα.

Κάθε ξένο στοιχείο να γίνεται αφορμή εμπλουτισμού και ανανέωσης της ελληνικής αυτοσυνειδησίας και όχι πεδίο μιμητισμού και αντιφάσεων. Αυτό πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι και την γειτονιά. Να αγκαλιάσουμε τον μετανάστη(που είναι και αυτός θύμα των πολυπολιτισμικών), να σεβαστούμε τον πολιτισμό του, και μαζί να τον βοηθήσουμε να προσαρμοστεί στον δικό μας πολιτισμό.

Κλείνω με την εξής ερώτηση που σίγουρα κάποιος θα μπορούσε να μου πει: ποιος είσαι και με ποια στοιχεία καταδικάζεις την ιδεολογία της Πολυπολιτισμικότητας;

Δυστυχώς στην Ελλάδα, βιβλία που να δείχνουν την φτώχεια και την αληθινή μορφή αυτής της ιδεολογίας δεν υπάρχουν. Είναι και αυτά θύματα του σκοταδισμού, της εθνοφοβίας και του πολιτιστικού ελληνοφοβικού συνδρόμου. Εκτός από το βιβλίο του Γιάννη Κολοβού (Το τέλος μιας ουτοπίας), πολύ καλά βιβλία που δείχνουν την γύμνια της πολυπολιτισμικότητας είναι το βιβλίο σταθμός του Brian Barry(Culture & Equality: An Egalitarian Critique of Multiculturalism), η on-line μελέτη του καθηγητή του Χάρβαρντ Robert Putnam (E Pluribus Unum: Diversity and Community in the Twenty-first Century) και το βιβλίο του Patrick West (the poverty of Multiculturalism).

Φυσικά υπάρχει και η πρακτική πλευρά, που όπως φάνηκε στην Βρετανία, Γερμανία και Γαλλία), η πολυπολιτισμικότητα έλαβε τέλος.

Στην Ελλάδα;

Θα συνεχίσουμε τους εκφραστές της(πολιτική ελίτ και ΜΚΟ) να μας κοροϊδεύουν; Εάν το κάνουμε, τότε λέμε ναι στην πολυπολιτισμικότητα και στην αυτοκαταστροφή μας.

http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2011/02/blog-post_24.html

“ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ” REDUX

2011-02-20T14:18:00.001+02:00

Η κυρία Μέρκελ ανακάλυψε προ ημερών ότι η “πολυπολιτισμικότητα” έχει ουσιαστικά αποτύχει στην Γερμανία. Η διαπίστωση αυτή ήλθε σε μια στιγμή που οι αμφιβολίες για την επιτυχία του “μοντέλου multiculti” αυξάνονται ραγδαία εντός του ισχυρού κέντρου της Ευρωπαϊκής “ένωσης” αλλά και άλλων χωρών της δυτικής Ευρώπης μετά από δεκαετίες σχεδόν ελευθέρων ροών μετανάστευσης από μουσουλμανικές και ασιατικές χώρες.

Η “πολυπολιτισμικότητα”, αυτή η άκρως επιθυμητή κατά τους “προοδευτικούς” απαίτηση για μια άμορφη κοινωνία-χοάνη με θολές ιστορικές, θρησκευτικές και πολιτισμικές βάσεις, με κοινωνική “ανοχή”, που ενεργητικά προωθεί πολλές φορές εχθρικές μειονοτικές απαιτήσεις, και με διαδικασίες αναγνώρισης του “δικαιώματος στον αποχωρισμό” και στην αποξένωση από το σώμα του κοινωνικού περιβάλλοντος, “παίζει” εδώ και χρόνια και στην Ελλάδα, με τις ελληνικές κυβερνήσεις να διαγκωνίζονται στο ποιος και πως θα αναδειχθεί “καλύτερος Ευρωπαίος” με βάση την ουσιαστική αποδοχή της πλήρους αποχαλίνωσης της παράνομης μετανάστευσης από ασιατικές και αφρικανικές χώρες.

Η κυρία Μέρκελ φυσικά δεν είδε ξαφνικά το...

Φως το Ιλαρόν ως δια μαγείας. Απλώς ανταποκρίνεται στις αυξανόμενες πολιτικές πιέσεις μέσα στον συνασπισμό της κυβέρνησης της για αυστηρότερα μέτρα που θα περιορίσουν δραστικά το multiculti ως επικρατούν μέτρο αναφοράς της εσωτερικής πολιτικής -- σε ρόλο μάλιστα πρωτεύουσας δοκιμασίας εγκρίσεως “κοινωνικών” προσεγγίσεων που αδιακρίτως ενισχύουν την αδιαλλαξία του συντηρητικού και συχνά φανατικού Ισλάμ και δημιουργούν συνθήκες ήμι-Ταλιμπάν στην καρδιά της Ευρώπης προς δόξαν της “δημοκρατίας”.

Η Ελλάς, παραπαίουσα κάτω από το αφόρητο άχθος της Νέας Κατοχής και του “μνημονιούχου” καθεστώτος Παπανδρέου, με τις γνωστές ακραίες multiculti και βαρέως αλληθωρίζουσες πολιτικές του περί “κοινωνικής απελευθέρωσης” και συλλήβδην “δικαιωμάτων” των παρανόμων και ανεπιθύμητων που μπαίνουν στην χώρα από το παράθυρο, βρίσκεται σε απελπιστική θέση.

Θύμα της αρρωστημένης φαντασίας των “προοδευτικών” πάσης τάσεως, ιδιαιτέρως μάλιστα εκείνων των “ευρωπαϊστών” και “διεθνιστών” που τα τελευταία χρόνια έχουν επιτύχει να αποδιαρθρώσουν και τα τελευταία ψήγματα αντίστασης του κράτους στην εισβολή και στον εποικισμό που υφίσταται η χώρα μας κυρίως μέσω της “φίλης” και “συνεργάτιδας” νέο-Οθωμανικής Τουρκίας, η Ελλάς παραδίδεται αμαχητί στο κύμα της παράνομης, κυρίως αφρό-ασιατικής, μετανάστευσης και στα οράματα της μακάβριας multiculti γελοιογραφίας που ήδη καταδικάζεται στις προλαλήσασες χώρες.
Οι κραυγές απελπισίας από τα ελληνοτουρκικά σύνορα και το νομό Έβρου δεν φτάνουν όμως στην Αθήνα του “μνημονίου”. Πρόσφατη σύσκεψη υπουργών, στρατιωτικών, αστυνομικών και τοπικών αρχών στην πολύπαθη αυτή περιοχή των Ελληνικών πρόσω διεπίστωσε και πάλι ότι η κατάσταση βρίσκεται εκτός παντός ελέγχου -- χωρίς φυσικά να πάρει δραστικές αποφάσεις απόκρουσής της εισβολής παρ όλες τις “γενναίες” κουβέντες της “πολιτικής ηγεσίας”.

Το κύμα των επιτιθεμένων γιγαντώνεται, οι αμυνόμενοι υποχωρούν αναγκαστικά υπό το κράτος της πολιτικής ορθότητας και των πιέσεων των ασπόνδων “φίλων” μας ... και η Ευρωπαϊκή “ένωση”, σε μια κωμικοτραγική έξαρση υποκριτικής αφιέρωσης στις “υψηλές ανθρωπιστικές αρχές”, απαιτεί να διαθέσουμε περισσότερα χρήματα και περισσότερα μέσα για να εξυπηρετήσουμε τους εισβολείς! Την ίδια στιγμή, οι “εταίροι” μας -- οι ίδιοι ακριβώς που συντηρούν το “μνημόνιο” και καταχειροκροτούν τον λοιμό Παπανδρέου υπό τα μειδιάματα των τραπεζιτών -- αρνούνται πεισματικά την αναμόρφωση των διαβόητων ρυθμίσεων Δουβλίνο ΙΙ που ρίχνουν όλο το βάρος της παράνομης μετανάστευσης στη χώρα εισόδου των εισβολέων.

Φοβούμαστε δυστυχώς ότι ο πόλεμος έχει ήδη σχεδόν χαθεί. Το “μοντέλο multiculti”, που επιβλήθηκε σε αυτή την χώρα από εκείνους που σήμερα ταχύτατα αλλάζουν ρότα με στόχο την διαφύλαξη της κοινωνίας, ιστορίας και παραδόσεων των δικών τους χωρών, σε συνδυασμό με την ασυγκράτητη παράνομη (και όχι “παράτυπη”) μετανάστευση, έχουν δημιουργήσει βαθιές δηλητηριώδεις ρίζες αλλοίωσης του χαρακτήρα και των κοινωνικών βάσεων της Ελλάδος στο παρόν και το μέλλον (βλέπε, π.χ., παλιό εμπορικό κέντρο Αθήνας, Άγιο Παντελεήμονα Αττικής και λοιπά).

Οι φαντασιώσεις περί “ένταξης” απολύτως ξένων και εξ ενστίκτου μη “εντασσομένων” πληθυσμών, η βιομηχανία της μελέτης και προώθησης της “πολιτιστικής ποικιλομορφίας” που έχει ήδη αναπτυχθεί από πολλούς που έτσι δημιουργούν στείρες καριέρες ελλείψει δεξιοτήτων που θα τους οδηγούσαν σε διεξόδους πραγματικά παραγωγικής εργασίας, και η χωρίς ανάσχεση παροχή αυτοκτονικής πολιτικής υποστήριξης σε τέτοια σχήματα προδικάζουν ακόμα “καλύτερες μέρες” επιπλέον της δήωσις και του κατακλυσμού που έχουν ξεσπάσει εξ αιτίας του παπανδρεϊκής έμπνευσης “μνημονίου”.

Βρισκόμαστε πράγματι στο σωστό δρόμο...
... (προς τον γκρεμό).

Υποσημείωση 1: Η ενεργοποίηση του οργανισμού FRONTEX στην Ελλάδα, αλλά και τα συντόμου διαρκείας μέτρα που επικράτησαν στην διάρκεια των αλήστου μνήμης και γιγαντιαίως ελλειμματικών Ολυμπιακών της Αθήνας 2004, αποδεικνύουν ότι όντως υφίσταται οδός απόκρουσης της εισβολής με επιθετικές και απηνείς τακτικές μόνιμου χαρακτήρα. Η τεράστια πίεση που δέχεται αυτή την στιγμή η περιοχή του Έβρου αποδίδεται στην μεταστροφή των Τούρκων δουλεμπόρων προς τα χερσαία σύνορα διότι η από αέρος και θαλάσσης αύξηση των συνδυασμένων περιπολιών FRONTEX-Ελληνικών μέσων απαγόρευσης εισόδου παρανόμων μεταναστών έχουν αποδώσει. Η υιοθέτηση παρόμοιας στρατηγικής στον Έβρο, με την επέκταση φυσικών εμποδίων και την άμεσο ενίσχυση όσων ήδη υπάρχουν, σε συνδυασμό με πλήρη κινητοποίηση των Ενόπλων Δυνάμεων στην απόκρουση της εισβολής θα μπορούσαν πιθανώς να μεταβάλουν ριζικά την γενικευμένη πεποίθηση των απανταχού δουλεμπόρων, αλλά και υποψηφίων “παράτυπων” ταξιδιωτών, ότι τα Ελληνικά σύνορα πρακτικώς δεν υφίστανται. Και όπως όλοι όσοι έχουν έστω και την παραμικρή επιχειρησιακή σχέση με το θέμα γνωρίζουν, ένα μήνυμα “σκληρότητας” και βεβαιότητας ότι η απόκρουση είναι ενεργός και με ελάχιστες “ηθικές” αναστολές μπορεί να επηρεάσει την κατάσταση με τρόπους που συχνά καταπλήσσουν. Φυσικά όλα αυτά απαιτούν εκ μέρους του “κράτους της Αθήνας” την συνειδητοποίηση ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση ακήρυκτου μέχρι στιγμής πολέμου με την Τουρκία.

Υποσημείωση 2: Το multiculti και η παράνομη μετανάστευση δεν αποτελούν θέματα “ανθρωπίνων δικαιωμάτων” αλλά πια άπτονται της εθνικής ασφάλειας.

Πηγή:http://www.rieas.gr/research-areas/greek-studies-gr/1330--redux.html

Νικολά Σαρκοζί: « Η πολυπολιτισμικότητα έχει αποτύχει»

2011-02-11T09:34:00.000+02:00

Φεβρουάριος 11, 2011.

Παρίσι.

Ο Γάλλος πρόεδρος, Νικολά Σαρκοζί, δήλωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα έχει αποτύχει, μετέδωσε, σήμερα, το γαλλικό πρακτορείο. Με τη δήλωσή του αυτή, ο Γάλλος πρόεδρος, προστίθεται στον αυξανόμενο αριθμό των παγκόσμιων ηγετών, που εξέφρασαν την ίδια θέση. Πρόσφατα παρόμοια δήλωση έκανε η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκερ, ο πρώην πρωθυπουργός της Αυστραλίας, Τζον Χάουαρντ και ο βρετανός πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον.

Τους τελευταίους μήνες, υποστηρίχτηκε ότι οι πολυπολιτισμικές πολιτικές που εφαρμόστηκαν για τους μετανάστες, τελικά, ήταν...

αποτυχημένες.

«Μας ανησυχούσε πάρα πολύ η ταυτότητα των μεταναστών αλλά αυτό, τελικά, δεν αρκεί, όταν δεν μπορούν να ενταχθούν στην κοινωνία», δήλωσε ο Σαρκοζί στη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης, στην οποία ανακοίνωσε ότι η πολυπολιτισμικότητα είναι μια «αποτυχημένη πολιτική».

Τον περασμένο μήνα ο Βρετανός πρωθυπουργός, παραδέχτηκε ότι η μακροχρόνια πολιτική της χώρας του, με άξονα την πολυπολιτισμικότητα, ήταν μια αποτυχία και ζήτησε την ενσωμάτωση των νέων μουσουλμάνων στον αγώνα κατά των εξτρεμιστικών στοιχείων που εμφανίζονται στο εσωτερικό της χώρας.

Τίτλος Άρθρου: «Никола Саркози: Мултикултурализмът се провали»

Δημοσίευση: Агенция "Фокус", 10.2.2011, 23:22

Βαλκανικό Περισκόπιο - Ἂρθρα & Σκέψεις- Γιῶργος Ἐχέδωρος

Κάμερον:H Βρετανική κρατική πολυπολιτισμικότητα απέτυχε.

2011-02-05T14:48:00.000+02:00

Κάμερον: «Μηδενική ανοχή στο Ισλάμ»
Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2011

Στροφή 180 μοιρών στην αντιτρομοκρατική πολιτική της Βρετανίας αναμένεται να σηματοδοτήσει ο πρωθυπουργός, Ντέιβιντ Κάμερον, μιλώντας το Σάββατο στη Γερμανία.

Συντασσόμενος με την άποψη που είχε εκφράσει και η γερμανίδα καγκελάριος, Άνγκελα Μέρκελ, ο Κάμερον αναμένεται να πει ότι το πολυπολιτισμικό μοντέλο έχει αποτύχει και η πολιτεία «οφείλει όχι να συμβιβαστεί αλλά να συγκρουστεί με τις μη βίαιες μουσουλμανικές ομάδες που δεν αποδέχονται ξεκάθαρα τις βρετανικές αξίες, όπως η ισότητα των φύλων και η δημοκρατία».

«Το να ανήκει κανείς στη Βρετανία σημαίνει ότι αποδέχεται αυτές τις αξίες», θα τονίσει ο Κάμερον, ενώ αναμένεται να επιτεθεί στις προηγούμενες κυβερνήσεις διότι κατά τη γνώμη του έπεσαν «θύματα του φόβου και της θολής σκέψης, υποστηρίζοντας μια μορφή κρατικής πολυπολιτισμικότητας». Ταυτόχρονα, θα ανακοινώσει ότι η κυβέρνησή του θα διακόψει τη χρηματοδότηση και τη συνεργασία με οργανώσεις οι οποίες, παρ’ ότι όχι βίαιες, είναι σίγουρα σε ορισμένες περιπτώσεις «μέρος του προβλήματος».

Στην ομιλία που έχει προγραμματισθεί να δώσει σε συνέδριο για ζητήματα ασφαλείας στο Μόναχο ο Κάμερον αναμένεται να τονίσει ότι...
«χρειαζόμαστε πολύ λιγότερη από την παθητική ανοχή που επιδείξαμε τα τελευταία χρόνια και περισσότερο δραστικό και επιθετικό πολιτικό φιλελευθερισμό».

Θα επισημάνει επίσης ότι «ορισμένες οργανώσεις στη Βρετανία που αυτοπαρουσιάζονται ως η βιτρίνα της μουσουλμανικής κοινότητας, απομυζούν κρατικά κονδύλια, χωρίς να κάνουν τίποτε για να καταπολεμήσουν τον εξτρεμισμό».(Εμείς έχουμε τις ΜΚΟ για αυτό)

Συνεργάτες του Βρετανού πρωθυπουργού, φοβούμενοι ότι η ομιλία του θα προκαλέσει αντιδράσεις, αρνήθηκαν να διευκρινίσουν ποιες οργανώσεις στοχοποιεί. Ωστόσο, όπως επισημαίνει ο βρετανικός τύπος, ο Κάμερον «φωτογραφίζει» το Μουσουλμανικό Συμβούλιο της Βρετανίας.

«Υπό το δόγμα της κρατικής πολυπολιτισμικότητας συντελέσαμε στο να αναπτυχθούν οι διαφορετικές κουλτούρες χωριστά, αποκομμένες η μία από την άλλη και από τον μέσο όρο. Αποτύχαμε να δώσουμε το όραμα μιας κοινωνίας στην οποία θα ήθελαν όλοι να ανήκουν. Ανεχτήκαμε το γεγονός ότι αυτές οι αποκομμένες κοινότητες συμπεριφέρονταν με τρόπους που αντιτίθενται στις αξίες μας», αναφέρεται στο κείμενο της ομιλίας του.

«Η Ευρώπη πρέπει να αφυπνισθεί και να συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει στις χώρες μας. Πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι για το πού βρίσκονται οι ρίζες των τρομοκρατικών επιθέσεων – και βρίσκονται στην ύπαρξη μιας ιδεολογίας, του ισλαμικού εξτρεμισμού», πρόκειται να επισημάνει ο Κάμερον.

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=2&artId=4616648

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ;

2011-01-31T16:38:00.000+02:00

από το blog του Γιώργου Δούδου

Πριν λίγες μέρες, στο εξώφυλλο ένθετου περιοδικού κυριακάτικης έκδοσης ελληνικής εφημερίδας υπήρχε η φωτογραφία της Ayaan Hirsi Ali. Στις σελίδες του περιοδικού γινόταν αναφορά στη ζωή, στις ιδέες και στη δράση αυτής της ιδιαίτερα ενδιαφέρουσας γυναίκας της εποχής μας.

Η Ayaan Hirsi Ali είναι η γυναίκα της φωτογραφίας που βλέπετε. Δηλώνει Μουσουλμάνα-άθεη. Γεννήθηκε στη Σομαλία. Έζησε την εφηβεία της στην Κένυα, τηρώντας τους κανόνες της σαρία και έχοντας πάντοτε καλυμμένο το κεφάλι, όπως συνηθίζουν μάλλον οι πιο πολλές θρησκευόμενες Μουσουλμάνες. Όταν ο Αγιατολλάχ Χομεϊνί καταδίκασε σε θάνατο τον Salman Rushdie (1988), η νεαρή Ayaan είχε υποστηρίξει ένθερμα την απόφαση του Ιρανού ηγέτη.

Ένας επικείμενος ανεπιθύμητος γάμος της νεαρής γυναίκας, που είχε αποφασισθεί από τον πατέρα της, υπήρξε η αφορμή να διαφύγει η Ayaan Hirsi Ali στην Ολλανδία, όπου της αποκαλύφθηκε ένας καινούργιος κόσμος και άγγιξε πρωτόγνωρες αλήθειες για τη ζωή και τον κόσμο….

Η Ayaan Hirsi Ali έχει υποστεί κλειτοριδεκτομή, όπως συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των Μουσουλμάνων γυναικών που ζουν κυρίως σε χώρες του ‘Κέρατος της Αφρικής’. Υπήρξε μέλος της....

ολλανδικής Βουλής και τώρα ζει στις Η.Π.Α., αφού της στερήθηκε η ολλανδική ιθαγένεια. Συνεργάστηκε με τον δολοφονημένο κινηματογραφιστή Theo van Gogh (2/11/2004) για την παραγωγή της ταινίας του ‘Submission’, που αναφέρεται στη θέση της γυναίκας στο Ισλάμ και η οποία υπήρξε η αφορμή για τη δολοφονία του από Ολλανδό Μουσουλμάνο.

Η Ayaan Hirsi Ali μαζί με άλλους ένδεκα διανοούμενους, οι περισσότεροι μουσουλμανικής καταγωγής, προσυπέγραψε την 1/3/2006 μια ανοιχτή επιστολή, όπου καταγγέλλεται ο Ισλαμισμός, ως ο ολοκληρωτισμός της εποχής μας, πλάι στο Φασισμό, στο Ναζισμό και στο Σταλινισμό….

Στις χώρες της Δύσης, (η αναφορά είναι εντελώς σχηματική), μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, άρχισε να διαμορφώνεται ένας πολιτικός πολιτισμός με κεντρικό στοιχείο την ανεκτικότητα, σύμφυτο γνώρισμα της ανοικτής κοινωνίας, που λειτουργεί ως ζητούμενο σε πολλές χώρες. Αποτέλεσμα αυτής της νέας κατάστασης ήταν η ανάπτυξη στις πιο πολλές χώρες της Ευρώπης πολυπολιτισμικών κοινωνιών, η καθιέρωση θρησκευτικής ελευθερίας και ταυτόχρονα βέβαια η καλλιέργεια της ελευθερίας της σκέψης και της έκφρασης, χωρίς καμιά ανοχή στη λογοκρισία.

Στις 30/9/2005 η δανέζικη εφημερίδα ‘Jyllands-Posten’ δημοσίευσε τα περίφημα πλέον σκίτσα με επίκεντρο τον προφήτη Μοχάμεντ. Σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες υπήρξαν ακραίες αντιδράσεις, γιατί κυριάρχησε η άποψη, πως η ‘χριστιανική Δύση’ προσβάλλει το Ισλάμ και τον προφήτη του. Κατά τη γνώμη μου, μάλλον οι πιο προκλητικές διαδηλώσεις Μουσουλμάνων, με αφορμή τα σκίτσα, έγιναν σε πρωτεύουσες δυτικών χωρών. Δεν επρόκειτο για διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, αλλά για μαζικές επιθέσεις αμφισβήτησης κατά της Δύσης. Αναφέρω ορισμένα από τα πανό που κρατούσαν οι Μουσουλμάνοι διαδηλωτές: «Ετοιμαστείτε για το πραγματικό Ολοκαύτωμα», «Ευρώπη θα πληρώσεις. Ο Μπιν Λάντεν έρχεται», «Ευρώπη πάρε μερικά μαθήματα από την 11/9» και το πλέον απαξιωτικό για τον πολιτισμό μας «Ελευθερία να πας στο διάβολο».

Δυστυχώς, φαίνεται πως ο Ισλαμισμός, δηλαδή η μετάπτωση του Ισλάμ από το επίπεδο της θρησκείας και της πνευματικής παράδοσης στο επίπεδο της πολιτικής ιδεολογίας, είναι πράγματι ένας επικίνδυνος ολοκληρωτισμός!

Μετά την άρνηση των χωρών και των λαών της Δύσης να ενδώσουν στην τρομοκρατία των φανατικών Μουσουλμάνων, που διαδήλωναν απειλώντας και κατέστρεφαν βίαια, για να διαμαρτυρηθούν δήθεν για την προσβολή που υπέστη ο προφήτης τους από τα σκίτσα της ‘Jyllands-Posten’, ο Hamandi Redishi, Μουσουλμάνος, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Τύνιδας (Τυνησία), με δηλώσεις του είχε απευθυνθεί στη Δύση με τα εξής τολμηρά λόγια: «Δεν πρέπει να απαρνηθείτε τη θρησκευτική ελευθερία και την ελεύθερη κριτική. Αν υποχωρήσετε θα σημάνει το τέλος τους. Όλες οι δικαιολογίες θα είναι τότε καλές. Δεν θα υπάρχει όριο. Το να απαγορεύεται στους Μουσουλμάνους να προσβάλλουν τον Προφήτη είναι κατανοητό. Αλλά στην περίπτωση αυτή, γίνεται προσπάθεια να επεκταθεί αυτή η απαγόρευση σε σας, τους Δυτικούς. Είναι μια απόπειρα να επιβληθεί η σαρία, ο ισλαμικός νόμος στον κόσμο».

Ο Hamandi Redishi ουσιαστικά κάνει μια έκκληση, να μην υποχωρήσει η ελευθερία εμπρός στην πίεση του τρόμου της θρησκευτικής βίας που ασκεί ο Ισλαμισμός. Η φωνή του επιβεβαιώνει δυστυχώς την καταγγελία της Ayaan Hirsi Ali, της Taslima Nasreen, του Salman Rushdie, της Irshad Manji και άλλων, που έγραψαν την δημόσια καταγγελία του Ισλαμισμού, ως ολοκληρωτισμού.

Ανέφερα τον Salman Rushdie, που φαντάζομαι θα τον θυμόμαστε όλοι. Δεν μου αρέσει ο τρόπος που γράφει, αν και τούτο είναι καθαρά υποκειμενικό και αφορά μόνον εμένα. Αλλά το να καταδικασθεί σε θάνατο με την φάτουα (γνωμοδότηση και απόφαση) ενός Ιμάμη του Ιράν, γιατί έτυχε να είναι Μουσουλμάνος και έγραψε τους ‘Σατανικούς Στίχους’, που δεν άρεσαν στον Χομεϊνί, αυτό αποτελεί χωρίς αμφιβολία δείγμα ολοκληρωτικής πρακτικής.

Ανέφερα την Taslima Nasreen. Κάποτε ζούσε στην πατρίδα της το Μπανγκλαντές και εργαζόταν ως γιατρός. Έγραψε ένα βιβλίο το 1993 με τίτλο «Lajja» (στη γλώσσα μπενγκάλι) «Ντροπή» στα ελληνικά, όπου περιέγραφε τα δεινά που είχε υποστεί μια οικογένεια Ινδουϊστών στο Μπανγκλαντές. Η έκδοση αυτού του βιβλίου υπήρξε η αφορμή να καταδικασθεί από θρησκευτικό δικαστήριο, ως Μουσουλμάνα, σε θάνατο. Σώθηκε χάριν της διεθνούς κατακραυγής και τώρα ζει εξόριστη στην Ευρώπη.

Ανέφερα την Irshad Manji, μια Μουσουλμάνα που ζει στον Καναδά αμφισβητεί χωρίς επιείκεια και ανοχή την κατεστημένη ερμηνεία των κανόνων του Ισλάμ (το σύστημα δικαίου σαρία) και την απολιθωμένη επιβολή του Ισλάμ στην εποχή μας, απαράλλαχτα όπως συνέβαινε την εποχή του Μοχάμεντ. Μάχεται για ‘να ξανανοίξουν οι πύλες της ijtihad’, δηλαδή να καταλάβει ξανά ο ανθρώπινος λόγος δεσπόζουσα θέση στην ερμηνεία της πίστης και του νόμου στο σύγχρονο Ισλάμ. Θεωρείται αιρετική και μαύρο πρόβατο για τους Μουσουλμάνους που πιστεύουν πως κρατούν την αλήθεια φυλακισμένη στην τσέπη της κελεμπίας τους.

Τί προσφέρει στους Παλαιστινίους της Γάζας η αδιάλλακτη πολιτική του Ismail Haniya, πρωθυπουργού των Παλαιστινίων και στελέχους της ισλαμικής Χαμάς, τόσο έναντι της Φατάχ, από την οποία προέρχεται ο Mahmud Abbas, πρόεδρος της Παλαιστινιακής Αρχής, αλλά και έναντι του Ισραήλ; Έχει προσφέρει αναρίθμητους νεκρούς σε μια εμφύλια σύγκρουση μεταξύ των Παλαιστινίων, που δεν έχει λάβει τέρμα ακόμη κι έχει προσφέρει πείνα, ανέχεια και απομόνωση στους κατοίκους της Γάζας…. Και πού οφείλεται αυτή η αδιαλλαξία του Haniya; Στην εργώδη και αιματηρή προσπάθεια της Χαμάς να επιβάλλει την ισλαμική «καθαρότητα» και να επιτύχει την εξαφάνιση του Κράτους του Ισραήλ, ως απώτατη ουτοπία ‘δικαίωσης’ του Ισλάμ….

Ένα άλλο στοιχείο που καθιστά τον Ισλαμισμό συγγενή με το Ναζισμό και το Σταλινισμό είναι ο μαχητικός αντισημιτισμός που τον διακρίνει. Ίσως ο πιο ακραίος εκφραστής του μουσουλμανικού αντισημιτισμού να ήταν ο Μεγάλος Μουφτής της Ιερουσαλήμ Hajj Muhamend Amin al Husseini, την περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα, ίσως ο πιο αυθάδης ρατσιστής κατά των Εβραίων, που επικαλείται το Ισλάμ για να υποστηρίξει την ανάγκη εξαφάνισης του Ισραήλ, είναι ο Πρόεδρος της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν Mahmud Ahmadinejad!

To τελευταίο συμβάν που συντάραξε και πάλι συνειδήσεις ήταν η είδηση, πως ο νεαρός Αφγανός δημοσιογράφος Sayed Parwez Kaambakhsh, μόλις 23 ετών, καταδικάσθηκε σε θάνατο από δικαστήριο της χώρας του, γιατί οι δικαστές έκριναν πως ο δημοσιογράφος αναφέρθηκε στο Κοράνιο με ασέβεια και αμφισβήτηση….

Σέβομαι τους Μουσουλμάνους και όποτε διαπιστώνω σε βάρος τους διακρίσεις θυμώνω και εκφράζω την αντίθεσή μου σε μια τέτοια πρακτική. Προβάλλω όμως την στοιχειώδη αξίωση, ότι οι Μουσουλμάνοι οφείλουν να σέβονται τους ανθρώπους άλλων θρησκειών, ακόμα και αν αντιτίθενται τα πιστεύω τους σε βασικές αρχές του Ισλάμ (λ.χ. είναι ανιμιστές ή άθεοι), εφόσον επιθυμούν να ζουν σε κοινωνίες της Ευρώπης και της Αμερικής, όπου το θεμελιώδες χαρακτηριστικό τους είναι η ελευθερία σε όλες τις εκφάνσεις της και η ανεκτικότητα έναντι του Άλλου, του Διαφορετικού!

=====================

Σχόλιο του Ιωάννη Ανδρούτσου στο ίδιο blog:

Το γένος των ανθρώπων ρίχνει τη σκιά του σε έναν πλανήτη που, στο μεγαλύτερο μέρος του, μαστίζεται από την φτώχεια, την ανέχεια, την πλήρη περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής και το μίσος. Υπάρχουν μέρη σε αυτόν τον κόσμο,όπου η ζωή ενός ανθρώπου, και κυρίως αυτή των γυναικών,είναι ισάξια με τη ζωή ενός σκύλου.
Στον ευρωπαικό χώρο όμως, μέσα από αγώνες και διαμάχες αιώνων,μέσα από κοινωνικές και πολιτικές επαναστάσεις, ανέτειλε τελικά ο διαφωτισμός και ο ανθρωπισμός.
Είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης ότι- ιστορικά και πολιτικά- οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες μοιράζονται ένα κοινό πολιτισμικό υπόβαθρο. Ο σεβασμός στη διαφορετικότητα- όχι απλώς η ανόχή της-, οι ελευθερία της έκφρασης, η ελευθερία της θρησκευτιής συνείδησης (όχι απλά της ανεξιθρησκείας), η ελευθερία της προσωπικής αυτοδιάθεσης, η προστασία και ο σεβασμός της ανθρώπινης ζωής ως υπέρτατης αξίας έγιναν θεμέλιοι λίθοι των πολιτισμών του ευρωπαϊκού χώρου.
Έτσι στην Ευρώπη καταφέραμε να μη κινδυνεύει η ζωή μας από την ιδεολογική αυθαιρεσία της όποιας κρατικής βίας, ή -ακόμα χειρότερα- να μη πέφτουμε θύματα φανατικών ομάδων ανθρώπων, οι οποίοι έχουν αυτοχρισθεί ως "θεματοφύλακες" της "μοναδικής", δικής τους αλήθειας, όντες ανά πάσα στιγμή έτοιμοι να κατακρεουργήσουν όποιον ή ο,τι αποκλίνει από αυτήν...
Ας μη θεωρούμε όμως όλοι όσοι είμαστε κοινωνοί των πολιτισμών της Ευρώπης τις αρχές και τις αξίες, με τις οποίες γαλουχηθήκαμε, μεγαλώσαμε και πιστέψαμε ως αυτονόητες και για τους άλλους...
Γιατί οι άλλοι παλεύουν να επιβάλλουν το θρησκευτικό, ιδεολογικο, κοινωνικό φανατισμό τους...
Γιατί οι άλλοι αρνούνται ή δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι η λογική και η ανθρωπιά είναι έννοιες που συνυπάρχουν...
Γιατί οι άλλοι δεν μπορούν να δουν ότι πίσω από οποιαδήποτε διαφοροποίηση φυλής, χρώματος, θρησκείας, ο άνθρωπος απογυμνωμένος από όλα αυτά είναι αδελφός τους στο γένος των ανθρώπων...
Γιατί οι άλλοι δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι ύψιστη ευτυχία για τον άνθρωο είναι η προσωπική ελευθερία και η κριτική στάση απέναντι στη ζωή και στον κόσμο, χωρίς μισαλλοδοξία, φανατισμό, προκατάληψη, είδωλα και φαντάσματα...
Ακόμη και η Μουσουλμάνα της φωτογραφίας που κρατάει το πανό "Freedom go to hell", έχοντας βέβαια την πολυτέλεια να διακηρύσσει ελεύθερα την άποψή της από τη "βολή" και την ασφάλεια μίας ευρωπαϊκής χώρας (πράγμα που θα ήταν αδιανόητο για μία "ισλαμική δημοκρατία"), έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει...
Αυτό είναι το μεγαλείο της κληρονομιάς του ανθρωπισμού και της ελευθερίας...
Το βέβαιο είναι πάντως πως όσα καταφέραμε να επιτύχουμε στην πορεία προς το ελεύθερο ανθρώπινο πνέυμα, ας μην τα θεωρούμε "αιώνια" και αυτονόητα... Γιατί τότε η επιθυμία της "βολεμένης" φονταμενταλίστριας της φωτογραφίας θα γίνει πραγματικότητα... Και τότε σίγουρα freedom will go to hell...

Αριστοτέλης, Ισλάμ και Ευρώπη

2010-12-22T11:52:00.000+02:00

Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Η Ακαδημία Αθηνών και ο πρόεδρός της, ο ιστορικός Κωνσταντίνος Σβολόπουλος, επιδεικνύουν προσφάτως μια αξιοπρόσεκτη και μάλλον ασυνήθιστη εξωστρέφεια: διοργανώνουν τακτικά σημαντικές ημερίδες με επίκαιρα θέματα.

Παρακολουθήσαμε την τελευταία, με θέμα «Οι πολιτιστικές ρίζες της Ευρώπης», στο εντυπωσιακό μαρμάρινο μέγαρο της Πανεπιστημίου, έργο του Χάνσεν, που θεωρείται ένα από τα ωραιότερα δείγματα του νεοκλασικισμού παγκοσμίως.

Τα ερωτήματα για το πολιτιστικό στάτους της Ευρώπης δεν είναι σημερινά: ποιες είναι οι πνευματικές ρίζες, η ταυτότητα της Ευρώπης; Και ποια είναι η θέση του μεσαιωνικού Ελληνισμού; Τα ερωτήματα δεν είναι σχολαστικά. Αφορούν το σήμερα, καθώς οι μετακινήσεις πληθυσμών θέτουν ζητήματα πολιτιστικών ταυτοτήτων.

Είναι χαρακτηριστικός ο σάλος που ξέσπασε πριν από δύο χρόνια στη Γαλλία από το μπεστ σέλερ του ιστορικού Σιλβέν Γκουγκενέμ «Ο Αριστοτέλης στο Mont Saint Michel» (εκδ. Ολκός 2009). Ο Γκουγκενέμ άσκησε σκληρή κριτική στις πρόσφατες απόψεις ακαδημαϊκών κύκλων στην Ευρώπη -κυρίως από το χώρο της μεταμοντέρνας αναθεωρητικής ιστοριογραφίας- οι οποίοι αμφισβήτησαν την επίδραση της κλασικής Ελλάδας στο δυτικό πολιτισμό, υποστηρίζοντας πως οι Δυτικοί γνώρισαν τον Αριστοτέλη από τις αραβικές μεταφράσεις. Και κατηγόρησαν τον Γκουγκενέμ ότι επιχειρεί να υποτιμήσει την προσφορά των Αράβων στο δυτικό πολιτισμό!

Ο Γάλλος καθηγητής, μέσα σε ένα κλίμα ισλαμοφοβίας, έχασε....

την πανεπιστημιακή του έδρα στη Λιλ και επίσης δεν βρήκε εκδοτικό οίκο για το νέο του βιβλίο, καθώς κυριαρχεί σήμερα ένας γενικευμένος φόβος στη Γαλλία για την αντίδραση του ισλαμικού κόσμου. Ετσι, το ζήτημα των σχέσεων Ελληνισμού και δυτικής Ευρώπης παίρνει εκ νέου πολεμικά χαρακτηριστικά. Η Ακαδημία Αθηνών, διά του συνεργάτη της, του ιστορικού της Φιλοσοφίας Λίνου Μπενάκη, παρουσίασε με εντυπωσιακή συστηματικότητα αυτό το θέμα. Στάθηκε στη θέση του Γκουγκενέμ για το ρόλο του μοναχού J. Venetus (12ος αι.) στις μεταφράσεις του Αριστοτέλη από ελληνικές πηγές. Τόνισε πως οι αραβικές μεταφράσεις του αριστοτελικού έργου στα λατινικά είναι συνήθως επιμεταφράσεις από τα συριακά, ιδεολογικά επιβαρημένες από τον Αβικέννα. Προσκόμισε μάλιστα και αριθμητικά στοιχεία: σήμερα σώζονται στη Δύση 7.820 αριστοτελικά έργα μεταφρασμένα από τα ελληνικά στα λατινικά και μόλις 1.944 από τα αραβικά.

Γιατί συζητάμε ακόμη για τον Αριστοτέλη στη Δύση; Διότι το έργο του θεμελίωσε τη μεσαιωνική φιλοσοφία και θεολογία στην Ευρώπη και καθόρισε έτσι τις πολιτισμικές της ρίζες, στη βάση ενός εξελληνισμένου χριστιανισμού και τη σύνδεση του Βυζαντίου με τη Δύση. Οι χριστιανοί στη Δύση ήταν οι κληρονόμοι της αρχαίας παιδείας, ενώ οι Ελληνες πατέρες (Μ. Βασίλειος, Χρυσόστομος, Γρηγόριος, Δαμασκηνός κ.λπ.) ποτέ δεν έχασαν από τα μάτια τους την ελληνική μεταφυσική, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη.

Ο Γκουγκενέμ υπενθυμίζει πως οι Αραβες οφείλουν τα πάντα στους Βυζαντινούς και πως ουδέποτε συσχετίστηκε πολιτισμικά ο ελληνικός με τον αραβικό πολιτισμό, ενώ τόνισε και τη διαφορά μεταξύ Ισλάμ και χριστιανισμού: το πρωτείο της πίστης στον Αλλάχ και το πρωτείο του Λόγου. Ο πόλεμος λοιπόν που γίνεται σήμερα είναι ένας παράπλευρος πολιτισμικός πόλεμος με πολιτικές προεκτάσεις, που σχετίζεται με το ζήτημα των ταυτοτήτων: τι θέση έχει το Ισλάμ στην Ευρώπη; Τι θα κάνουμε με τη μαντίλα; Ποιος θα αποφασίζει για τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου εθνικού κράτους, το οποίο βασίζεται στο ρωμαϊκό δίκαιο και τον εξελληνισμένο χριστιανισμό;

Εκτός του Λίνου Μπενάκη μίλησαν ο Ιωάννης Ζηζιούλας, ο πιο σημαντικός εν ζωή Ελληνας θεολόγος, με θέμα «Ευρώπη και θρησκεία», ο καθηγητής Λάμπρος Κουλουμπαρίτσης «για τη συνεισφορά της ελληνικής φιλοσοφίας στην αντιπαράθεση απλότητας - πολυπλοκότητας», ο φιλόσοφος Ε. Μουτσόπουλος για τις φιλοσοφικές ρίζες της Ευρώπης, ο ακαδημαϊκός Ε. Ρούκουνας «για τις νέες πολιτισμικές ρίζες της Ευρώπης», η Τερέζα Πεντζοπούλου - Βαλαλά για την αισθητική θέαση του κόσμου στους Ελληνες και ο Μαριάνος Καράσης για την επίδραση του ελληνικού δικαίου στην Ευρώπη.

Ήταν ασφαλώς μια πολύ σημαντική βραδιά, μέσα στο εντυπωσιακό κτήριο του Χάνσεν, τις μαρμάρινες κουκουβάγιες του οποίου άρπαξαν κάποιοι στα επεισόδια, που έγιναν κατά τις αντιμνημονιακές διαδηλώσεις. Το αν μαζί με τις κεφαλές των πτηνών χάθηκε και η σοφία τους, κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να το πει. Πάντως είναι ευχάριστο που οι ακαδημαϊκοί μας δείχνουν πνευματικά εύρωστοι σε εποχές γενικευμένης φτώχειας.

http://www.enet.gr/?i=news.el.texnes&id=234987

Πολυπολιτισμικότητα

2010-10-26T13:59:00.000+03:00

Της Μαρίας Τσοσκούνογλου

Άρδην, τεύχος 20

Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια λέξη της μόδας. Την ακούμε σε ομιλίες πολιτικών, τη διαβάζουμε σε άρθρα στον Τύπο, ακόμα και φεστιβάλ γίνονται εν ονόματί της.

Επίσης, είναι μια λέξη που αγαπούν οι «αριστεροί» και μισούν οι «δεξιοί». Οι μεν πρώτοι τη χρησιμοποιούν για να εκφράσουν απόψεις του τύπου «η ποικιλότητα είναι η δύναμή μας», και να απαιτήσουν «το δικαίωμα στη διαφορά». Οι δεύτεροι συνοψίζουν σε αυτή τη λέξη-μπαμπούλα την απειλή του «ξένου» ή του διαφορετικού/άλλου στη ζωή τους.
Το ζήτημα είναι ότι, σε όλο τον κόσμο, η πολυπολιτισμικότητα βάλλεται από παντού, κυρίως από αυτούς που κάποτε πίστευαν χωρίς όρους σε αυτή.
Στη Βρετανία, χώρα-υπόδειγμα για τον υψηλό βαθμό εθνοτικής ποικιλότητας μέχρι τον Ιούλιο του 2005, που συνέβησαν οι βομβιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις στο κέντρο του Λονδίνου, μόνο κάποιοι συντηρητικοί δεν έβλεπαν με καλό μάτι την «ανοιχτή κοινωνία του “Λοντονιστάν”» (όπως αποκαλούν το Λονδίνο, λόγω της μεγάλης μουσουλμανικής κοινότητας εκεί). Σήμερα, δύο χρόνια μετά, και αφού αποκαλύφθηκε ότι οι δράστες δεν ήρθαν «απ’ έξω» αλλά επρόκειτο για μουσουλμάνους, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στην Αγγλία, η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Οι φωνές που ανησυχούν για την πολυπολιτισμική Βρετανία είναι πλέον πολλές και όλων των αποχρώσεων.
Έτσι, η εφημερίδα Daily Mail διακηρύσσει ότι το.... «πολυπολιτισμικό δόγμα» έχει αποξενώσει μια ολόκληρη γενιά νέων μουσουλμάνων, ενώ, η προοδευτική Guardian δημοσιεύει δημοσκοπήσεις του 2006, που δείχνουν ότι το ποσοστό των νέων μουσουλμάνων, που θεωρούν τη Βρετανία «πατρίδα τους» είναι κάτω του 50%. Σύμφωνα με αυτές τις έρευνες, οι νέοι μουσουλμάνοι της Βρετανίας τοποθετούν τη θρησκευτική τους ταυτότητα μπροστά από την εθνική, σε αντίθεση με τους μουσουλμάνους της Γαλλίας. Η πλειονότητα των Βρετανών μουσουλμάνων δηλώνει ακόμη ότι έχει περισσότερα κοινά με τους μουσουλμάνους άλλων χωρών, παρά με τους μη-μουσουλμάνους της Βρετανίας.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, ο Ρόμπερτ Πάτναμ, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Χάρβαρντ, υπέρμαχος των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, και γκουρού σε ζητήματα της κοινωνίας των πολιτών, που έχει κινήσει το ενδιαφέρον προέδρων και πρωθυπουργών, όπως του Μπιλ Κλίντον, του Τόνι Μπλερ αλλά και του Μουαμάρ Καντάφι, βρίσκεται εδώ και μερικά χρόνια στη δύσκολη θέση να εξηγήσει τα αποτελέσματα μακροχρόνιων και επιστημονικά έγκυρων ερευνών, όπου διαπιστώνεται ότι, όσο μεγαλύτερος ο βαθμός πολυπολιτισμικότητας σε μια κοινωνία, τόσο λιγότερα είναι τα μέλη της που ψηφίζουν, που προσφέρουν εθελοντική εργασία, που δίνουν χρήματα για φιλανθρωπίες και προγράμματα της κοινότητάς τους, τόσο μειώνεται, δηλαδή, το κοινωνικό κεφάλαιο1 σε μια κοινωνία.
Στην τελευταία αυτή έρευνα (που κράτησε πάνω από πέντε χρόνια και θεωρείται η μεγαλύτερη που έχει γίνει ποτέ γι’ αυτό το ζήτημα), ο Πάτναμ θέλησε να διερευνήσει το κοινωνικό κεφάλαιο σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και σε διαφορετικές κοινότητες των ΗΠΑ. Έτσι, πήγε σε 41 κοινότητες και πήρε συνεντεύξεις από 30.000 ανθρώπους σε όλη την Αμερική. Χώρισε τους κατοίκους σε τέσσερις βασικές κατηγορίες: μαύρους, λευκούς, ισπανόφωνους, και Ασιάτες, και τους έθεσε ερωτήματα που είχαν να κάνουν με τον τρόπο ζωής τους, τις σχέσεις, τις φιλίες τους, αν εμπιστεύονταν τους γείτονές τους, αν είχαν κάποια ανάμειξη με τα προγράμματα της κοινότητάς τους ή αν ψήφιζαν... Αυτό όμως που δεν περίμενε να βρει ήταν μια αρνητική σχέση ανάμεσα στην εθνοτική ποικιλότητα και το κοινωνικό κεφάλαιο. Ότι, δηλαδή, όσο μεγαλύτερος είναι ο βαθμός της πολυπολιτισμικότητας και μεγαλύτερη η ποικιλία εθνικής καταγωγής στις κοινότητες, τόσο εντονότερη είναι η έλλειψη κοινωνικής συνοχής, η οποία επηρεάζει τα πάντα, από την εμπιστοσύνη που δείχνουμε στον περιπτερά της γειτονιάς μας, όποιας εθνικότητας κι αν είναι αυτός, έως το ενδιαφέρον για την πολιτική και τους ευρύτερους κοινωνικούς δεσμούς.
Όμως το πιο ανησυχητικό εύρημα αυτής της έρευνας είναι ότι ο υψηλός βαθμός πολυπολιτισμικότητας δεν μειώνει μόνο το κοινωνικό κεφάλαιο ανάμεσα σε διαφορετικές εθνότητες, αλλά επίσης και ανάμεσα στα μέλη της ίδιας εθνοτικής ομάδας. Βρέθηκε, δηλαδή, ότι οι άνθρωποι δεν αντιδρούν επιθετικά αναπτύσσοντας ρατσιστικές συμπεριφορές και τεταμένες φυλετικές σχέσεις. Αντίθετα, ότι οι πολίτες αποσύρονται ο καθένας στον μικρόκοσμό του, απομονώνονται από τους συμπολίτες τους, ακόμα και από εκείνους με τους οποίους είχαν δεσμούς κοινής καταγωγής, και γενικά αρνούνται οποιαδήποτε σύνδεση με την κοινότητά τους.
Στις πολυπολιτισμικές κοινωνίες, γράφει ο Πάτναμ, οι άνθρωποι έχουν την τάση να κλείνονται στον εαυτό τους, να μπαίνουν στο καβούκι τους, σαν τις χελώνες. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά από αρνητικές συμπεριφορές: Υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, με λιγότερους φίλους και πολλές ώρες στην τηλεόραση, λιγότερη εμπιστοσύνη στην τοπική αυτοδιοίκηση, κυνική αντιμετώπιση των νέων απέναντι στην πολιτική (παρά το γεγονός ότι παρατηρείται μεγαλύτερη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις διαμαρτυρίας) κ.ά.
Βέβαια, στην Αμερική αυτή η συζήτηση για την πολυπολιτισμικότητα δεν είναι ούτε τωρινή ούτε καινοφανής. Ήδη από τις αρχές τις δεκαετίας του ‘90 έχουν τεθεί τα ερωτήματα αυτά, και έχουν επισημανθεί πολλά από τα προβλήματα που οι υπέρμαχοι της πολυπολιτισμικής κοινωνίας και των θεωριών περί ενσωμάτωσης-ενοποίησης και πολιτισμικής χοάνης (melting polt) ούτε μπορούσαν να φανταστούν ότι θα προέκυπταν σήμερα.
Τέτοια, για παράδειγμα, είναι η περίπτωση του Άρθουρ Σλέσιντζερ Τζούνιορ, ο οποίος ήδη από το 1990, με το βιβλίο του, H απο-ενοποίηση της Αμερικής: Σκέψεις πάνω σε μια Πολυπολιτισμική Κοινωνία2, υποστήριξε ότι σε κοινωνίες με μεγάλη εθνοτική ποικιλότητα, η κυριαρχία της διαφοράς θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε μια βαλκανιοποίηση ή «λιβανοποίησή» τους, όπου το κύριο χαρακτηριστικό θα είναι η απο-ενοποίηση και ο κατεστραμμένος κοινωνικός ιστός αυτών των κοινωνιών.
Ο Σλέσιντζερ μίλησε βέβαια για μια Αμερική όπου από τη δεκαετία του ’70 και μετά επικράτησε η «θεοποίηση της διαφοράς», σε συνδυασμό με την «ενοχή των λευκών», έχοντας κυρίως υπόψη του τη φυλετική σύγκρουση μεταξύ λευκών και μαύρων (απόψεις για τις οποίες δέχτηκε σφοδρή κριτική από την αφρο - αμερικανική κοινότητα).
Σήμερα ο Πάτναμ φαίνεται να θέλει να δώσει στα ευρήματα των ερευνών του πιο οικουμενικό χαρακτήρα, απευθυνόμενος και στους Ευρωπαίους, τους οποίους και προτρέπει να δείξουν ψυχραιμία και να μην πανικοβληθούν μπροστά στη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται, αφού, από αποστολέας μεταναστών, η Ευρώπη έχει πλέον μετατραπεί σε τόπο υποδοχής μεταναστών, έτσι όπως ήταν στις αρχές του 20ού αιώνα οι ΗΠΑ.
Και αν για μας εδώ στην Ελλάδα πριν μερικά χρόνια αυτή η συζήτηση θα είχε κυρίως θεωρητικό ενδιαφέρον, σήμερα κάτι τέτοιο δεν ισχύει.Αντιθέτως, έχει απόλυτα πρακτικές διαστάσεις.
Κι αυτό γιατί και η Ελλάδα, από χώρα αποστολής μεταναστών, έχει αλλάξει σε χώρα υποδοχής μεταναστών, και από χώρα μονοπολιτισμική, σε πολυπολιτισμική. Το ζήτημα είναι ότι η προσέγγιση του ζητήματος στη χώρα μας ακολουθεί κατά γράμμα τις προκαταλήψεις περί «δεξιάς» και «αριστερής» προσέγγισης αυτού του τόσο σύνθετου προβλήματος, με αποτέλεσμα οι απόψεις να είναι πληκτικά προβλέψιμες, αλλά και ύποπτες, αφού έτσι συσκοτίζουν το καίριο ερώτημα για το αν είναι δυνατόν η κοινωνία μας να εντάξει ισότιμα στους κόλπους της τον Διαφορετικό, τον Άλλον, τον Υστερούμενο και Μειονεκτικό.3 Το πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της στρέβλωσης θα είναι να εξακολουθούμε να παραπαίουμε ανάμεσα στη Σκύλλα της προκατάληψης για τον κοινωνικό διχασμό ως συνέπεια της κατίσχυσης της Διαφοράς, και στη Χάρυβδη της θεοποίησης του μερικού, του διαφορετικού, της άκριτης ποικιλότητας.

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Ο Robert Putnam καθιέρωσε τον όρο κοινωνικό κεφάλαιο (social capital) στο βιβλίο του Βowling Alone (1999) και με αυτόν εννοεί τα δίκτυα φιλίας, γειτονιάς και τοπικών οργανώσεων που δημιουργούν κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των κατοίκων μιας περιοχής. Όταν το «κοινωνικό κεφάλαιο» είναι υψηλό, γράφει ο Πάτναμ, οι ανθρώπινες κοινότητες είναι καλύτερες. Οι γειτονιές είναι ασφαλέστερες, οι άνθρωποι υγιέστεροι και πιο συνειδητοποιημένοι πολιτικά. Εξίσου σημαντικά και τα άλλα του βιβλία, το Better Together( 2003) και τo Democracies in Flux: The Evolution of Social Capital in Contemporary Society, (2004).

2. Schlesinger, A. Jnr, (1990), The Disuniting of America: Reflections on a Multicultural Society, Νέα Υόρκη: Whittle Communications.

3. Είναι χαρακτηριστικό ότι, ενώ η συζήτηση αυτή στον πλειοψηφικό «προοδευτικό» ελληνικό Τύπο παρουσιάζει μια σκανδαλώδη μονομέρεια υπέρ της «πολυπολιτισμικής» άποψης, η Καθημερινή εδώ και έναν περίπου χρόνο, προβαίνει συστηματικά στην παρουσίαση μεταφρασμένων άρθρων από βρετανικές εφημερίδες (κυρίως από την Guardian και την Herald Tribune, που αφορούν στο έργο του Ρόμπερτ Πάτμαν) τα οποία κρίνουν με σκεπτικισμό την πολυπολιτισμικότητα, αλλά και τον αντίκτυπό της στη δόμηση των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών

Μέρκελ: Το πολυπολιτισμικό μοντέλο στη Γερμανία «απέτυχε πλήρως»

2010-10-17T10:56:00.001+03:00

Η καγκελάριος της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ δήλωσε σήμερα ότι το μοντέλο μιας πολυπολιτισμικής Γερμανίας, όπου φέρονται να συμβιώνουν αρμονικά διάφοροι πολιτισμοί «απέτυχε εντελώς», ενώ η συζήτηση για την κοινωνική ένταξη των μεταναστών έχει ανάψει στη Γερμανία.

Ωστόσο η Γερμανία χρειάζεται μετανάστες με εξειδικευμένη επαγγελματική κατάρτιση, καθώς δεν διαθέτει επαρκές εξειδικευμένο ανθρώπινο δυναμικό, τόνισε η Μέρκελ.

Το «πολυπολιτισμικό» δόγμα, σύμφωνα με το οποίο: «Ζούμε ο ένας δίπλα στον άλλον και είμαστε ικανοποιημένοι», απέτυχε, είπε η καγκελάριος. «Αυτή η προσέγγιση απέτυχε πλήρως», τόνισε η Μέρκελ σε συγκέντρωση της νεολαίας του συντηρητικού κόμματός της, της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU) στο Πότσνταμ, κοντά στο Βερολίνο.
Με τα σχόλιά της, η Άνγκελα Μέρκελ συντάχθηκε ουσιαστικά με το πιο συντηρητικό στρατόπεδο μέσα στους Χριστιανοδημοκράτες για την αναμόρφωση της πολιτικής ένταξης μεταναστών. Κυριότερος «εκπρόσωπος» αυτού του ρεύματος θεωρείται ο πρόεδρος του CSU (αδελφό κόμμα του CDU της Μέρκελ στη Βαυαρία) Χορστ Ζίχοφερ, που παρουσίασε μάλιστα σχέδιο «επτά σημείων» για το μέλλον των μεταναστών στη Γερμανία

Στα επτά σημεία του Ζίχοφερ επισημαίνεται ότι η Γερμανία έχει και πρέπει να διατηρήσει την κουλτούρα της, που βασίζεται σε «ιουδαϊκοχριστιανικές ρίζες και είναι σημαδεμένη από το Χριστιανισμό, τον Ανθρωπισμό και το Διαφωτισμό».

Χαρακτηριστικά είχε δηλώσει ενώπιον του ίδιου κοινού:... «Εμείς, ως Ένωση, δεσμευόμαστε υπέρ του γερμανικού πολιτισμού και κατά του πολυπολιτισμικού. Το πολυπολιτισμικό έχει πεθάνει».

Δηλώνοντας ότι η Γερμανία παραμένει μια χώρα ανοικτή στον κόσμο, η Μέρκελ εντούτοις επισήμανε: «Δεν χρειαζόμαστε μια μετανάστευση που βαρύνει το κοινωνικό μας σύστημα».

Η χώρα ωστόσο χρειάζεται ξένους με εξειδικευμένες γνώσεις παρότι καταρτίζει Γερμανούς ανέργους, υπογράμμισε η καγκελάριος.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο του γερμανικού εμπορικού και βιομηχανικού επιμελητηρίου Χανς Χέινριχ Ντρίφτμαν, η γερμανική οικονομία στερείται σχεδόν 400.000 μηχανικών και ανθρώπινου δυναμικού με επίπεδο ανώτατης εκπαίδευσης.

«Αυτό μας κοστίζει σχεδόν 1% της ανάπτυξης», είπε στην εφημερίδα Βελτ αμ Σόνταγκ της Κυριακής, συνηγορώντας υπέρ μιας μετανάστευσης ανθρώπινου δυναμικού με εξειδικευμένη γνώση και κατάρτιση.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ

2010-10-10T01:50:00.000+03:00

OI ΠΟΜΑΚΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Ανατρέχοντας στη νεότερη (μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο) πολιτική ιστορία των Πομάκων στον ελληνικό χώρο, θα μπορούσαμε να τη διαιρέσουμε σε δύο μεγάλες περιόδους, την πριν και την μετά το 1997. Τη χρονιά αυτή ιδρύεται με έδρα την Κομοτηνή το Κέντρο Πομακικών Ερευνών (ΚΠΕ), το πρώτο νομικό πρόσωπο, ο πρώτος επίσημα αναγνωρισμένος πομακικός θεσμός του ελληνικού κράτους από την απελευθέρωση της Θράκης το 1920 και μετά. Υπήρξε μια επαναστατική εξέλιξη που σηματοδότησε την απαρχή μιας νέας πορείας συνειδητοποίησης του ιστορικού παρελθόντος και διεκδίκησης ενός νέου ρόλου μέσα στην θρακική και ευρύτερα την ελληνική και την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Η ίδρυσή του ήταν το προϊόν μιας μακράς περιόδου προβληματισμού και ιδεολογικών αναζητήσεων που είχε αναπτυχθεί σε κύκλους νέων κυρίως Πομάκων της Κομοτηνής και της Ξάνθης. Η ιδιαίτερη πολιτισμική τους ταυτότητα, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο σε συνδυασμό με τις πρακτικές περιθωριοποίησης που εκπορεύονταν από όλες τις κατευθύνσεις καλλιέργησαν το πρόσφορο έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύχθηκε αυτό που θα μπορούσε να ονομασθεί «πομακικό κίνημα».

Οι ιδεολογικοί άξονες του κινήματος είχαν διατυπωθεί τόσο στο καταστατικό του όσο και στα κείμενα που είδαν το φως της δημοσιότητας αμέσως μετά την ίδρυση του ΚΠΕ. Ως κίνηση, πρωτίστως σκόπευε να κρατήσει το Πομακικό έξω από τα πλαίσια της ελληνοτουρκικής αντιπαράθεσης με όποιο τρόπο και σε όποιο επίπεδο αυτή εκδηλωνόταν στη Θράκη.

Μέχρι το 1997 για την ελληνική πλευρά το Πομακικό ήταν....

θέμα ενασχόλησης ιστοριοδιφών οι οποίοι αναζητούσαν τις ρίζες της ομάδας στις διάφορες ιστορικές περιόδους από τα προϊστορικά χρόνια μέχρι και το Βυζάντιο. Η τουρκική ιστοριογραφία από την πλευρά της είχε δημιουργήσει τους δικούς της μύθους για την καταγωγή της ομάδας, οι οποίοι όμως ήταν ευκολότερο να διαχυθούν μέσα στους Πομάκους για λόγους που θα αναλυθούν παρακάτω.

Μετά το 1997, η περίοδος του ρομαντισμού για τους Πομάκους φαίνεται ότι έληξε οριστικά. Το ΚΠΕ. έθεσε για πρώτη φορά το Πομακικό στην πολιτική του βάση ως πρόβλημα πολιτισμικής γενοκτονίας και αναγνώρισης της ιδιαιτερότητάς τους, ξεφεύγοντας έτσι από το επίπεδο των συχνά εξωπραγματικών προσεγγίσεων που πραγματοποιούνταν έως τότε από αρθρογράφους. Έδωσε νέες και άγνωστες ως εκείνη τη στιγμή προοπτικές στο ζήτημα και απελευθέρωσε μία τεράστια δυναμική η οποία προκάλεσε τρομακτικές σε ένταση ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις στο εσωτερικό των μουσουλμανικών ομάδων της Θράκης, ενώ αναπόφευκτα ίσως, κατέστη την περίοδο εκείνη θέμα πρώτης και επείγουσας προτεραιότητας για την τουρκική εξωτερική πολιτική όπως αυτή εκφραζόταν τοπικά από συγκροτημένους μηχανισμούς στη Θράκη. Οι πρωτεργάτες του ΚΠΕ με επικεφαλής τον πρώτο πρόεδρό του Ομέρ Χαμδή, γνώρισαν ένα πρωτοφανές κύμα τρομοκρατίας που σκοπό είχε να εξουδετερώσει εν τη γενέσει του το πομακικό κίνημα. Τα μέλη του ΚΠΕ συκοφαντήθηκαν ως πράκτορες του ελληνικού κράτους και σκοτεινών δυνάμεων, ως «άπιστοι που επιθυμούν να εκχριστιανίσουν τους Πομάκους και να διασπάσουν την ενότητα της τουρκικής μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης».

Η ελληνική πολιτεία αρχικά αντιμετώπισε με αδιαφορία το ζήτημα, αλλά στη συνέχεια όταν ο τουρκικός παράγοντας πίεζε εκπροσώπους κυρίως της τοπικής αυτοδιοίκησης και του τοπικού πελατειακού πολιτικού συστήματος, δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι συντάχθηκαν με τις τουρκικές θέσεις. Κάποιοι μάλιστα συνέδεσαν την πολιτική τους πορεία με τη σκληρή στάση απέναντι στο πομακικό κίνημα, το οποίο πολέμησαν με οργανωμένο τρόπο. Πίστευαν ότι θα εξασφαλίσουν έτσι την ψήφο των πολυπληθών μουσουλμάνων ψηφοφόρων εις το διηνεκές

Σε αυτή την ήδη ζοφερή πραγματικότητα, δηλαδή ανάμεσα στη μέγγενη της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και στην εχθρική στάση τοπικών παραγόντων, προστέθηκε άλλος ένας εξωγενής παράγοντας που επιβάρυνε το ήδη φορτισμένο κλίμα. Ήταν η βουλγαρική πλευρά, η οποία διείδε στο κίνημα έναν ανεξέλεγκτο παράγοντα που θα μπορούσε δυνητικά να παρασύρει σε ιδεολογικό τουλάχιστον επίπεδο και τους εκατοντάδες χιλιάδες Πομάκους της βουλγαρικής ορεινής Ροδόπης. Η αντίδραση που προήλθε από τα βόρεια έδωσε ένα πρώτης τάξεως πολιτικό άλλοθι στους οπαδούς της απο-πομακοποίησης.

Στερεότυπες φράσεις, εκπροσώπων της ελληνικής διπλωματίας, που επί δεκαετίες κυριαρχούσαν, όπως για παράδειγμα τα «περί λεπτών ζητημάτων», «περί της επιταγής να μην ασχολούνται οι τοπικές κοινωνίες με τα ζητήματα αυτά διότι είναι ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και δεν τα γνωρίζουν» ή ακόμα ότι «δεν έπρεπε να διαταραχθεί το ήπιο κλίμα μεταξύ των δύο χωρών», απλώς συσκότιζαν την πραγματικότητα, επιβάρυναν ακόμη περισσότερο τον ούτως ή άλλως αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων τοπικά, αποπροσανατόλιζαν την κοινή γνώμη και τέλος έδιναν άλλοθι και βάθαιναν όλο και περισσότερο την πολιτική αφανισμού των Πομάκων.

Το Πομακικό εισήλθε σε μια νέα μεν ιστορική φάση, αλλά κάποιες διαχρονικές σταθερές της ελληνικής πολιτικής παρέμεναν αναλλοίωτες. Λίγο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, η πολιτική που προκρίθηκε ήταν εκείνη της αποσιώπησης της πομακικής γλώσσας, διότι λόγω της συγγένειάς της με τις σλαβικές καθίστατο ύποπτη ως πιθανό υπόβαθρο κομμουνιστικής εξάπλωσης. Η διείσδυση της τουρκικής στα πλαίσια του ψυχρού πολέμου ήταν μάλλον μια επιθυμητή προοπτική για την ελληνική και τη νατοϊκή πολιτική. Στη συνέχεια και μέχρι το 1974 οι εφήμερες ελληνοτουρκικές προσεγγίσεις λειτούργησαν απολύτως αρνητικά για τους Πομάκους αφού καμία ελληνική κυβέρνηση δεν ανακινούσε ένα θέμα που θα ενοχλούσε την τουρκική πλευρά, έστω και αν αφορούσε μια περιοχή μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους, όπως η Θράκη. Τα ελληνοτουρκικά μορφωτικά πρωτόκολλα (1951 και 1968) υπογράφηκαν μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα και επικύρωσαν τα όσα περί γλώσσας και τουρκικής εκπαίδευσης προβλέπονταν (ή υπονοούνταν) στα άρθρα της Συνθήκης Ειρήνης που υπεγράφη στη Λωζάνη (1923). Ο εκτουρκισμός των Πομάκων ήταν πλέον κατοχυρωμένος, πέραν της διεθνούς Συνθήκης, και από νεότερες διμερείς διακρατικές συμφωνίες.

Και στη συνέχεια, το κλίμα φοβίας και αδράνειας που χαρακτήρισε τις μεταπολεμικές δεκαετίες συνέχισε να παράγει σταθερά τα αντιπομακικά του αποτελέσματα. Ακόμα και οι αρχές της πολυδιαφημισμένης πολυπολιτισμικότητας που μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990 είχε αρχίσει να ανατέλλει στη Θράκη, υποχώρησαν ραγδαία εμπρός στις πιέσεις του τουρκικού παράγοντα.

Εκδηλώσεις πολυπολιτισμικότητας στις οποίες παρουσιάζονταν και στοιχεία πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς, από φορεσιές μέχρι και φαγητά, πολεμήθηκαν από εκπροσώπους του τουρκικού εθνικισμού τοπικά και εν τέλει δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που όταν στη Θράκη, ελληνικό κράτος και φορείς μιλούν για πολυπολιτισμικότητα εννοούν τα πάντα εκτός από τους Πομάκους. Συγκεκριμένα στις 28 Αυγούστου 1998 στην Κομοτηνή, το Κέντρο Λαϊκών Δρωμένων διοργάνωσε εκδήλωση παραδοσιακών γεύσεων όπου μεταξύ άλλων υπήρχε και πομακική κουζίνα με πίτες και γλυκίσματα. Η εκδήλωση πολεμήθηκε με ανακοινώσεις και παρεμβάσεις προς πολιτικούς παράγοντες από αντιδραστικά και ανθελληνικά στοιχεία, τα οποία όμως κατείχαν κορυφαίες θέσεις στη μειονοτική κοινωνία. Ξαφνικά οι ταπεινές πομακικές πίτες αναδείχθηκαν σε μείζον πολιτικό ζήτημα.

Σε άλλη περίπτωση πάλι στις αρχές του 2001, ο δήμος Σαπών, κυκλοφόρησε πολυδιαφημισμένο δισκάκι (CD) με τίτλο «Τα παιδιά του Ορφέα», που το απεκάλεσε πολυπολιτισμικό φιλοδοξώντας να συμπεριλάβει όλες τις μουσικές παραδόσεις της Θράκης. Και ενώ μεταξύ των θρακιώτικων, τσιγγάνικων, ποντιακών, τουρκικών και άλλων τραγουδιών -εκπροσώπων των τοπικών μουσικών παραδόσεων- υπήρχε και πομακικό τραγούδι το οποίο μάλιστα είχε ηχογραφηθεί σε στούντιο και γενικά είχε ολοκληρωθεί η τεχνική διαδικασία, μετά από τις οξείες και στερεότυπες εν πολλοίς αντιδράσεις που προέκυψαν, ο τότε δήμαρχος έσπευσε να αφαιρέσει το πομακικό τραγούδι ενθαρρύνοντας έτσι τις ρατσιστικές αντιδράσεις κατά των Πομάκων

Η θρακική παραλλαγή της πολυπολιτισμικότητας προσέλαβε έτσι χαρακτήρα πανευρωπαϊκής πρωτοτυπίας. Οι Πομάκοι αν και αποτελούν μια από τις σπουδαιότερες πολιτισμικές συνιστώσες της Θράκης, είναι συνήθως αποκλεισμένοι από όλες τις εκδηλώσεις, όπου συμμετέχουν όλες οι άλλες πολιτισμικές ομάδες της Θράκης: οι τουρκογενείς, οι Καππαδόκες, οι Πόντιοι, οι Σαρακατσάνοι, οι Αρμένιοι, οι Ρωμά κ.ά.

Όμως τα τελευταία χρόνια και το εθνώνυμο Πομάκος μέσα από διαδικασίες που θυμίζουν Ιερά Εξέταση, αφαιρέθηκε από πολλά έντυπα δημοσίων υπηρεσιών, νομαρχιών και δημαρχιών της περιοχής, όπως για παράδειγμα από πολυτελή έκδοση- τουριστικό οδηγό του νομαρχιακού διαμερίσματος Ροδόπης με τίτλο «Ροδόπη, Η Γη των Θρύλων», το έτος 1998. Μετά από αντιδράσεις των τουρκογενών τα χιλιάδες αντίτυπα του βιβλίου αποσύρθηκαν προς πολτοποίηση και έγινε «πανομοιότυπη» επανέκδοση. Από τη σελίδα που αναφερόταν στην καταγωγή των Πομάκων, απαλείφθηκε όλη η σχετική αναφορά (σελ. 29). Είναι χαρακτηριστικό το με ημερομηνία 23.9.1998 έγγραφο του τότε νομάρχη προς τον αρμόδιο της έκδοσης, όπου ανέφερε ότι «...με μια πρόχειρη ανάγνωση...διαπιστώσαμε ότι παρεισέφρυσαν ορισμένα λάθη. Κατόπιν αυτού παρακαλούμε σε συνεννόηση μαζί μας, όπως διορθώσετε αυτά, σύμφωνα με τις προφορικές οδηγίες που θα σας δοθούν. Πέραν των ανωτέρω και μέχρι διόρθωσης των σχετικών σημείων να σταματήσει η έκδοση και διάθεση του οδηγού».

Παρόμοιο περιστατικό καταγράφηκε και φέτος τον Ιανουάριο (2004) σε επίσης εικονογραφημένο οδηγό με τίτλο «Νομός Ροδόπης», έκδοση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης. Σε κάποια σελίδα, ο συντάκτης των κειμένων, μεταξύ των παραδοσιακών γεύσεων της Θράκης ανέφερε και την πομακική κουζίνα, ενώ σε άλλο σημείο γινόταν απλά μία γενική αναφορά στα ορεινά χωριά των Πομάκων. Προκλήθηκαν εκ νέου αντιδράσεις και πιέσεις προς τοπικούς παράγοντες και ακολουθήθηκε η συνήθης οδός. Απόσυρση ή καταστροφή των αντιτύπων και επανέκδοση με ουσιαστική και συμβολική απάλειψη της πομακικής παρουσίας στα έντυπα της Περιφέρειας.

Σε παρόμοιας λογικής στάση οφείλεται και η απάλειψη της λέξης Πομάκοι, τον Νοέμβριο του 2003, ακόμα και από κείμενο προτάσεων που αφορούσε την καταπολέμηση των ναρκωτικών στην Ξάνθη (Κέντρο Ενημέρωσης και Πρόληψης κατά των Ναρκωτικών), μετά από επιμονή ανώτατου αυτοδιοικητικού παράγοντα. Η αναφορά στους Πομάκους θεωρήθηκε περιττή και ανώφελη.

Τα τρία τελευταία χρόνια, από τη λαίλαπα των προγραφών δεν ξέφυγαν ούτε τα αναπτυξιακά ευρωπαϊκά προγράμματα κυρίως επαγγελματικής κατάρτισης, στα πλαίσια του Γ΄ Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, που ενώ από την ΕΕ έφθαναν στην Αθήνα ως απευθυνόμενα σε Κοινωνικά Ευπαθείς Ομάδες και ειδικά σε Πομάκους και Τσιγγάνους, στην ίδια τη Θράκη, η λέξη Πομάκος εξαφανιζόταν και στη θέση της έμπαινε η λέξη μουσουλμάνος ή ορεινοί κάτοικοι ή ορεσίβιοι, μόνο και μόνο για να μην ενοχληθούν όσοι ελέγχουν τα νήματα στο μειονοτικό πληθυσμό. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που παρόμοια προγράμματα κινδύνευσαν να ακυρωθούν διότι οι συμμετέχοντες Πομάκοι υπέστησαν σοβαρότατες πιέσεις να εγκαταλείψουν τους χώρους διδασκαλίας. Έχει καταστεί κοινός τόπος στη Θράκη, ότι για να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα δεν πρέπει να περιλαμβάνει στον τίτλο του τη λέξη Πομάκος.

Και πέρυσι από τα σχολικά εγχειρίδια του προγράμματος «Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων» του υπουργείου Παιδείας, την επιστημονική ευθύνη του οποίου έχει η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών Άννα Φραγκουδάκη, αφαιρέθηκαν δύο επικίνδυνες πομακικές λέξεις η λεσίτσα (στα πομακικά σημαίνει αλεπού) και η μάικα (που σημαίνει μητέρα), από τις οποίες υποτίθεται ότι απειλούνταν η εθνική ενότητα των Τούρκων της ελληνικής Θράκης. Η πομακική λέξη λεσίτσα στη νέα έκδοση του ελληνόγλωσσου σχολικού βιβλίου της Γ΄ δημοτικού της περιόδου 2003-2004 ακολουθώντας το πνεύμα του παραλογισμού μεταμορφώθηκε στο ομοιοκατάληκτο ελληνικό όνομα Λενίτσα! Αξίζει στο σημείο αυτό να παρατεθεί απόσπασμα από κείμενο διαμαρτυρίας που κυκλοφόρησε ομάδα χριστιανών δασκάλων που συμμετέχουν στο παραπάνω πρόγραμμα (Πρωτοβουλία Δασκάλων για την Υπεράσπιση του Αυτονόητου), στη γενική συνέλευση του συλλόγου (Ξάνθη), τον Σεπτέμβριο του 2003 με τίτλο «Τι δουλειά έχει η lesitsa στο παζάρι;»:

«Στο παζάρι των ελληνοτουρκικών διαφορών και της ψήφου του μουσουλμάνου ψηφοφόρου... μια αλεπού (lesitsa) ψάχνει τη χαμένη της τιμή και την πιεζόμενη ταυτότητά της. Μια νύμφη των βουνών, μια νεράιδα του δάσους, που - άραγε πώς -εμφιλοχώρησε στις σελίδες των βιβλίων της ελληνικής γλώσσας της τρίτης τάξης των μειονοτικών μας σχολείων, ενόχλησε τα μάλα την ηγεσία της μειονότητας στην περιοχή μας.

Περισσότερο από την ελεεινή φετινή τιμή του καπνού.

Περισσότερο από την επικινδυνότητα των δρόμων στην ορεινή περιοχή.

Περισσότερο από τα ολοένα συρρικνούμενα μεροκάματα.

...Ιπτάμενα άλογα, μαγικά χαλιά, πρίγκιπες, ξωτικά, μάγισσες παρελαύνουν μέσα στις σελίδες αυτών των τευχών και κάνουν τη διδασκαλία απόλαυση και για μας αλλά και για τα παιδιά...τα παιδιά των μειονοτικών σχολείων ελάχιστες φορές είχαν τη δυνατότητα να απολαύσουν τη μαγεία του λογοτεχνικού λόγου...πλην όμως δεν έχουμε καμία διάθεση (σ.σ. εννοείται ως δάσκαλοι), αμαχητί να αφήσουμε να θυσιαστεί εμπνευσμένο υλικό...στο βωμό σκοταδιστικών αντιλήψεων που θεωρούν ότι το μεγάλο πρόβλημα της μειονότητας είναι η ύπαρξη των Πομάκων...

Αυτοί αποκαλούν την αλεπού lesitsa. Από εκεί και η νεράιδα των βιβλίων που υπερασπιζόμαστε.

Αυτοί αποκαλούν) τη μητέρα maika. Από εκεί και η μεγάλη σοφή γριά των κειμένων μας....

Αυτούς δεν θέλει να ξέρει η μειονοτική ηγεσία...αρνούνται να δεχθούν ακόμα και ενδείξεις της ύπαρξής τους...Ζητούμε... και από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου (σ.σ. Παιδείας) να αντιμετωπίσουν συνειδητά τις ποικίλες πιέσεις και στρέφοντας την πλάτη σε παλαιοκομματικές πρακτικές να υπερασπιστούν τα βιβλία...». Φυσικά τα βιβλία, πλην των ίδιων των δασκάλων δεν τα υπερασπίστηκε κανείς και τα περισσεύματα υποθέτουμε ότι ακολούθησαν τη γνωστή οδό της πολτοποίησης.

Οτιδήποτε λοιπόν θυμίζει τους Πομάκους στη Θράκη καταδιώκεται και αφανίζεται επίσημα. Η χρήση της λέξης Πομάκος έχει ποινικοποιηθεί στο πολιτικό και στο πολιτιστικό επίπεδο. Αν τα φαγητά τους, οι φορεσιές τους και τα δημιουργήματα του υλικού τους πολιτισμού αντί για «πομακικά» αποκληθούν «τουρκικά», τότε και μόνο τότε είναι αποδεκτά. Δυστυχώς το ίδιο συμβαίνει όχι μόνο με τα αντικείμενα, αλλά και με τους ανθρώπους. Άλλωστε η υποδούλωση και η αλλοτρίωση έχουν πολλά πρόσωπα. Ένα από αυτά είναι και ο έντονος φιλοτουρκισμός που αναπτύχθηκε σε μια μερίδα Πομάκων που συνδέθηκε με τα πιο ακραία στοιχεία των τουρκογενών ομοθρήσκων τους.

Όμως η πλειοψηφία δεν εκπροσωπείται από τους τουρκίζοντες, αλλά από μιαν άλλη μερίδα, τη μεγαλύτερη και ταυτόχρονα αφανή, αυτή που υπομένει και παραμένει βουβή, αυτή που παρακολουθεί και ζυγίζει τις εξελίξεις, τους ανθρώπους της σιωπής και του φόβου. Τα ερωτήματα που προκύπτουν αφορούν την αδιερεύνητη σχέση της αφανούς και άφωνης πλειοψηφίας με την ισχυρή μειοψηφία που ωθεί τον πληθυσμό στην απο-πομακοποίηση και την διαμόρφωση του ιστορικού γίγνεσθαι της ομάδας με βίαιο τρόπο.

Είναι τέλος και η άλλη, η μερίδα των ενεργών, των ελεύθερων Πομάκων που κατάφεραν να αποτινάξουν το φόβο, τα δεσμά της άγνοιας και της ιδεολογικής χειραγώγησης. Είναι αυτή που δημιουργεί, αυτή που μάχεται. Το ΚΠΕ είναι ένας προνομιακός - αλλά ευτυχώς όχι πλέον ο μοναδικός - χώρος έκφρασης της μερίδας αυτής.

Στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Μουσικούς Αγώνες, που έγιναν υπό την αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας από τις 17 έως τις 27 Δεκεμβρίου 1997 στο Ζάππειο Μέγαρο (Αθήνα), και ειδικότερα στην κατηγορία χορωδιών δημοτικής μουσικής, η χορωδία του Γυμνασίου Πολυσίτου Ξάνθης (αποτελούμενη στην πλειοψηφία της από Πομάκους μαθητές) υπό την διεύθυνση του Κομοτηναίου Ηλία Ιωαννάκη, κατέλαβε την πρώτη θέση με δύο πομακικά και τρία ελληνικά τραγούδια.

Όμως η τεσσαρακονταμελής χορωδία είχε βραχύ βίο, αφού όταν ξεκίνησε αποτελείτο από 70 μαθητές και μαθήτριες, ενώ την παραμονή της αναχώρησής της για την Αθήνα, πολλοί μαθητές και μαθήτριες παρέδωσαν με δάκρυα στα μάτια τις παραδοσιακές τους στολές λέγοντας ότι φοβούνται και ότι οι γονείς τους δέχθηκαν απειλές. Τους κατηγόρησαν ως προδότες, ενώ μουσουλμάνοι δάσκαλοι είπαν στα παιδιά ότι εάν πάνε στην Αθήνα θα τους αναφέρουν γραπτώς στο τουρκικό κράτος και το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής και όταν έρθει η ώρα δεν θα μπορέσουν να σπουδάσουν μια και η Τουρκία δεν θα τους επιτρέψει ούτε καν τα σύνορά της να περάσουν. Μάλιστα σε σπίτια κοριτσιών από τα χωριά Γρήγορο, Φίλια και Λευκόπετρα, θυροκόλλησαν απειλητικές επιστολές, οι οποίες πανικόβαλαν τους φτωχούς και αγράμματους Πομάκους. Υπήρξαν όμως και μαθητές οι οποίοι υπερασπίστηκαν την ταυτότητά τους, όπως κάποιος από τη Λευκόπετρα, ο οποίος απείλησε με βία τουρκόφρονα δάσκαλο, λέγοντάς του «δεν σε φοβάμαι, αν με πειράξεις θα ανταποδώσω και θα φύγω στο βουνό όπου ζούσαν οι παππούδες μου…»

Το ένα από τα δύο τραγούδια που τραγούδησε η χορωδία, το «Γιένου-Γιένου...», ήταν το πομάκικο τραγούδι που επρόκειτο να συμπεριληφθεί στο πολυπολιτισμικό CD του δήμου Σαπών (όπως ανέφερα παραπάνω), αλλά αφαιρέθηκε μετά από πιέσεις τουρκοφρόνων προς το δήμο Σαπών.

Άλλη μια μικρή σελίδα της ιστορίας του πομακικού ζητήματος, με πρωταγωνιστές πάλι Πομάκους μαθητές, γράφτηκε στο δημόσιο γυμνάσιο της ορεινής Σμίνθης στις 22 Φεβρουαρίου του 2000, όταν οι μαθητές προχώρησαν σε κατάληψη, επειδή ο τότε τουρκόφρων Πομάκος δήμαρχος Μύκης Μουσταφά Αγγά αρνιόταν επί μήνες (από τον Οκτώβριο του 1999) να υδροδοτήσει το κτίριο. Όταν οι γονείς των παιδιών τον επισκέφθηκαν επιβεβαίωσε ότι σκοπίμως δεν παρέχει νερό, ώστε ή να κλείσει το σχολείο ή να υποχρεωθεί να εισαγάγει και τη διδασκαλία της τουρκικής. Η στάση αυτή εξαγρίωσε τους μαθητές οι οποίοι εξέδωσαν κείμενο διαμαρτυρίας με 123 υπογραφές και ανάρτησαν πανό στο γυμνάσιό τους με επιγραφή στα πομακικά. Η πομακική επιγραφή εξόργισε πιο πολύ τους τουρκόφρονες, οι οποίοι την χαρακτήρισαν ως βουλγαρική και κλιμάκωσαν τις επιθέσεις.

Οι εθνικιστικοί κύκλοι που ελέγχουν ιδεολογικά τη μειονότητα – έχοντας την υποστήριξη αντίστοιχων κύκλων της Τουρκίας - δεν διστάζουν να επιτεθούν και σε εκ Τουρκίας πρόσωπα, όταν αυτά αναφερθούν απλά και μόνο στους Πομάκους. Θύμα της αντιπομακικής πολιτικής υπήρξε και η δημοσιογράφος Νουρ Μπατού, ανταποκρίτρια στην Αθήνα της τουρκικής εφημερίδας Χουρριέτ, η οποία σε άρθρο της για τη Θράκη στις 8.11.2000 ανέφερε την ύπαρξη των Πομάκων στη Θράκη. Η απλή αναφορά της λέξης Πομάκοι, προκάλεσε τις εν χορώ αντιδράσεις των γνωστών κύκλων οι οποίοι με επιστολές τους στον διευθυντή της εφημερίδας, αλλά και στην ίδια εξέφραζαν την αγανάκτηση και τη θλίψη τους, ενώ άφηναν ακόμα και αιχμές για τον ύποπτο ρόλο της και τις σχέσεις της με το ελληνικό κράτος. Μάλιστα, η εκδότρια της τουρκόφωνης εφημερίδας «Γκιουντέμ» στην Κομοτηνή προέτρεπε όλους τους μουσουλμάνους ή να τηλεφωνούν στην εφημερίδα ή να στέλνουν ομαδικά τηλεομοιοτυπικά και ηλεκτρονικά μηνύματα ώστε να κατακλυστεί από τις διαμαρτυρίες (14.11.00).

Κύματα λοιπόν πανομοιότυπων κατευθυνόμενων αντιδράσεων εκδηλώνονται κάθε φορά που τίθεται το Πομακικό, με μοναδικό σκοπό να εκφοβισθούν όσοι αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες προβολής του ζητήματος. Οι Πομάκοι όπως εύστοχα παρατήρησε Πομάκος μέλος του ΚΠΕ είναι οι Κούρδοι της Θράκης, αφού και οι δύο πληθυσμοί για τον τουρκικό εθνικισμό μέχρι και πριν λίγο καιρό ήταν «ορεινοί Τούρκοι».

Οι κάτοικοι του απομονωμένου ορεινού πομακικού χωριού Μυρτίσκη (νομός Ροδόπης) πρωταγωνίστησαν το 1997 σε ένα επεισόδιο που δεν φαντάζονταν ότι θα μπορούσε να συμβεί. Με πρωτοβουλία 28 ατόμων ιδρύθηκε ο Πολιτιστικός Σύλλογος Μυρτίσκης, με στόχο να βελτιωθεί το επίπεδο διαβίωσης. Στο υπόμνημα που κυκλοφόρησε ο σύλλογος διατυπώθηκαν κατά σειρά τα ακόλουθα τρία μοναδικά αιτήματα: 1. να γίνει τσιμεντόστρωση του δρόμου μέσα στο χωριό σε μήκος 300 μέτρων, 2. να αγοραστεί υδραντλία για να ποτίζουν τα χωράφια τους με βυτίο και 3. να διαμορφωθεί μικρή αίθουσα - έδρα του συλλόγου, όπου θα γίνει λαογραφικό μουσείο και βιβλιοθήκη με τηλεόραση και βίντεο.

Κατ’ αρχάς οι κάτοικοι είχαν την ατυχία να είναι Πομάκοι και κατά δεύτερο λόγο να αναλάβουν μία πρωτοβουλία χωρίς την έγκριση των «πατρώνων» της Κομοτηνής. Ειδικά το τελευταίο αίτημά τους για ίδρυση λαογραφικού μουσείου ενέσπειρε πανικό στους τουρκόφρονες κύκλους και ενεργοποίησε τις αντιδράσεις τους. Προσωπικές πιέσεις, απειλές, κηρύγματα στα τεμένη της περιοχής και ανακοινώσεις είχαν σκοπό να διαλύσουν τον σύλλογο. Οι κάτοικοι φοβόντουσαν να βγουν από το χωριό γιατί όπου κι αν πήγαιναν είτε στα διπλανά χωριά είτε στην πόλη, τους κατηγορούσαν ως προδότες, καθώς τόλμησαν να ζητήσουν λαογραφικό μουσείο και δεν προνόησαν ώστε στον τίτλο του συλλόγου να υπάρχει η λέξη «Τούρκοι». Ακόμη και όσοι από χρόνια είχαν μεταναστεύσει από τη Μυρτίσκη και ζούσαν σε πεδινά χωριά ή στην Κομοτηνή υπήρξαν αποδέκτες πιέσεων. Η κοινότητα Οργάνης στην οποία ανήκαν διοικητικά, τους απειλούσε ότι θα τους κόψει όλες τις επιδοτήσεις για τις καλλιέργειες και την κτηνοτροφία (τη κυριότερη πηγή επιβίωσης των φτωχών κατοίκων) και ότι δεν θα τους ξαναδώσει κανένα πιστοποιητικό. Άτυπες οργανώσεις με ανθελληνικό προσανατολισμό όπως η Συμβουλευτική Επιτροπή (όργανο ελεγχόμενο από το τουρκικό προξενείο) με επικεφαλής τότε τους Αντέμ Μπεκήρογλου, Γκαλήπ Γκαλήπ, Ριτβάν Χατίπογλου, Ισμαήλ Ροδοπλού, Χούλια Εμίν κ.ά. κατάρτισαν ακόμη και πρόγραμμα περιοδειών «νουθεσίας» των Πομάκων το οποίο μάλιστα δημοσιοποίησαν μέσω του μειονοτικού Τύπου. Στην πραγματικότητα επρόκειτο για περιοδείες τρομοκρατίας οι οποίες ξεκίνησαν στις 17.10.1997 από την Οργάνη και κατέληξαν στις 27.12.1997 στη Δρανιά, με «θετικό» αποτέλεσμα, αφού ο σύλλογος διαλύθηκε πριν καν λειτουργήσει. Τα περισσότερα μέλη έντρομα δήλωσαν μετάνοια και ζήτησαν να διαγραφούν!

Κορυφαίοι σταθμοί στην πορεία εξαφάνισης ή μετάλλαξης του περιεχομένου της πομακικής πολιτισμικής κληρονομιάς ήταν τα δύο μεγάλα πομακικά πανηγύρια της ανατολικής ορεινής Ροδόπης στα υψώματα Ακρίτας (Αλάν Τεπέ ή Αλάνατ) και Χίλια (Σέτσεκ) αντίστοιχα, τα οποία συνέχιζαν μια μακραίωνη παράδοση στα ορεινά της Θράκης. Από πομακικές - εθνοτικές εκδηλώσεις θρησκευτικών προεκτάσεων, μετατράπηκαν σε τουρκικά - εθνικιστικά πανηγύρια μέσα από πρωτοφανείς ενέργειες απομάκρυνσης των παραδοσιακών διοργανωτών - χορηγών, των επονομαζόμενων «αγάδων». Ο διπλός σφετερισμός (εθνοτικός και θρησκευτικός) έγινε εν μέσω αντιδράσεων ειδικά των ορεινών κιζιλμπάσηδων αλλά επί ματαίω, μια και πολιτικά και θεσμικά δεν είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν το πελατειακό σύστημα της Θράκης, που αναφανδόν τάχθηκε υπέρ των τουρκοφρόνων.

Ήδη, έχουν μετατραπεί σε φιέστες- κακέκτυπα αντίγραφα αντίστοιχων πανηγυριών της Τουρκίας- όπου κυριαρχούν οι πύρινοι λόγοι και οι εκθειαστικές αναφορές στην οθωμανική αυτοκρατορία, η συμμετοχή χορευτικών συγκροτημάτων του Υπουργείου Πολιτισμού της Τουρκίας, τα αεροπανώ με φράσεις του Μουσταφά Κεμάλ, η έλευση τούρκων παλαιστών και η ταυτόχρονη προσπάθεια αποκλεισμού από τους αγώνες πάλης ελλήνων παλαιστών κλπ. Σε τοπικές ελληνόφωνες εφημερίδες της Κομοτηνής (και ειδικά στον «ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗ»), έχουν καταγραφεί λεπτομερειακά από το 1998 και μετά, όλα όσα διαδραματίστηκαν στην ορεινή Ροδόπη. Η επανα-νοηματοδότηση των πανηγυριών από τους νέους διοργανωτές/ σφετεριστές τους, φανερώνεται με απροσχημάτιστο τρόπο τέσσερα χρόνια μετά την «αρπαγή», στο ένθετο περιοδικό Μποντζούκ (αριθ. 43/4.6.2002) της μειονοτικής τουρκόφωνης εφημερίδας της Κομοτηνής «Γκιουντέμ», όπου αναφέρεται σε μετάφραση κατά λέξη ότι «ο πραγματικός σκοπός των πανηγυριών είναι ο εορτασμός της κατάληψης της δυτικής Θράκης» (σ.σ. εννοείται από τους Οθωμανούς).

Στην ορεινή πομακική Ξάνθη, έχουν επιλεγεί πιο μοντέρνοι και διεισδυτικοί τρόποι για την μεταφορά και εξοικείωση των Πομάκων με τη σύγχρονη τουρκική κουλτούρα: φεστιβάλ με συναυλίες από τουρκικά ροκ συγκροτήματα ή νέους προβεβλημένους τούρκους καλλιτέχνες κλπ. Οι εκδηλώσεις αυτές (καθόλου αυθόρμητες και με αξιόλογη χρηματοδότηση), την τελευταία δεκαετία παρουσιάζουν μια επαναλαμβανόμενη σταθερότητα και εντάσσονται στο ευρύτερο πρόγραμμα εκτουρκισμού των Πομάκων και ιδίως των νέων.

Πολύ γρήγορα οι επικεφαλείς του πομακικού κινήματος κατανόησαν ότι οι εθνικοί συσχετισμοί δυνάμεων τοπικά και η ελληνική πολιτική στη Θράκη, όχι μόνο δεν θα βοηθούσαν το κίνημα αλλά αντίθετα με επιχειρήματα-προσχήματα που ευνοούσαν τον εκτουρκισμό των Πομάκων θα διευκόλυναν την αποδυνάμωσή του. Σύντομα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναδείχθηκαν ως η μόνη διέξοδος όπου θα μπορούσαν να ζητήσουν την αναγνώριση στοιχειωδών πολιτισμικών δικαιωμάτων. Το 2001 ο πρόεδρος του ΚΠΕ Χαμδή Ομέρ, παρά τις πιέσεις και τις αντιδράσεις, φθάνει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και θέτει σε μία σειρά συναντήσεων με έλληνες και ξένους ευρωβουλευτές για πρώτη φορά σε ένα διεθνές πεδίο το θέμα του εκτουρκισμού των Πομάκων και της άρνησης του ελληνικού κράτους να αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητά τους. Οφείλουμε εδώ να σημειώσουμε τη μεγάλη υποστήριξη στο θέμα του πρώην ευρωβουλευτή κ. Γιάννη Μαρίνου, ο οποίος με πρωτοβουλία του προσκάλεσε το Δ.Σ. του ΚΠΕ στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια τόσο ο ίδιος όσο και αργότερα ο ευρωβουλευτής κ. Σταύρος Ξαρχάκος, με ερωτήσεις τους έθεσαν με τον πλέον επίσημο τρόπο στο σώμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (της Κομισιόν και του Συμβουλίου Υπουργών), το ζήτημα του εκτουρκισμού των Πομάκων. Στις 5.2.2002, σε μία ιστορική απάντηση η τότε αρμόδια για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό στην Ε.Ε. επίτροπος κα Βίβιαν Ρέντινγκ απαντώντας σε ερώτηση του κ. Γιάννη Μαρίνου αναγνώρισε επίσημα την ύπαρξη των Πομάκων στην Ελλάδα και υπέδειξε ταυτόχρονα τρόπους για την χρηματοδότηση προγραμμάτων που αφορούν στη διδασκαλία των πομακικών. Η κα Ρέντινγκ ανέφερε μεταξύ άλλων «ο σεβασμός της πολιτιστικής και γλωσσικής ποικιλομορφίας είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πλέον έχει παγιωθεί στο άρθρο 21 του χάρτη θεμελιωδών Δικαιωμάτων...Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει οριστικά μεγέθη σχετικά με τον αριθμό των ομιλούντων τα πομακικά στην Ευρώπη...κάθε γλώσσα μπορεί να διδαχθεί στα σχολεία».

Το πομακικό χάρη στις ενέργειες του ΚΠΕ, έχει ως ένα βαθμό γίνει γνωστό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και σύντομα θα τεθεί και σε άλλα διεθνή πεδία και εξειδικευμένους οργανισμούς.

Όμως οι πρωτοβουλίες αυτές δεν αρκούν από μόνες τους. Στη Θράκη υπάρχει μία πραγματικότητα την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε. Οι Πομάκοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία λειτουργούν κάτω από καθεστώς πίεσης, είναι εγκλωβισμένοι σε ποικιλόμορφες εξουσιαστικές σχέσεις και είναι δύσκολο στο δημόσιο λόγο τους να μεταφέρουν ή να ισχυριστούν ό,τι αναφέρουν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις. Η κατοχύρωση συνθηκών ελεύθερης έκφρασης και ο εκδημοκρατισμός στο εσωτερικό όλων των μουσουλμανικών ομάδων, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια πολυεπίπεδη ανάπτυξη και είναι ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας να συμβάλλουν σε αυτό. Διαφορετικά νομιμοποιούμε τα αποτελέσματα του πολιτισμικού αφανισμού και όταν οι ίδιοι οι Πομάκοι που βιώνουν βαθιά το σκηνικό κυρίαρχων/ υποταγμένων στην καθημερινή τους ζωή, φοβούνται να αναφέρουν το εθνώνυμό τους, τότε το ελληνικό πελατειακό σύστημα δικαιώνεται όταν ισχυρίζεται απολύτως υποκριτικά ότι «αφού οι ίδιοι δεν θέλουν να ονομάζονται Πομάκοι, εμείς δεν μπορούμε να τους ετεροπροσδιορίζουμε…σεβόμαστε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού…».

Το γεγονός ότι οι Πομάκοι είναι μία μη αναγνωρισμένη νομικά μειονότητα σε συνδυασμό με την πλημμυρίδα των τουρκικών πολιτισμικών προτύπων που τους κατέκλυσε τις μεταπολεμικές δεκαετίες, τη στιγμή που το ελληνικό κράτος και οι τοπικές κοινωνίες ή τους υποτιμούσαν ή ακόμα τους τοποθετούσαν λόγω θρησκείας στην «απέναντι» πλευρά, αναδεικνύουν με μεγαλύτερη ενάργεια και άλλες πτυχές μιας ζοφερής πραγματικότητας. Είναι ενδεικτικό ότι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μέχρι σήμερα ακόμη, ένα ποσοστό των πομακικών χωριών του νομού Ροδόπης (και εν μέρει της Ξάνθης) δεν έβλεπαν την πλειοψηφία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών. Η τηλεοπτική τους ενημέρωση και ψυχαγωγία ήταν υπόθεση της τουρκικής τηλεόρασης (η οποία αρκετά χρόνια πριν από την ελληνική, εξέπεμπε δορυφορικά τα προγράμματά της). Οι Πομάκοι αναπόφευκτα γνώριζαν καλύτερα τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Τουρκίας από κείνα της Ελλάδας. Οι επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις κατοίκων διαφόρων πομακοχωριών να τοποθετηθούν τηλεοπτικοί αναμεταδότες στα ορεινά, επειδή ακριβώς δεν ήταν ενταγμένες στο πλαίσιο των συναλλαγών τουρκικού εθνικισμού και εγχώριου ελληνικού πελατειακού συστήματος, έπεφταν στο κενό. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές στο νομό Ροδόπης, όπου κάτοικοι με σπίτια μέσα σε χαράδρες (χωρίς τηλεοπτικό σήμα), ανέβαιναν στις κορυφές λόφων όπου υπήρχαν άλλα σπίτια γειτόνων τους με προνομιακή θέση, για να παρακολουθήσουν από κακής ποιότητας λήψεις, σπουδαία ή έκτακτα πολιτικά, κοινωνικά ή αθλητικά γεγονότα της Ελλάδας.

Οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι εξελίξεις στο χώρο αυτό δεν θα είχαν τα χαρακτηριστικά που έχουν σήμερα, αν η ιστορική συγκυρία δεν διαμορφωνόταν από τη δράση ειδικά ενός ανθρώπου. Πρόκειται για τον επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με τις ιστορικές στιγμές της αφύπνισης της πομακικής συνείδησης και αναπόφευκτα δέχθηκε τον μεγαλύτερο όγκο των αντιδράσεων από την πλευρά των πολεμίων της πομακικής ταυτότητας, εντός και εκτός Ελλάδας. Επί μια δεκαετία, χάρη στο αδιάλειπτο προσωπικό του ενδιαφέρον και στη βαθιά σχέση που ανέπτυξε με την ορεινή Ροδόπη και τους ίδιους τους Πομάκους, στο φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο που κινητοποιήθηκε εξαιτίας του, μπορούμε σήμερα να μιλάμε για τους Πομάκους μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Η γέφυρα του Εχίνου, η επιδιόρθωση των σπιτιών των δασκάλων στην ορεινή Ξάνθη, η υλικοτεχνική υποδομή σε πολλά ορεινά σχολεία, το ελληνοπομακικό και το πομακοελληνικό λεξικό, η γραμματική, το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού, οι πρώτες συλλογές πομακικών τραγουδιών, η πρώτη πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα», η μεταφορά της πομακικής σε ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές είναι ένα ελάχιστο μόνο δείγμα δράσεων που φέρουν τη σφραγίδα του μεγάλου φίλου των Πομάκων.

Σήμερα δεν είναι εύκολο να είσαι Πομάκος στη Θράκη. Είναι δύσκολο να το δηλώνεις δημόσια και ακόμα δυσκολότερο να διεκδικείς το δικαίωμα να αναγνωριστείς επίσημα ως τέτοιος. Αντίθετα, είναι ευκολότερο και πολιτικώς ορθότερο να επιλέξεις τον αυτοπροσδιορισμό Τούρκος, προκειμένου να εισέλθεις σε μία σφαίρα αναγνωρισμένων και σεβαστών από τους άλλους πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων. Η διαχείριση της ταυτότητας Πομάκος αποκτά πλέον πολιτική σημασία και εναπόκειται στη δύναμη του κάθε μέλους ξεχωριστά να τη διαχειριστεί με όρους ψυχολογικούς, συνειδησιακούς ή ακόμα ωφελιμιστικούς. Αντίθετα, στην ίδια την Τουρκία οι Πομάκοι πρόσφυγες από την Βουλγαρία , όχι μόνο διατηρούν τη γλώσσα και τα έθιμά τους (ανατολική Θράκη, Κωνσταντινούπολη, Προύσα, Σμύρνη κ.α.) αλλά φαίνεται ότι έχουν θέσει και το ζήτημα της διδασκαλίας της γλώσσας τους, ώστε όταν ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας Νετζντέτ Τεκίν, ανακοίνωνε μέτρα εναρμόνισης της Τουρκίας με τα δεδομένα της ευρωπαϊκής Ένωσης, να δηλώσει μεταξύ άλλων ότι «δεν θα στραφούμε εναντίον κανενός…όπως διδάσκονται τα αγγλικά…εάν υπάρξει αίτημα (διδασκαλίας) για τις γλώσσες που μιλιούνται στην Τουρκία, κουρδικά, τσερκέζικα, πομάκικα…είμαι έτοιμος να ικανοποιήσω το αίτημά τους…» (εφημ. Χουρριέτ, 9 Αυγ. 2002).

Πιο πρόσφατο παράδειγμα ποινικοποίησης του αυτοπροσδιορισμού Πομάκος αποτελεί ο κ. Μουζαφέρ Καπζά, ο οποίος συμμετείχε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής στις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2004 στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Μουζαφέρ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΚΠΕ και ένας εκ των συντακτών του πομάκικου λεξικού. Η υποψηφιότητά του προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση των μηχανισμών χειραγώγησης των μουσουλμάνων και επαναλήφθηκε πλέον το γνωστό σκηνικό που στήνουν οι αντιδραστικοί κύκλοι κάθε φορά που νιώθουν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο των εξελίξεων: κατευθυνόμενες διαμαρτυρίες, πιέσεις στα κόμματα, αντιπομακικά άρθρα, παρεμβάσεις σε επίπεδο προσωπικό και απειλές. Έφθασαν μάλιστα σε σημείο να απαιτήσουν από τον κ. Καπζά Μουζαφέρ να υπογράψει δήλωση μετανοίας θυμίζοντάς μας άλλες εποχές της Ελλάδας, να αποκηρύξει την ταυτότητά του και να δηλώσει ότι είναι Τούρκος. Στόχος είναι ένας και μοναδικός. Να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα στους συνειδητοποιημένους Πομάκους και στα κόμματα ότι όσοι ανακινούν το πομακικό ζήτημα θα υποστούν κυρώσεις και τα κόμματα πολιτική πανωλεθρία μεταξύ των μειονοτικών ψηφοφόρων οι οποίοι στους δύο νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του τοπικού εκλογικού σώματος.

Το επίσημο ιδεολόγημα που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια στο μειονοτικό, επικαλείται την αυτονόητη ανάγκη ανάπτυξης του μουσουλμανικού πληθυσμού στο σύνολό του και την ισότιμη συμμετοχή στα αγαθά της παιδείας, στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Αυτό όμως που δεν είναι αυτονόητο και εκεί όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας είναι τα ζητήματα που αφορούν στις ταυτότητες των μειονοτικών ομάδων και των ατόμων, και ιδίως εκείνων που παρά την αφομοιωτική πλημμυρίδα των δεκαετιών που παρήλθαν επιμένουν να αυτοαποκαλούνται Πομάκοι. Γι αυτούς η νέα πολιτική είναι το ίδιο παλιά, το ίδιο αφομοιωτική, όσο και στις ψυχροπολεμικές δεκαετίες.

Πριν εμπλακούμε λοιπόν σε ατέρμονες και άγονες συζητήσεις για το απώτατο παρελθόν πρέπει πρώτα να ερμηνεύσουμε το παρόν, αφού κατά ένα παράδοξο τρόπο η γνώση μας για το σήμερα φαίνεται να είναι συχνά πολύ φτωχότερη από αυτήν για το χθες.

Είναι γνωστό ότι καμιά εθνική ή εθνοτική ταυτότητα δεν μένει αναλλοίωτη στο χρόνο. Στην περίπτωση των Πομάκων όμως δεν πρόκειται για μια φυσιολογική διαδικασία μετασχηματισμού του περιεχομένου μιας περιφερειακής πολιτισμικής ομάδας η οποία ενσωματώνεται σε ευρύτερα κοινωνικά ή εθνικά σύνολα, αλλά αντίθετα, για το βίαιο αποτέλεσμα μιας θεσμικά και πολιτικά κατοχυρωμένης ρατσιστικής πρακτικής.

Εξαιτίας του παραπάνω σκηνικού συνέβη το εξής εκπληκτικό: να περιληφθεί μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους μια ομάδα που στις αρχές του 20ου αιώνα στη συλλογική της συνείδηση η λέξη Ελλάδα ήταν συνώνυμο της ελευθερίας και εν τέλει η ίδια η Ελλάδα (ως συντεταγμένη εξουσία και ως κοινωνία) κατάφερε, μέσα από μία σειρά στάσεων και πρακτικών, να τους καλλιεργήσει αρνητικά συναισθήματα και να διευκολύνει η ίδια την διαδικασία αφανισμού της.

Το ελληνικό κράτος, μέσα από παλαιοκομματικές λογικές και πελατειακές σχέσεις, είναι σήμερα δέσμιο ενός ιδιότυπου ρατσισμού και μιας προκλητικής πομακοφοβίας, που προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε σκεπτόμενου πολίτη.

Δρ Αντώνης Λιάπης

http://www.antifonitis.gr/parekliseis/greece/22.htm

Εθνομηδενισμός, Ξενοκεντρισμός, Μεταμοντέρνος πολυπολιτισμός.

2010-08-24T11:42:00.000+03:00

Στις δεκαετίες του '80 και του '90 συντελέστηκε μία ακόμη μεταστροφή στον πανεπιστημιακό κόσμο και εμφανίστηκε μία εντελώς διαφορετική πρόκληση για τον Ελληνισμό με τη μορφή της πολυπολιτισμικότητας. Γενικά, οι υποστηρικτές της πολυπολιτισμικότητας ανήκουν σε ένα από δύο στρατόπεδα. Μερικοί πιστεύουν πως όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι —ο Ελληνικός δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος από οποιονδήποτε άλλο. Άλλοι, πιο πεισματάρηδες, είναι πεπεισμένοι ότι όλοι οι πολιτισμοί είναι ίσοι εκτός από το Ελληνικό, που είναι ιδιαίτερα ιμπεριαλιστικός, ηγεμονιστικός, εθνικιστικός, σεξιστικός και πατριαρχικός και κατά συνέπεια πρέπει να μελετάται μόνο ως παράδειγμα του τι πάει στραβά στο σύγχρονο κόσμο. Και στις δύο περιπτώσεις οι Έλληνες χάνουν: αν είναι το ίδιο με τους Τούρκους, Πακιστανούς ή τους Αλβανούς, γιατί να μελετάμε Ελληνικά αντί για Αγγλικά, Αλβανικά ή Τουρκικά; Αν είναι χειρότεροι, γιατί να τους μελετάμε, γενικώς;

Η αφηρημένη ιδέα της «ελληνικότητας» και το επιχείρημα ότι αυτό το μοναδικό όραμα ενός σχετικά μικρού πληθυσμού επηρέασε όλο το σύγχρονο ευρωπαϊκό πολιτισμό, αμφισβητεί άμεσα το πιο πρόσφατο ανθρωπολογικό δόγμα. Μια τέτοια προσέγγιση κάνει κάποιον να κερδίσει πολύ γρήγορα το ατυχές παρώνυμο του «πολιτιστικού αποικιοκράτη» που προσπαθεί να «παραχωρήσει προνόμια» και να «ηρωοποιήσει» την τέχνη και τη γραμματεία ενός συγκεκριμένου αρχαίου πολιτισμού μιας συγκεκριμένης εποχής. Οι πλέον πολιτικοποιημένοι από αυτους κοινωνικούς πολυπολιτισμικούς επιστήμονες επιμένουν μάλιστα ότι ο όρος «ελληνισμός», ως συνολικός πολιτισμικός όρος, δεν έχει θέση στα πανεπιστήμια- πολλοί προτιμούν τον όρο .... «Βαλκανικός» —ορολογία περισσότερο σύμφωνη με την προσπάθεια που καταβάλει το πανεπιστήμιο για την επινόηση μιας «πολυπολιτισμικής» Ελλάδας.

Με την εμφάνιση του Μεταμοντερνισμού —αυτής της νέας επίθεσης στην ίδια την αντικειμενική αλήθεια, με την άρνηση γεγονότων ή περιστατικών χωριστά από τη γλώσσα ή το κείμενο, και την αντίληψη της ότι κάθε πραγματικότητα είναι κοινωνικά καθορισμένη — η Ελλάδα μας θεωρείται πια μια αυθαίρετη αφηρημένη έννοια. Αυτή η «Ελλάδα», μας λένε, είναι μια απλή επινόηση, ένα σημαίνον προνομιακών πολιτιστικών κειμένων, αναθυμίαση μιας εκμεταλλευτικής ελεύθερης αρσενικής ελίτ. Αυτή η «Ελλάδα» είναι απλώς ένα κοινωνικό κατασκεύασμα, μονταρισμένο και πακεταρισμένο για μια μακάρια και εύπορη σύγχρονη Δύση, για να προβάλλει έναν εντελώς υποκειμενικό αντικατοπτρισμό της. Αυτή η κλασική αντανάκλαση, μας λένε τώρα οι Νέοι Σοφιστές, τελικά δεν είναι περισσότερο αντιπροσωπευτική μιας "εθνικιστικής" (αν τολμήσουμε να χρησιμοποιήσουμε ένα τόσο αυθαίρετο χρονολογικό επίθετο) κοινωνίας στη νότια Βαλκανική απ' όσο μια μεμονωμένη παράσταση πάνω σε ένα βράχο ή το αυλάκι ενός τροχού στην πέτρα.

Έτσι, στη μεταμοντέρνα εποχή μας του κυνισμού, του μηδενισμού και του σκεπτικισμού, όποιος είναι αρκετά ανόητος, ώστε να μιλάει «μεγαλοπρεπώς» για τους «Έλληνες» από ηθική άποψη, μπορεί να απορριφθεί ως απλοϊκός, βραδύνους ή, ακόμη χειρότερα, σαν να είναι και ο ίδιος ένας κακόγουστος υπερασπιστής της εκμετάλλευσης. Με άλλα λόγια, ο Έλληνας που προωθεί τον Ελληνισμό και την Ελληνικότητα εκτός από «εθνικιστής», ξενοφοβικός», «ρατσιστής», κλπ δημιουργεί εκ του μηδενός την ιδέα των «Ελλήνων» μόνο και μόνο για να προωθήσει τις δικές του υποσυνείδητες ρατσιστικές και σεξιστικές επιδιώξεις για να καταπιέσει τον παρόντα «άλλο», έχει επινοήσει ένα παρελθόντα υψηλό πολιτισμό που δεν υπήρξε ποτέ στην πραγματικότητα.

Η νέα αυτή φουρνιά «κοινωνικών ερμηνευτών» είτε πέταξε στα σκουπίδια τον Ελληνικό κόσμο επειδή δεν ήταν πολυπολιτισμικός (πράγμα που είναι ανέντιμο, διότι κανένας πολιτισμός δεν υπήρξε ούτε θα υπάρξει ποτέ στ' αλήθεια πολυπολιτισμικός) είτε προσπάθουν να ξαναεπινοήσουν τους Έλληνες ως πολυπολιτισμικούς(της δικής τους ιδεολογίας). Η ελληνική σοφία δεν πρέπει απλώς και μόνο να ξεχαστεί, αλλά πρέπει να απορριφθεί ενεργά. Η τελευταία γενιά πανεπιστημιακών επιθυμεί να επιβιώσει και να είναι αρεστή — στους συναδέλφους ακαδημαϊκούς δασκάλους — εγγυώμενη στους συναδέλφους της ότι οι νέοι εκπαιδευτικοί που θα ακολουθήσουν την Ελληνικότητα θα είναι ελάχιστοι.

Στην Ελλάδα αυτούς τους μεταμοντρένους φορείς ξενοκεντρικών πολυπολιτισμικών αντιλήψεων τους ονομάζουμε πλέον ως εθνομηδενιστές. Άρα λοιπόν Εθνομηδενισμός είναι η ιδεολογική στάση της ολοκληρωτικής απόρριψης των αντίθετων ως προς των νεωτεριστικών/μετανεωτεριστικών απόψεων σε ότι αφορά την θεωρία γεννήσεως του εθνικισμού και του Έθνους, και κωδικοποιείται σε μία ιδεολογία που αναγορεύει σε ηθικό και πρακτικό καθήκον την προώθηση αυτού του αρνητισμού σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής, πολιτικής και νομοθετικής ζωής της Ελλάδος αλλά και της φιλοσοφίας του Ελληνισμού ή Ελληνικότητας.

Όλοι αυτοί οι μεταμοντέρνοι πλέον έχουν καταλάβει όλες σχεδόν τις κοινωνικές θέσεις. Θα τους δεις να υπογράφουν υπέρ του Σχεδίου Ανάν, υπέρ του εθνοκτόνου σχεδίου για την Ιθαγένεια, είναι μέλη σε όποιες Μ.Κ.Ο. μπορούν, αρθογραφούν στα ΜΜΕ κλπ. Κοινό λεκτικό οπλοστάσιο αυτήε της στοχοθετημένη ξενοφιλίας, η οποία συγκροτήθηκε σε παράδοξη προκατάληψη, ας πούμε αντιρατσιστική/ρατσιστική, της οποίας η ανάποδη όψη είναι η βαθιά περιφρόνηση για τον τύπο του αξιοθρήνητου «γηγενούς Έλληνα» και το απεριόριστο λεκτικό μίσος για τους «Δεξιούς» ή τούς «Κεντροδεξιούς» και εκφράζονται με λέξεις όπως «ρατσιστής», «ξενοφοβικός», «ακροδεξιός», «φασίστες», «εθνικιστές» και «νέο-ναζί» και άλλες παρεμφερείς χαρακτηρισμοί. Αυτήν λοιπόν την μεταμοντέρνα πολυπολιτισμικότητα είναι ένα από τα ιδεολογήματα που η πνευματικώς αποικιοκρατούμενη και πολιτικώς κατεχόμενη από μία εθνοφοβική-εθνομηδενιστική ελίτ χώρα μας από την Δύση προσπαθεί να μας την επιβάλει.

ΑΝΑΝΕΩΣΗ 5-5-2010
Στις δυτικές κοινωνίες υπάρχει μια διαφοροποίηση όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο υπερασπίζεται η εθνική ταυτότητα, η προέλευση του έθνους. Φυσικά το στοιχείο του Ρωμαϊκού δικαίου που επικρατεί μέχρι σήμερα διαμόρφωσε μια συνείδηση που κάνει αμέσως αυτούς τους ανθρώπους να ξεχωρίζουν. Αντιλαμβάνεται αμέσως ότι κάποιος είναι από Ευρωπαϊκό κράτος.

Αντίθετα στην Ελλάδα σήμερα επικρατεί μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση όσο αφορά αυτό το θέμα. Οι σύγχρονοι έλληνες από την μια πλευρά φαίνεται ότι δεν έχουν καμία ουσιαστική επαφή με αυτό που λέμε ελληνική ταυτότητα και από την άλλη προσπαθούν να μιμηθούν τους Ευρωπαίους με απίστευτη αποτυχία.

Αυτό γίνεται τόσο σε δομές που αφορούν την κρατική δομή όσο και την προσωπική του κάθε πολίτη. Δεν ξέρει που να εντάξει τον εαυτό του. Φυσικά υπάρχουν και πολλές εξαιρέσεις γιατί υπάρχουν στην Ελλάδα πολίτες που ξέρουν ποιοι είναι και που ανήκουν και πως να συμπεριφέρονται. Όμως η μεγάλη πλειοψηφία βρίσκεται ανάμεσα σε αυτές τις δυο κατευθύνσεις.

Εδώ είναι η ριζική μεταστροφή που πρέπει να κάνει ο σύγχρονος Ελληνισμός. Να αφήσει την διαδικασία μίμησης και να επανέλθει στην φιλοσοφία του λαμπρού ελληνικού παρελθόντος του κρατώντας ότι θετικό υπάρχει προσαρμόζοντας το όμως στα σημερινά δεδομένα και κυρίως να παράγει ΝΕΟ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ. Δυστυχώς η συμπεριφορά είναι ένας τομέας που οι σύγχρονοι έλληνες δεν τον έχουμε προσέξει όσο πρέπει. Εφαρμόζουν στις σχέσεις τους πρότυπα ανατολικά και τριτοκοσμικά σε ένα απίστευτο αποτυχημένο remix με αποτέλεσμα να συμβαίνουν αυτά τα κωμικοτραγικά συμβάντα που βλέπουμε κάθε μέρα.

Από την πλευρά των Δυτικών έχουμε και εκεί πρόβλημα. Υπάρχει και εκεί μια λειτουργική αντίφαση. Ο Δυτικός πολιτισμός εξελίχτηκε σε μια κακή αντιγραφή του Ελληνικού, μεταλλάχτηκε σε στον Μεταμοντέρνο πολυπολιτισμό και σήμερα πλέον μέσω του εθνομηδενισμού εκφράζει με ένα ανεπίγνωστο μίσος για κάθε τι που έχει προέλευση και καταγωγή από την Ελλάδα. Δημιούργησαν έναν πολιτισμό στον αντίποδα του Ελληνικού και φυσικά για την σημερινή κατάσταση της Ελλάδας έχουν ιστορικά τεράστια ευθύνη.

ΠΗΓΗ:http://akritas-history-of-makedonia.blogspot.com/2010/01/blog-post_31.html

Τι κρύβεται πίσω από τον «νέο» (ή συνταγματικό) πατριωτισμό;

2010-07-12T11:23:00.000+03:00

Του Γιάννη Κολοβού

18-4-2010

Αντίβαρο

Η αλλαγή του τρόπου κτήσεως της ελληνικής ιθαγένειας, όπως αυτή περιγράφεται στο σχετικό σχέδιο νόμου που με περισσή σπουδή έφερε προς ψήφιση η κυβέρνηση, οδηγεί αναπόφευκτα και στην μεταβολή του ουσιαστικού περιεχομένου της έννοιας «Έλλην». Με βάση την μέχρι τώρα ισχύουσα νομοθεσία η έννοια του Έλληνα εμπεριέχει εν πολλοίς μία κοινότητα καταγωγής και κοινών πολιτισμικών συνιστωσών. Με την υιοθέτηση και του δικαίου του εδάφους η έννοια του «Έλληνα» συνδέεται κυρίως με την έννοια της επικράτειας του Ελληνικού κράτους και τον «συνταγματικό πατριωτισμό», χωρίς κάποιο άλλο κοινό συνδετικό στοιχείο. Μία τέτοια αλλαγή ουσίας θα έχει σημαντικές συνέπειες όχι μόνο στην εθνική ταυτότητα των Ελλήνων αλλά και στην ίδια την κοινωνική συνοχή της χώρας.

Χαρακτηριστικό δείγμα της σχετικής επιχειρηματολογίας που αναπτύσσεται από την κοσμοπολίτικη αριστερά (αλλά και από την φιλελεύθερη κεντροδεξιά) αποτελούν τα γραφόμενα από τον καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου Γιάννη Βούλγαρη ο οποίος είχε προτείνει την επανεξέταση της νομοθεσίας για την απόκτηση ιθαγένειας και την διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων προς τους εγκατεστημένους μετανάστες με το εξής σκεπτικό: «Ποιούς, όμως, θεωρούμε «έλληνες πολίτες»; Και είναι αρκετό πλέον στην εποχή της παγκοσμιοποίησης τα δικαιώματα να θεμελιώνονται μόνο υπό το πρίσμα της εθνικής φιλελεύθερης – δημοκρατίας;…Η αντιμετώπιση των δικαιωμάτων μέσα από το πρίσμα της εθνοτικής ομοιογένειας οδηγεί στην παραβίαση των δικαιωμάτων των εγχώριων εθνικών και θρησκευτικών μειοψηφιών, των μεταναστών και των ξένων…Στην εποχή της......
παγκοσμιοποίησης, των μεταναστεύσεων και της συνύπαρξης με ανθρώπους διαφορετικής φυλής, εθνικότητας και πολιτισμού, η ελληνική δημοκρατική πολιτεία χρειάζεται να κατακτήσει και να εξοικειωθεί με μία «νέα γενιά» δικαιωμάτων τα οποία να αντιστοιχούν στην πολυπολιτισμική σύσταση που αποκτά η κοινωνία μας» (1, σελ. 175-176).

Μάλιστα, ο κ. Βούλγαρης δεν προβληματίζεται για την εθνική ταυτότητα των Ελλήνων καθώς, όπως υπογραμμίζει: «Η ιστορική, η ανθρωπολογική και η κοινωνιολογική ανάλυση δείχνει ότι η «εθνική κουλτούρα», παλαιότερα ο «εθνικός χαρακτήρας», έχει αντιμετωπιστεί συνήθως σαν εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό της χώρας, οποιοδήποτε περιεχόμενο έπαιρνε στις εκάστοτε ιστορικές συνθήκες» (1, σελ. 347-348). Με το ίδιο σκεπτικό ο λέκτορας του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Δημήτρης Χριστόπουλος χαρακτηρίζει την ισχύουσα νομοθεσία περί ιθαγένειας ως «βαθιά αναχρονιστική» λόγω του ότι «λειτουργεί σε βάρος του ίδιου του δημοσίου συμφέροντος της Ελλάδας του 21^ου αι., μίας χώρας της οποίας το 10% του πληθυσμού είναι μετανάστες» (2), ενώ ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Π. Ιωακειμίδης θεωρεί ότι «η πραγματική πρόκληση για την Ευρώπη είναι να διαμορφώσει τους μηχανισμούς αρμονικής συμβίωσης/συνύπαρξης στη βάση της πολυπολιτισμικότητας και του σεβασμού των βασικών πολιτικών, δημοκρατικών αξιών της ανοχής των ατομικών και μειονοτικών δικαιωμάτων» (3).

Τι είναι η πολυπολιτισμικότητα;

Πολυπολιτισμικότητα είναι «[η] αποδοχή και [η] υποστήριξη της πληθυντικής σύνθεσης μίας κοινωνίας. [Η έννοια] αναφέρεται στις στάσεις ως προς την πολιτισμική διαφορετικότητα του πληθυσμού» (4) και «η έννοια της πολυπολιτισμικότητας, όπως χρησιμοποιείται από τους μετα-εθνικούς κοσμοπολίτες, υπονοεί ότι ο αυτόχθων πληθυσμός δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας από τους «πολλούς πολιτισμούς», μία μειονότητα μεταξύ των μειονοτήτων» (5). Κατά τον Pierre van den Berghe (6) του Πανεπιστημίου της Washington, προκειμένου να συνδυαστεί με επιτυχία η πολυπολιτισμικότητα με την δημοκρατία, θα πρέπει να αποεθνοποιηθεί το κράτος.

Η πολυπολιτισμική οπτική, διαμορφωμένη από απόψεις όπως του Gellner (7), θεωρεί ότι τα σύγχρονα έθνη και τα σύγχρονα έθνη-κράτη είναι προϊόντα της βιομηχανικής κοινωνίας και είναι αποτέλεσμα της διάβρωσης των υπαρχουσών εθνικοτήτων και της δημιουργίας μίας νέας κοινωνίας που βασίζεται στην υπηκοότητα. Οι απόψεις αυτές θεωρούν ότι οι θεσμοί της αγοράς και της πολιτείας θα εισαγάγουν αλλαγές στην παιδεία οι οποίες θα υποστηρίξουν τους νέους οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς.

Γενικά μιλώντας, η πολυπολιτισμική θεωρία (8) υποστηρίζει ότι κάθε πολιτισμική ομάδα μέσα σε μία πολιτεία αποτελεί μία πηγή αξιών για τα μέλη της, οι οποίες είναι μη συγκρίσιμες. Επομένως, μία κοινωνία με ένα μόνον σύνολο αξιών και κανόνων που να ισχύουν για όλα τα μέλη της καταπιέζει τις πολιτισμικές μειονότητες καθώς οι κανόνες και οι αξίες αυτές απλά θα αντανακλούν τον πολιτισμό της πλειονότητας. Με το σκεπτικό αυτό ο πλειοψηφικός τρόπος λήψεως αποφάσεων δεν νομιμοποιείται επαρκώς κατά τους οπαδούς της πολυπολιτισμικότητας καθώς, κατ’ αυτούς, για κάθε πολιτισμική ομάδα θα πρέπει να υπάρχουν διαφορετικές πολιτικές προσαρμοσμένες στα συγκεκριμένα αιτήματα και ανάγκες της κάθε ομάδας. Ουσιαστικά δηλαδή η πολυπολιτισμικότητα και η αρχή της διαφορετικότητας ακυρώνουν στην πράξη κάθε έννοια συνοχής και αλληλεγγύης.

Τι είναι ο συνταγματικός πατριωτισμός;

Ο νέος (ή συνταγματικός) πατριωτισμός, ο οποίος προωθείται εμπράκτως μέσα από το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης για την ιθαγένεια, ουσιαστικά εισάγει μία «φιλελεύθερη» αντίληψη περί του τι είναι «έθνος». Όπως επισημαίνει ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ν. Αλιβιζάτος «Η αντίληψη αυτή στηρίζεται στις αρχές του Διαφωτισμού και στην πεποίθηση ότι η ειρηνική συμβίωση μπορεί να επιτευχθεί με την αποδοχή του Συντάγματος ως δεσμευτικού συμβολαίου για την ατομική και τη συλλογική δράση, καθώς και για την ανάπτυξη των δεξιοτήτων του καθενός. Θεμέλιο του έθνους είναι, με άλλα λόγια, η ειλικρινής προσχώρηση του λαού κάθε χώρας στις αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης. Η γλώσσα, οι κοινές παραδόσεις, η φυλετική καταγωγή και οι δεσμοί αίματος, όσο σημαντικοί παράγοντες και αν είναι, έπονται» (9). Κατά τον αναπληρωτή καθηγητή στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιώργο Παγουλάτο «ο σύγχρονος πατριωτισμός μπορεί να συνυπάρξει με την ελευθερία, τα δικαιώματα και τον κοσμοπολιτισμό της ανοιχτής κοινωνίας χωρίς να χάνει τίποτα από τη δύναμή του…Αυτό που αλλάζει δεν είναι η ίδια η ύπαρξη, αλλά το φορτίο και περιεχόμενο της εθνικής ταυτότητας, καθώς εξελίσσονται οι ιστορικές συνθήκες…Για να λειτουργήσουν οι σύγχρονες δημοκρατίες χρειάζονται την κινητοποίηση και συμμετοχή των πολιτών, απαιτούν μια κοινή ταυτότητα, και αυτή είναι η λειτουργία του πατριωτισμού. Πρόκειται όμως τότε όχι για έναν εθνικιστικό πατριωτισμό «του αίματος», αλλά για έναν σύγχρονο «συνταγματικό πατριωτισμό» του πολίτη» (10).

Μάλιστα, ο καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Αντώνης Λιάκος υπογραμμίζει ότι «η συνείδηση του πολίτη και η ιστορική συνείδηση είναι χρησιμότερες από την έννοια της εθνικής ταυτότητας. Γιατί η εθνική ταυτότητα είναι παγιωμένη και κλειστή. Αντίθετα, η συνείδηση του πολίτη είναι ανοιχτή και δημιουργική και η ιστορική συνείδηση στοχαστική και ερευνητική. Το ζήτημα δεν είναι να απεμπολήσουμε την εθνική ταυτότητα, αλλά να την εντάξουμε στη συνείδηση του πολίτη, να την αναστοχαστούμε σε ένα περιβάλλον που αλλάζει και μεταβάλλεται» (11).

Όμως, μία εθνική ταυτότητα που να μπορεί να προσαρμόζεται στο ταχέως μεταβαλλόμενο σύγχρονο περιβάλλον και να μπορεί να συμπεριλάβει εθνοτικά και πολιτισμικά διαφορετικούς πληθυσμούς, ούτε «εθνική» μπορεί να είναι, ούτε και να παρέχει κάποια ουσιαστική «ταυτότητα». Κατά τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας Christian Joppke (12) «τα φιλελεύθερα έθνη-κράτη χαρακτηρίζονται από μία ενδελεχή από-εθνικοποίηση, κατά την οποία οι ποικίλες εθνικές ταμπέλες απλά αποτελούν διαφορετικά ονόματα για το ίδιο πράγμα, τις φιλελεύθερες πεποιθήσεις της ελευθερίας και της ισότητας. Εμφανείς εκφράσεις αυτής της αποεθνικοποίησης είναι οι χωρίς-διακρίσεις μεταναστευτικές πολιτικές, η φιλελευθεροποιημένη νομοθεσία περί υπηκοότητας, και μία γενική αποστασιοποίηση από την παλαιά ιδέα της ‘αφομοίωσης’…Με την εξαίρεση της γλώσσας, οι μόνες σαφείς επιβεβλημένες υποχρεώσεις στους νεοεισερχόμενους είναι οι φιλελεύθερες επιβεβλημένες υποχρεώσεις, με κυριότερη την διαδικαστική δέσμευση στις φιλελεύθερες-δημοκρατικές αρχές» (p. 254).

Όπως ορθά παρατηρεί ο Joppke, οι «Βρετανικές» και οι «Ολλανδικές» αξίες οι οποίες διαμορφώνονται σε αυτές τις πολυπολιτισμικές κοινωνίες και με τις οποίες θα πρέπει να συμμορφωθούν οι μετανάστες δεν έχουν κάτι το «Βρετανικό» ή το «Ολλανδικό». Είναι απλώς «διαφορετικά ονόματα για τις οικουμενικές πεποιθήσεις της ελευθερίας και της ισότητας που χαρακτηρίζουν όλες τις φιλελεύθερες κοινωνίες…[Είναι] οι οικουμενικές, εθνικά ανώνυμες πεποιθήσεις του φιλελεύθερου κράτους» (p. 253).

Η επισήμανση αυτή αποδεικνύεται περίτρανα ότι έχει εφαρμογή και στην χώρα μας από τον ορισμό που έδωσε ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου για τον Έλληνα: «Τι σημαίνει να είσαι Έλληνας. Τι είναι αυτό που μας καθορίζει; Είναι η κοσμοθεωρία που πρεσβεύει ο ελληνισμός, είναι οι αξίες μας που φωτίζουν διαχρονικά όλο τον κόσμο. Δημοκρατία, ισότητα, ανθρωπισμός…[Ο] ελληνισμός είναι θέμα αξιών, θέμα εννοιών, είναι γλώσσα και ανθρωπιστική παιδεία και θεώρηση του κόσμου» (13). Επομένως, υπ’ αυτήν την έννοια, σε τι διαφέρει – πλην την γλώσσας – ο «Έλληνας», από τον «Βρετανό», τον «Ολλανδό» ή τον «Αμερικανό»; Μήπως η «δημοκρατικότητα» ή ο «ανθρωπισμός» αποτελούν χαρακτηριστικά μόνον των Ελλήνων; Η προβληματική φύση του συνταγματικού πατριωτισμού είναι προφανής.

Σωστά, λοιπόν, υπογραμμίζει ο καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Χρήστος Γιανναράς ότι «το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Έλληνας ή ό,τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ως τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα» (14).

Η αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας και του συνταγματικού πατριωτισμού

Κάνοντας μία ανασκόπηση της Ευρωπαϊκής εμπειρίας από την πολυπολιτισμικότητα, ο John Rex (15) του Πανεπιστημίου του Warwick τονίζει ότι «ο πολιτισμός της γηγενούς πλειονότητας δεν μπορεί απλά να θεωρηθεί ως ένας μεταξύ ενός αριθμού πολιτισμών. Ούτε θα πρέπει να υποστηριχθεί ότι αυτός ο πολιτισμός αναπόφευκτα θα τροποποιηθεί μέσω της απορρόφησης τμημάτων από νέους μειονοτικούς πολιτισμούς... [Υ]πάρχουν πολλά πολιτισμικά και θεσμικά χαρακτηριστικά των κοινωνιών στις οποίες εγκαθίστανται οι μετανάστες τα οποία, επομένως, θα πρέπει να αποδεχθούν τα οποία παρέχουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πρέπει τώρα να ζήσουν τις ζωές τους. Μεταξύ άλλων αυτά περιλαμβάνουν την επίσημη γλώσσα της κοινωνίας, τους οικονομικούς θεσμούς της, την ποινική και αστική νομοθεσία. Η αποδοχή αυτών και η ζωή μέσα στους περιορισμούς που αυτά θέτουν είναι το τίμημα που οι μετανάστες θα πρέπει να πληρώσουν...για τα πλεονεκτήματα της μετανάστευσης».

Το βασικό πρόβλημα της πολυπολιτισμικής οπτικής είναι, κατά την διατύπωση του καθηγητού Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Duke Edward Tiryakian, το εξής: «Το ερώτημα είναι αν ο «συνταγματικός πατριωτισμός» και η συσχέτισή του με πολιτικές αξίες επαρκεί για να παρέξει μία κοινή κουλτούρα, ένα κοινό καλό που να μπορεί να ενσωματώσει τόσο τον γηγενή πληθυσμό όσο και τους νεοεισερχόμενους μετανάστες, ειδικά όπου οι νεοεισερχόμενοι φέρουν ένα πολύ διαφορετικό πολιτιστικό υπόβαθρο σε σχέση με τον κατεστημένο εθνικό πολιτισμό» (16).

Κατά τον William Pfaff το πρόβλημα «...δημιουργήθηκε από καλές προθέσεις συνδυασμένες με λάθος υποθέσεις αναφορικά με τις ανθρώπινες, κοινωνικές και πολιτικές πραγματικότητες της πολιτισμικής διαφοράς… Κάποιες ψευδαισθήσεις για την φύση του ανθρώπου προωθούνταν – και προωθούνται. Οι άνθρωποι της Δύσεως θέλουν να πιστεύουν σε αυτές τις ψευδαισθήσεις, παρά τα όσα έχει κάνει η ιστορία για να τις καταρρίψει». Και οι ψευδαισθήσεις αυτές «περιλαμβάνουν την πεποίθηση ότι οι βασικές αξίες των Δυτικών δημοκρατιών είναι έμφυτες, και ότι η εκπαίδευση, η φιλελευθεροποίηση των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών, και η πολιτική δράση μπορεί να απελευθερώσει αυτές τις αξίες μεταξύ ανθρώπων οι οποίοι δεν τις αναγνωρίζουν ακόμα. Θεωρείται ότι όλοι βαδίζουν όχι μόνον προς την φιλελεύθερη δημοκρατία αλλά επίσης προς την εκκοσμίκευση ή την θρησκευτική αδιαφορία. Οι Δυτικές πολιτικές (ακόμα και οικονομικές) αξίες θεωρούνται ως παγκόσμιες, ότι ισχύουν για όλες τις κοινωνίες τώρα και για το μέλλον...Επιδεικνύεται αδιαφορία ή άγνοια για την ηθική πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης κατά το παρελθόν. Όλα καταλήγουν σε μία αφελή εκδοχή της πεποίθησης στην αναπόφευκτη ανθρώπινη πρόοδο που προέκυψε κατά τον Γαλλικό Διαφωτισμό...και την οποία η ιστορία έχει καταρρίψει επανειλημμένως» (17).

Πολύ διαφωτιστική για το τι πήγε στραβά στην περίπτωση της Βρετανίας είναι η άποψη του αρχιραββίνου της χώρας Jonathan Sacks ο οποίος υπογραμμίζει ότι «…έχουμε σκεφθεί την κοινωνία σαν ένα ξενοδοχείο όπου πληρώνεις χρήματα σε αντάλλαγμα για υπηρεσίες και τότε ο καθένας είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει αρκεί να μην ενοχλεί τους άλλους επισκέπτες. Τα ξενοδοχεία είναι καλά, αλλά δεν δημιουργούν μία αίσθηση του ανήκειν. Η κοινωνία δεν είναι ξενοδοχείο. Είναι το σπίτι που χτίζουμε όλοι μαζί» (18).

Κατά τον καθηγητή του Πανεπιστήμιου του Harvard Samuel Huntington (19) «ένα Πιστεύω από μόνο του, δεν δημιουργεί ένα έθνος...[Ε]λάχιστα έθνη προσδιορίσθηκαν μόνο από μία ιδεολογία ή σύνολο πολιτικών αρχών. Οι πιό αξιοσημείωτες περιπτώσεις της σύγχρονης εποχής σχετίζονται με τα κομμουνιστικά κράτη...Όταν ο κομμουνισμός έχασε την ελκτικότητά του και το κίνητρο για να διατηρηθούν αυτές οι οντότητες χάθηκε με τον τερματισμό του Ψυχρού πολέμου, όλες, πλην την Βόρειας Κορέας, εξαφανίστηκαν και αντικαταστάθηκαν από χώρες που προσδιορίζονται από την εθνικότητα, την κουλτούρα και την εθνότητα» (σελ. 465). Και συνεχίζει υπογραμμίζοντας «Ένα έθνος που προσδιορίζεται μόνο από την πολιτική ιδεολογία είναι ένα εύθραυστο έθνος. Οι αρχές του Πιστεύω – ελευθερία, δημοκρατία, πολιτικά δικαιώματα, μη εφαρμογή διακρίσεων, κράτος δικαίου – είναι δείκτες του τρόπου οργάνωσης μία κοινωνίας. Δεν καθορίζουν την έκταση, τα όρια ή τη σύνθεση αυτής της κοινωνίας...[Ο]ι αρχές [αυτές] δεν μπορούν ν’ αποτελούν τη μοναδική βάση που διακρίνει τους Αμερικανούς από τους άλλους» (σελ. 466).

Ο Huntington υποστηρίζει ότι «είναι μάλλον απίθανο να βρίσκουν οι άνθρωποι στις πολιτικές αρχές εκείνες τις βαθιές συγκινήσεις και το περιεχόμενο που παρέχει η φιλία, η συγγένεια, το αίμα και η αίσθηση του ανήκειν, η κουλτούρα και η εθνικότητα. Αυτές οι εξαρτήσεις μπορεί να έχουν ελάχιστη ή και καθόλου βάση στην πραγματικότητα, όμως ικανοποιούν μία βαθιά ανθρώπινη λαχτάρα για συμμετοχή σε μία κοινότητα νοήματος» (σελ.467). Μάλιστα, προβλέπει ότι «μία πολυπολιτισμική Αμερική θα γίνει με τον καιρό μία Αμερική με πολλά πολιτικά Πιστεύω, με ομάδες που θα έχουν διαφορετικές κουλτούρες οι οποίες θα ενστερνίζονται διαφορετικές πολιτικές αξίες και αρχές ριζωμένες σε αυτές τις διαφορετικές κουλτούρες» (σελ. 468).

Ο καθηγητής και πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου Γιώργος Κοντογιώργης (20) επισημαίνει ότι «το επιχείρημα της πολύ-πολιτισμικότητας δεν μπορεί παρά να οδηγήσει μεσοπρόθεσμα στην πολύ-πολιτειακή συγκρότηση του κράτους» (σελ. 53) και αυτό θα συμβεί γιατί «το κυρίαρχο έθνος βρίσκεται αντιμέτωπο με τη δηλωμένη βούληση του εθνοτικού (πολιτιστικού, γεωγραφικού κ.λπ.) «άλλου» να αναγνωρισθεί το πολιτισμικό του ιδίωμα και, συνεπώς, να υποστασιοποιηθεί πολιτικά ή να μετάσχει ισότιμα στη διαμόρφωση του λεγόμενου δημόσιου χώρου. Το αίτημα αυτό συνεπάγεται την πολύ-πολιτειακή συγκρότηση του κράτους και, συνακόλουθα, το διαζύγιό του από την εκλεκτική του συνάφεια με ένα και μοναδικό έθνος» (σελ. 52).

Το ίδιο έχει υπογραμμίσει και ο πολιτειολόγος Κώστας Ζουράρις υπενθυμίζοντας ότι: «Υπάρχει ένας μέγιστος πολιτικός νόμος του Θουκυδίδη...«Ισόψηφοι όντες και ούχ ομόφυλοι, έκαστος το εφ’ εαυτόν σπεύδει». Η δημοκρατία (ισόψηφοι όντες) προϋποθέτει την ομοιογένεια και την ομογένεια, γιατί αλλιώς έκαστος το εφ’ εαυτόν σπεύδει...άρα η δημοκρατία λειτουργεί με ομόφυλο...Το πολυπολιτισμικό δημιουργεί γκέτο και ζει ο καθένας στο γκέτο του. Η ισότητα των πολιτικών δικαιωμάτων είναι στοιχείο ανεπαρκέστατο για συγκρότηση κοινωνίας...Γίνεται ένα σκορποχώρι όπου καθένας για το εφ’ εαυτόν σπεύδει» (21).

Μία συμπυκνωμένη απόδοση των προαναφερθέντων δίνει ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Κλοντ Μισεά (22) ο οποίος τονίζει ότι «Ο πυρήνας της φιλελεύθερης φιλοσοφίας είναι η ιδέα ότι μόνον μια ιδεολογικά ουδέτερη εξουσία μπορεί να εξασφαλίζει την ειρηνική συνύπαρξη των πολιτών. Συγκεκριμένα…κάθε άτομο είναι ελεύθερο να ζει σύμφωνα με τον δικό του ιδιωτικό ορισμό της ευτυχίας ή της ηθικής (αν έχει κάποια ηθική), υπό τον όρο ότι δεν θα βλάπτει την ελευθερία του άλλου. Το τελευταίο κριτήριο γίνεται γρήγορα ανεφάρμοστο, από τη στιγμή που θέλουμε να διατηρήσουμε μιαν αυστηρή ιδεολογική ουδετερότητα. Το παράδοξο είναι ότι η λογική του πολιτικού και πολιτισμικού φιλελευθερισμού δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε έναν νέο πόλεμο όλων εναντίον όλων, που διεξάγεται αυτή τη φορά στα δικαστήρια. Επειδή απαγορεύεται να έχουμε έναν φιλοσοφικό ορισμό του γενικού συμφέροντος, το φιλελεύθερο δίκαιο είναι υποχρεωμένο να νομοθετεί στα τυφλά, με βάση τον συσχετισμό δυνάμεων που υπάρχει σε μια δεδομένη στιγμή στην κοινωνία. Μια κοινωνία που αρνείται κάθε πολιτική σημασία σε κοινές ανθρώπινες αξίες, οδηγείται αναπόφευκτα να θέλει να διεκπεραιώνει τα πάντα με το δίκαιο. Εγώ υποβάλλω σε κριτική το φιλελεύθερο σύστημα από μια ριζοσπαστική δημοκρατική -ή, αν προτιμάτε, αναρχική- σκοπιά, επειδή απειλεί όλο και περισσότερο τις στοιχειώδεις δημοκρατικές ελευθερίες. Ο φιλελευθερισμός αποκλείει κάθε αναφορά σε κοινές ηθικές αξίες… Μια κοινωνία που είναι ταυτόχρονα ατομικιστική και "πολυπολιτισμική" δεν μπορεί επομένως να βρει μιαν επίφαση ανθρωπολογικής συνοχής, παρά μόνο στη λατρεία της ανάπτυξης και της κατανάλωσης. Να γιατί η οικονομία έγινε η θρησκεία των σύγχρονων κοινωνιών».

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η πολυπολιτισμικότητα συγκρούεται με την ουσία της δημοκρατίας καθώς η τελευταία, ως πολιτικό σύστημα, πρέπει να στηρίζεται σε μία αμοιβαία εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη μεταξύ των πολιτών και στην αίσθηση αυτών περί ενός κοινού οράματος και κοινών ηθικών υποχρεώσεων. Και αυτά κείνται πολύ παραπάνω από την απλή διακήρυξη πίστης στην δημοκρατία, στο Σύνταγμα και στους νόμους την οποία επιβάλλει ο «συνταγματικός πατριωτισμός» του «δικαίου του εδάφους». Όταν η πολυπολιτισμική κοινωνία περιλαμβάνει τόσο διαφορετικές πολιτισμικά ομάδες ώστε να μην υπάρχει κοινό όραμα, κοινές αξίες και κοινές ηθικές υποχρεώσεις τότε η κοινωνική αλληλεγγύη καταρρέει και επικρατούν φυγόκεντρες δυνάμεις.

Ο Γιάννης Κολοβός είναι επικοινωνιολόγος. Το τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το τέλος μίας ουτοπίας: η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη» κυκλοφόρησε το 2008 από τις Εκδόσεις Πελασγός.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

1) Βούλγαρης Γιάννης «Η Ελλάδα από τη Μεταπολίτευση στην Παγκοσμιοποίηση», Αθήνα: Εκδόσεις Πόλις, 2008

2) Χριστόπουλος Δημήτρης «Η δυσκολία του να γίνεις Έλληνας», Βήμα Ιδεών τ. 4 - Αύγουστος 2007 [Το Βήμα 3/8/2007]

3) Ιωακειμίδης Π. «Ευρωαραβία ή Ευρώπη;», Τα Νέα 12/2/2010

4) Van de Vijver Fons J., Schalk-Soekar Saskia R. G., Arends-Toth Judit and Seger M. Breugelmans “Cracks in the Wall of Multiculturalism? A Review of attitudinal studies in the Netherlands”, International Journal on Multicultural Societies, 2006, vol. 8, no. 1, p. 103

5) Cuperus Rene “Populism against Globalisation: a New European Revolt”, in Cramme Olaf and Motte Constance (eds) “Rethinking Immigration and Integration: a New Centre-Left Agenda”, London: Policy Network, 2007, p. 158

6) Van den Berghe Pierre L. “Multicultural democracy: can it work?”, Nations and Nationalism, vol. 8 [2002], no. 4, p. 440

7) Gellner E. (1983) “Nations and Nationalism”, Oxford: Blackwell

8) Για μία πλήρη ανάλυση της «πολυπολιτισμικότητας» και ως θεωρίας αλλά – κυρίως – ως πρακτικής δες στο βιβλίο μου «Το τέλος μίας ουτοπίας: η κατάρρευση των πολυπολιτισμικών κοινωνιών στην Δυτική Ευρώπη» Αθήνα: Εκδόσεις Πελασγός, 2008

9) Αλιβιζάτος Νίκος «Φυλετική ή φιλελεύθερη αντίληψη για το έθνος;» Καθημερινή 14/2/2010

10) Παγουλάτος Γιώργος «Πατριωτισμός και ανοιχτή κοινωνία», Καθημερινή 10/1/2010

11) Λιάκος Αντώνης «Πολιτογράφηση και πολιτισμική ενσωμάτωση των μεταναστών», Το Βήμα 17/1/2010

12) Joppke Christian “The retreat of multiculturalism in the liberal state: theory and policy”, The British Journal of Sociology, (2004), vol. 55, no. 2, p. 237-257

13) Πρακτικά Βουλής, 8/2/2010

14) Γιανναράς Χρήστος «Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία», Καθημερινή 7/2/2010

15) Rex John “Multiculturalism in Europe and America”, Nations and Nationalism, vol. 1 [1999], no. 2, p. 250

16) Tiryakian Edward A. “Assessing Multiculturalism Theoretically: E Pluribus Unum, Sic et Non”, International Journal on Multicultural Societies, vol. 5, no. 1, 2003, p. 33

17) Pfaff William “Europe pays the price for cultural naiveté”, International Herald Tribune 25/11/2005

18) Sacks Jonathan “Giving and belonging: the lesson Jews can offer new immigrants”, The Times 1/10/2005

19) Huntington Samuel «Ποιοί Είμαστε; Η Αμερικανική ταυτότητα στην εποχή μας», Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη, 2005

20) Κοντογιώργης Γιώργος «Έθνος και «εκσυγχρονιστική» νεοτερικότητα», Αθήνα: Εναλλακτικές Εκδόσεις, 2006

21) Το αναφέρει ο Κώστας Ζουράρις σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Αντιφωνητής» (22/12/2004), τμήμα της οποίας αναδημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Ρεσάλτο», τεύχος 1, Δεκέμβριος 2005, σελ. 53

22) Γιαλκέτσης Θανάσης «Φιλελεύθερη δουλεία», Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία [&7] 22/2/2009

Ελληνικό Έθνος ή Πολυπολιτισμός;

2010-06-26T12:27:00.000+03:00

Ομιλία του Κωνσταντίνου Ρωμανού στην Ημερίδα «Ιων Δραγούμης και Ελληνισμός», Παλαιά Βουλή, 24-9-08)

Κυρίες και Κύριοι,

Σήμερα βιώνουμε στην Ελλάδα μια μοναδική για τα ευρωπαϊκά δεδομένα ενορχηστρωμένη επίθεση κατά του έθνους, τόσο σε θεωρητικό όσο σε πολιτικό επίπεδο.

Από τους κουκουλοφόρους και λοιπούς οπαδούς της τηλεκατευθυνόμενης αναρχίας (συμπεριλαμβανομένων μεγάλου αριθμού δήθεν οικολογικών ομάδων από τις οποίες δεν θα περίμενε κανείς να έχουν άποψη επί του θέματος) έως το κόμμα του Συνασπισμού, τον αρχηγό και στελέχη του ΠΑΣΟΚ, στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, του κυβερνώντος κόμματος ,αλλά και από μεγάλο αριθμό μελών της πανεπιστημιακής κοινότητας ακούμε τα τελευταία χρόνια όσα επιχειρήματα της σύγχρονης αγγλοσαξονικής βιβλιογραφίας μεταπρατικά εισήλθαν στον ελληνικό χώρο, (αλλά και της παλαιότερης διεθνιστικής φιλολογίας του αριστερού χώρου κατά τον 19^ο και αρχές του 20^ου αιώνα) για να πλήξουν την ιδέα του έθνους. Σημειωτέον ότι η εκστρατεία αυτή απεχθάνεται τον επιστημονικό διάλογο και έχει καθαρά δημαγωγικό –συνθηματολογικό χαρακτήρα σταυροφορίας από θέσεως ισχύος. Αυτή η στάση είναι γνωστή από την πολιτική – στη χειρότερή της εκδοχή – αλλά ανάξια του επιστημονικού προσωπικού της χώρας.

Εν τούτοις με την απόλυτη συνεργία των.....

κεντρικών ΜΜΕ, την δράση μη κυβερνητικών οργανώσεων και άφθονες επιδοτήσεις, την πλύση εγκεφάλου, επί μια δεκαετία, των νέων δασκάλων στα παιδαγωγικά τμήματα των πανεπιστημίων, η προπαγάνδα κατά του έθνους έχει ήδη επιδράσει βαθειά σε μεγάλα τμήματα της νεολαίας. Με την αρωγή δε του Υπουργείου Παιδείας και των νέων σχολικών βιβλίων που εισήχθησαν στα σχολεία το 2006, όπου πλέον είχε δημιουργηθεί η κρίσιμη μάζα διδασκόντων ανεθνικών «πολυπολιτισμικών» πεποιθήσεων εναρμονισμένων με αυτές των νέων βιβλίων, η αποδόμηση της εθνικής αρχής γίνεται πλέον στην Ελλάδα με ορίζοντα μέλλοντος κεντρικό στοιχείο της πολιτικής μας παιδείας.

Έτσι π.χ. τα έθνη έξαφνα αποκαλούνται, από τους ίδιους οικολόγους που τραγουδούν το αθώο τραγουδάκι «είμαστε όλοι παιδιά της Γής», «κηλίδες αίματος στο πρόσωπο της γης (!)» θέση η οποία θεραπεύεται στο ελληνικό πανεπιστήμιο από καθηγητές όπως π.χ. η κκ. Ρεπούση, Φραγκουδάκη, Θ. Δραγώνα , Α. Λιάκος, κλπ. Εδώ αφ`ενός προβάλεται η Γη ως φυσικό μέγα οικοσύστημα που εμπεριέχει όλα τα επιμέρους αλληλεξαρτώμενα οικοσυστήματα με τον άνθρωπο μέσα σ` αυτά, αφ` ετέρου διαπλέκεται αριστοτεχνικά με την πολιτική έννοια της «κοσμόπολης» ως κοινής δήθεν πατρίδας όλων των ανεθνικών κοσμοπολιτών του ελλαδικού χώρου. Η έννοια «Γη» εισάγεται επομένως ως υποκατάστατο της ελληνικής πατρίδας, η οποία ως «κηλίδα αίματος»,δηλαδή έθνος, είναι δηθεν ηθικά απαράδεκτη.

Ακούγεται ότι 1200 οργανώσεις με αυτά τα πιστεύω δρουν ήδη στην Ελλάδα, από την Κρήτη ως την Κομοτηνή. Η ύπαρξη τους αποτελεί μνημείο των μεθόδων αποσάθρωσης της εθνικής αρχής, όπως αυτές που υπο τον όρο «soft power» των ΗΠΑ περιγράφονται διεξοδικα από τον καθηγητή Παναγιώτη Ήφαιστο. Γεννάται εδώ το ερώτημα : τι έχουν πράξει καθ` όλο το χρονικό αυτό διάστημα κατίσχυσης του αντεθνισμού εκεινοι οι Έλληνες επιστήμονες που δεν έχουν αμέσως ή εμμέσως εξαγορασθεί, προκειμένου να εκφέρουν τον από τον ελληνικό λαό δικαίως αναμενόμενο αντίλογο σ` αυτό το εισαγομενο συνοθύλευμα εντέχνως δομημένων ασυναρτησιών; Γιατί δεν υπέδειξε η σοβαρή ελληνική επιστήμη ότι ο όρος «κοσμοπολιτισμός» και «κοσμόπολις» είναι όροι στωϊκοί της ελληνικής φιλοσοφίας, δηλαδή από την πολιτισμένη ανθρωπότητα γενικώς αναγνωρισμένη κατάκτηση του ελληνικού πνεύματος του Ανθρωπισμού (το ίδιο ακριβως ισχυει για τον όρο «οικουμένη» (κατοικημένη γη), οικουμενικός και οικουμενικότητα που έχουν υιοθετήσει οι χριστιανικές εκκλησίες). Κατά ποιαν λογική ταυτίζεται από τους ανελλήνιστους μεταπράτες ο ελληνισμός με την έννοια του στενού τοπικισμού και βρίσκεται δήθεν σε αντίθεση με το ιδανικό της οικουμενικότητας?

Γιατί , περαιτέρω, δεν κατεδείχθη, όπως π.χ. στον συλλογικό τόμο της Martha Nussbaum «Πατριωτισμός ή κοσμοπολιτισμός;» αποσαφήνισαν σοβαροί δυτικοί στοχαστές, (όπως άλλωστε πολύ πριν από αυτούς ο στωικός φιλόσοφος Ιεροκλής) ότι η αγάπη του τόπου όπου γεννιέται και ανδρώνεται ο άνθρωπος (κατά προέκταση της οικείωσης προς εαυτόν) είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να φθάσει κανείς στην αγάπη της ανθρωπότητας; Γιατί επιτρέψαμε η αγάπη του οικείου και των δικών μας ανθρώπων να δυσφημισθεί, όπως το θέλει η προπαγάνδα, ως συνώνυμο του εγωισμού, σε αντιθετική δήθεν σχέση με την αγάπη του Άλλου, τον αλτρουισμό; Γιατί δεν φροντίσαμε να καταδείξουμε στους μεταπράτες κακοχωνεμένων φιλοσοφημάτων ότι η αγάπη που συνέχει την κοινότητα των ομοίων, των ανθρώπων με κοινή καταγωγή,(« το ομογενές προς το ομογενές» των στωικών) όχι μόνον δεν αποτελεί «ρατσισμό» και «ξενοφοβία» αλλά είναι, αντιθέτως, ως αφετηρία της φυσικής κίνησης της ολοένα επεκτεινόμενης από το κέντρο προς την περιφέρεια .Συμπάθειας (μιας έννοιας που ανέπτυξε συστηματικά ο στωικός φιλόσοφος Ποσειδώνιος) αναγκαία προϋπόθεση για την αγάπη της ανθρωπότητας ολάκαιρης, προϋπόθεση του Ανθρωπισμού; Γιατί επιτρέψαμε στην προπαγάνδα να μεταλλάξει την ελληνική φιλοξενία σε ξενοφιλία, την οικείωση σε αλλοτρίωση; Γιατί επιτρέψαμε να δυσφημιστεί αναίσχυντα ο ελληνικός οικουμενισμός ως δήθεν «στείρος ελληνοκεντρισμός»; Γιατί δεν διακρίναμε εγκαίρως ότι στόχος της αλλοκεντρικής, «πολυπολιτισμικής» προπαγάνδας είναι στην πραγματικότητα η απόρριψη των δικών μας ανθρώπων, η οικειοφοβία; Προς αυτήν την κατεύθυνση παραπέμπει και το σύνθημα « είμαστε όλοι μετανάστες!»

Ακόμα και ανώτατοι πολιτικοί αξιωματούχοι εκόντες-άκοντες έχουν περιπέσει στην ως άνω σύγχυση. Έτσι π.χ. η νυν υπουργός εξωτερικών της Ελλάδος σε παρουσίαση βιβλίου που έγινε πριν λίγους μήνες στην Στοά του Βιβλίου είπε σε ομιλία της με θέμα τις «μακεδονικές ταυτότητες» ότι για να αγαπήσεις το δικό σου έθνος πρέπει να μισήσεις τα άλλα έθνη! (Κατήγγειλε την φιλοπατρία, δηλαδή ως ακραίο εθνικισμό). Δεν στάθηκε η κα. υπουργός να σκεφθεί αν αυτό δεν σημαίνει επίσης ότι και η φυσική αγάπη προς τον πατέρα της έχει κατά προέκταση ως προϋπόθεση το μίσος προς όλους τους άλλους πατέρες αυτής της Γής, πράγμα προφανές αστείο.

Χρεώνει η προπαγάνδα στα έθνη- κράτη όλους τους πολέμους και την επιθετικότητα αυτού του πλανήτη, ξεχνώντας ότι και πριν από τα έθνη-κράτη οι αυτοκρατορίες έκαναν πολέμους, αλλά και στα πλαίσια του ιδίου έθνους πχ των Ιταλών της Αναγέννησης ή. των Αρχαίων Ελλήνων πολέμους έκαναν και οι πόλεις –κράτη και πριν από αυτές οι πρωτόγονες φυλές επίσης με τον ίδιο ζήλο πολεμούσαν μεταξύ τους. Ο πόλεμος δεν εφευρέθηκε τα τελευταία διακόσια χρόνια, όταν δηλαδή στην Ευρώπη τα προϋπάρχοντα έθνη, έχοντας καταλύσει την δυναστική φεουδαρχική αρχή, θωράκισαν την αυτοδιάθεση τους δια της δημιουργίας ιδίας κρατικής εξουσίας. Ο πόλεμος είναι προαιώνιο κακό της ανθρωπότητας και οι μεγαλύτεροι σοφοί-ανθρωπιστές που ασχολήθηκαν με το τεράστιο αυτό πρόβλημα δεν στάθηκαν ικανοί να μεταβάλλουν αυτήν την κατάσταση.

Βέβαια βολεύει σήμερα η ψευτοεπιστημονική ταύτιση του φαινομένου του πολέμου με την αρχή του έθνους, γιατί; Διότι επιτρέπει να προβληθεί ο «πολυπολιτισμός», δηλαδή ο πολυεθνοτισμός ως φάρμακο και θεραπεία. Προβάλλεται ως αντίδοτο η ιδέα μιας κρατικής εξουσίας η οποία απορρέει δήθεν «δημοκρατικά» από πολλές συνιστώσες εθνότητες. Και αυτό στήνεται με σπουδή, μονομερώς και αποκλειστικά, στον δικό μας, μικρό ελληνικό χώρο , δηλαδή τον χώρο που χρειάζεται για την αναπαραγωγή του το ελληνικό γένος! Όμως η αρχή του ενός κράτους με πολλές συνιστώσες εθνότητες δεν είναι άλλο από την παλιά, γνωστή μας αρχή της αυτοκρατορίας, την αυτοκρατορική αρχή. Αν πιστέψουμε τον Νέγρι και την συζήτηση στα αμερικανικά πανεπιστήμια, η αυτοκρατορία ξανάρχεται, η αυτοκρατορία ξαναχτυπάει. Ποιόν; μα τα έθνη-κράτη, που θέλουν την κρατική εξουσία φύλακα του έθνους, της ιδιοσυστασίας του πολιτισμού του και εγγυητή της μελλοντικής αναπαραγωγής του. Την αυτοκρατορική αρχή αποδόμησης του ελληνικού έθνους υπηρετούν λοιπόν οι ντόπιοι γενίτσαροι. Προς χάριν μιας ουτοπικής παγκόσμιας κυβέρνησης διαλύουν το υπαρκτό ελληνικό έθνος και τους φυσικούς δεσμούς της κοινωνίας των ανθρώπων πανάρχαιας κοινής καταγωγής που αποτελούν: το ένδοξο γένος των Ελλήνων, το δικό μας γένος!

Αν η Ελλάδα είναι να αποτελέσει σε μικρή κλίμακα προμαχώνα μιας προβαλλόμενης παγκόσμιας αυτοκρατορίας που θα διοικείται από κάποια - προς το παρόν ανεξιχνίαστη - υπερκυβέρνηση, αν η Ελλάδα προορίζεται μόνη αυτή από όλα τα έθνη της Ευρώπης να θυσιαστεί στον βωμό της αυτοκρατορικής αρχής και το ελληνικό γένος «διεθνοποιούμενο» να αυτοκτονήσει - ή να το «αυτοκτονήσουν» - θα αποτελέσει η θυσία αυτή άραγε μια συμβολή στην παγκόσμια ειρήνη στα πλαίσια μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας;

Όχι βέβαια, εφόσον όπως οξυδερκώς σημείωσε ο Παναγιώτης Κονδύλης και μέσα στα πλαίσια ενός παγκοσμίου κράτους δεν θα εξέλειπαν οι εμφύλιοι πόλεμοι! Δεν γνωρίζουμε τάχα από την ιστορία εμφυλίους πολέμους μέσα στα όρια των κρατών? Τι θα μπορούσε ν` αλλάξει σ` αυτό η τυχόν παγκοσμιοποίηση της αυτοκρατορικής αρχής; Μήπως η εφαρμογή της δικτατορίας στο υπερκράτος; (ο λόγος που ο διαφωτιστής φιλόσοφος Καντ απέρριψε στο σύγγραμμα «Αιώνια Ειρήνη» ένα παγκόσμιο υπερκράτος ως ευκταία προοπτική). Μήπως μια υπερσύχρονη δικτατορία γενετικών μεταλλάξεων και ελέγχου του νου του Ανθρώπου; Και είναι άραγε έτοιμοι οι ντόπιοι μεταπράτες της νεοταξίτικης κριτικής κατά του έθνους να διασφαλίσουν την παγκόσμια ειρήνη με τίμημα την ανθρώπινη ακεραιότητα και αξιοπρέπεια;

Αν κρίνουμε από τον συνωμοτικό, αυταρχικό τρόπο με τον οποίο επιβάλουν πραξικοπηματικά την μετάλλαξη του Έλληνα εις άλλον είδος, (μια μετάλλαξη όχι απλώς ιδεολογική - αντεθνική άπατρις ιδεολογία και παιδεία - αλλά και βιολογική δια της επιγαμίας με εκατομμύρια αλλοφύλων εποίκων-λαθρομεταναστών), αν κρίνουμε από τον οπορτουνισμό τους απέναντι στα καλέσματα της Υπερδύναμης, αν κρίνουμε από την δυσοσμία της «προδοσίας και της ασκήμιας» (Μίκης Θεοδωράκης) που συνοδεύει κάθε τους έκφραση, δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι η αλλοτρίωση που δόλια επιβάλλουν στο γένος των Ελλήνων είναι και δεν μπορεί παρά να είναι προάγγελος της αλλοτρίωσης του ανθρώπινου γένους στο σύνολό του.

Αν πέσει η Ελλάδα, αν εξαφανισθεί ο υπαρκτός Ελληνισμός, αν υπερισχύσουν εδώ οι δυνάμεις του χάους, θα έχει ανοίξει ο δρόμος για την πτώση της Ανθρωπότητας, τουλάχιστον της πολιτισμένης ανθρωπότητας όπως την συνέλαβε και εξέφρασε το Ελληνικό Πνεύμα στην νομοτέλειά της.

Μεγάλε Έλληνα, μεγάλε Ίωνα Δραγούμη!

Που είσαι σήμερα, την ώρα των νάνων του πνεύματος, των γενίτσαρων που επιφέρουν το λυκόφως της Ελλάδος; Που είσαι να κηρύξεις πάλι αυτό που έχομε απόλυτη ανάγκη, την «ομορφιά των εθνών», που είναι η ιδιοσυστασία του πολιτισμού τους; Να μας εξηγήσεις, όπως τόσο πειστικά το έκαμες στο έργο σου «Ελληνικός Πολιτισμός», ότι σκοπός του έθνους είναι ο πολιτισμός, ότι η πολυμορφία των τοπικών πολιτισμών είναι ο πλούτος της ανθρωπότητας, τα χίλια άνθη που ανθίζουν στο περιβόλι του Ανθρώπου;

Να μας εξηγήσεις ότι το κράτος ένα χρέος έχει, το να εξασφαλίζει όσο καλύτερα μπορεί το «άνθισμα του έθνους» (Ελλην. Πολιτισμός σελ. 69), να μας το εξηγήσεις σήμερα που το κράτος μας παραπαίει, που σκοπό έχει βάλει όχι πλέον τη σωτηρία του έθνους αλλά όλο πιο απροκάλυπτα την καταστροφή του έθνους του ίδιου του έθνους που εντέλλεται να διαφυλάξει! Σήμερα, που υπουργοί αυτού του έθνους, όπως ο Δικαιοσύνης Χατζηγάκης, ισχυρίζονται μέσα στην ίδια την Βουλή των Ελλήνων ότι το έθνος είναι από τη φύση του «επιθετικό» και «δεν εγγυάται τα ανθρώπινα δικαιώματα»(!) που μπορεί να υπάρχουν μόνο στον πολυπολιτισμό! Σήμερα, που ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Γ. Παπανδρέου θα πει στο Γαλλικό Ινστιτούτο κατά την παρουσίαση βιβλίου του Λιονέλ Ζοσπέν (Μάιος 2006) «ότι εάν βασίσουμε την ταυτότητα μας αποκλειστικά στη θρησκεία, την εθνική ή φυλετική καταγωγή, τότε επιλέγουμε κοινωνίες είτε θεοκρατικές, είτε βαθιά αυταρχικές, ρατσιστικές ή ακραία εθνικιστικές». (Εννοώντας ότι δήθεν μόνο στον πολυπολιτισμό μπορούμε να στηριχθούμε !)

Και ποιός έδωσε σ` όλους αυτούς τους καταστροφείς της εθνικής αρχής αξιώματα, ελευθερίες, βήμα για να εκφράζουν τις υποβολιμαίες διδαχές τους αν όχι το έθνος που υποσκάπτουν; Ποιος θεσμοθέτησε συντάγματα δημοκρατικά, νομοθετική, δικαστική και εκτελεστική εξουσία, ελευθερία λόγου, θρησκευτικών πεποιθήσεων, ελευθερία συναθροίσεων, ισότητα μπροστά στο νόμο, αν όχι το καταφρονημένο από τους άφρονες αυτούς έθνος;

Που είσαι, μεγάλε Έλληνα Ίωνα Δραγούμη να μας διδάξεις σήμερα πώς η παράδοση και η ιστορία κάνουν τα μέλη μιας φυλής έθνος (Ελλην. Πολιτισμός σελ. 89) και ότι το έθνος δημιούργησε το κράτος για να προστατεύεται μέσω αυτού, κι ότι το έθνος είναι μια οικογένεια από κοινότητες; («Οι Τρεις Προκηρύξεις» σελ. 151)

Η σεχταριστική μεταπρατική επιστήμη των Α. Λιάκου και ΣΙΑ επιδιώκει σήμερα να μας πείσει ότι το νέο κράτος του 1830 δημιούργησε εκ του μηδενός το ελληνικό έθνος. Αντιθέτως , ο ειδικός σε θέματα εθνογένεσης καθηγητής της Τυβίγγης Langewiesche και πολλοί άλλοι συνοψίζοντας τα αποτελέσματα της εγκυρότερης σύγχρονης έρευνας εξήγησαν πως το γερμανικό έθνος ως κοινότητα ανθρώπων κοινής καταγωγής προηγήθηκε βεβαίως κατά πολύ του κράτους που δημιουργήθηκε το 1870. Κατά πολλούς Γερμανούς ιστορικούς ένα έθνος είναι μια «κοινότητα πεπρωμένου» - Schicksalsgemeinschaft. (Αυτά σε σειρά δημοσιευμάτων του περιοδικού Spiegel αρχές του 2007.) «Είτε το θέλουμε είτε όχι», είπε ο καθηγητής Langewiesche, «καμία έξω από το έθνος αρχή δεν συγκίνησε τόσο τους ανθρώπους τα τελευταία 200 χρόνια ώστε να δίνουν και τη ζωή τους γι` αυτήν».

Αλλά τι πειράζει τον καθηγητή Α. Λιάκο αν σφάλλει ισχυριζόμενος ότι το κράτος δημιούργησε το 1830 το δήθεν ανύπαρκτο προηγουμένως ελληνικό έθνος; Ο Α. Λιάκος γνωρίζει ορθά κάτι γι` αυτόν πολύ σημαντικότερο, ότι το κράτος αν δεν εδημιούργησε, όμως είναι εις θέσην να καταστρέψει το έθνος. Αλλο η δημιουργία άλλο η καταστροφή. Σήμερα κι όλας. Δια της αφελληνισμένης παιδείας. Και δια του «πολυπολιτισμού» που στηρίζεται στη λαθρομετανάστευση.

Ο Ίωνας Δραγούμης είπε πως η ελληνική γη χρειάζεται χέρια να την δουλέψουμε, γιατί τα παιδιά της την αφήνουν και φεύγουν. Αν εξακολουθήσει αυτό, είπε το 1913 ο Ίων, θ` άρθουνε σίγουρα, σήμερα –αύριο, ξένοι να εκμεταλλευτούν τον τόπο μας («Τρεις Προκηρύξεις» σελ. 135).

Η προφητεία επαληθεύτηκε. Πιστή στα κελεύσματα της αυτοκρατορίας, η ελληνική ελίτ επέτρεψε και επιτρέπει την μαζική είσοδο ξένων στην ελληνική γη που ερημώθηκε μετά τον καταστροφικό εμφύλιο πόλεμο 1946-9. Την ελληνική δε υπογεννητικότητα του 0,9% (μεγαλύτερη της Ευρώπης και από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως) θα υπεραναπληρώσουν, ευτυχώς, οι ελληνοποιημένοι ξένοι(!), όπως μας βεβαιώνουν οι μισέλληνες της διοίκησης, το «Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής» παρά τω υπουργείω Εσωτερικών, η «Κοινωνία Πολιτών» κλπ. Καμία βεβαίως ενίσχυση της ελληνίδας μητέρας και της ελληνικής οικογένειας δεν προβλέπεται από την εποχή Σημίτη και εντεύθεν. Προς τι άλλωστε να ενισχυθεί το επάρατο ελληνικό έθνος; Γι αυτό θέλουμε «πολυπολιτισμό», γι αυτό προωθούμε εποικισμό και συγκυβέρνηση της Ελλάδος με ξένους των Βαλκανίων της Ασίας και της Αφρικής γι αυτό προωθούμε την δημιουργία ενός υβριδικού πολιτισμού που δεν θα φέρει αντίσταση στην συρρίκνωση της ελληνικής επικρατείας, προς όφελος της Νέας Τάξης Πραγμάτων στην περιοχή και του Κεφαλαίου που δεν γνωρίζει πατρίδες; (οι Προλετάριοι έχουν πατρίδα, είπε ο σοφός Μάρξ, το Κεφάλαιο είναι που δεν έχει).

Τι πειράζει επομένως που ξένα δημογραφικά ινστιτούτα προβλέπουν συρρίκνωση του ελληνικού πληθυσμού στα 2.5 εκατομμύρια για το 2050; Τι πειράζει που η εμπειρία ολόκληρης της Ευρώπης καταδεικνύει την συγκρουσιακότητα του πολυπολιτισμού, ή η εμπειρία και αυτών των ΗΠΑ επισημαίνει την καταστροφή του κοινωνικού κεφαλαίου; ( η πολύχρονη έρευνα του αριστερού καθηγητή του Χάρβαρντ Robert Putnam έδειξε καθίζηση της εμπιστοσύνης και κοινωνικότητας στα πολυπολιτισμικά περιβάλλοντα). Τι πειράζει τελικά όταν διαφαίνεται η αδυναμία λειτουργίας της ίδιας της δημοκρατίας όταν άνθρωποι χωρίς κοινή ιστορική διαδρομή και στόχους για το μέλλον συμβιώνουν τεχνητά στο πάλαι ποτέ εθνικό έδαφος; (Ηabermas 2001). Το πραγματικό πρόβλημα είναι οι Έλληνες, οι ιδιοκτήτες του εθνικού χώρου που δεν μπορούν να απαλλαγούν από την «έμμονη ιδέα» μιας δήθεν προνομιακής τους σχέσης με τον εθνικό χώρο που θεωρούν πατρίδα... Γι` αυτούς θα υπάρξει καταστολή και αλλοδαποί πραιτοριανοί στην αστυνομία και τον στρατό.

Γιατί να ακολουθήσουμε τους Γάλλους που προβαίνουν σε απελάσεις λαθρομεταναστών; Εμείς οι Έλληνες είμαστε ανθρωπιστές. Όχι βέβαια για τις άνεργες Ελληνίδες, αλλά για τις δεσποινίδες χωρίς χαρτιά από τη Sierra Leone.

Όχι για τους άνεργους έλληνες συνταξιούχους που φυτοζωούν με συντάξεις πείνας, αλλά για τους πεινασμένους που οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες και οι δουλέμποροι φέρνουν από την Ασία. Όχι για τον έλληνα αγρότη που τα παιδιά του, όπως είδε ο Δραγούμης εγκαταλείπουν την ύπαιθρο για να γίνουν χαραμοφάηδες δήθεν ακαδημαϊκοί, αλλά για τους Αλβανούς εποίκους που θα κληρονομήσουν το ελληνικό χώμα. Η άφρων, δημαγωγική-ψηφοθηρική παροχή ανωτάτης παιδείας σε όλους αποστέρησε την ύπαιθρο από κατοίκους και την χώρα από παραγωγικές δυνάμεις γενικότερα, παρέχοντας έτσι έδαφος στα σχέδια της ελίτ για μετάλλαξη του έθνους σε πολυεθνοτικό προτεκτοράτο δια του λαθρομεταναστευτικού εποικισμού. Οι λαθρομετανάστες παρουσιάζονται έτσι ως αναγκαίο συμπλήρωμα της παραγωγικής τάξης της Ελλάδος που συρρικνώθηκε από την εσωτερική και εξωτερική μετανάστευση και τις «ανώτερες σπουδές».

Πολύ ορθά παρατήρησε ο Ίων Δραγούμης ότι «οι αρχηγοί του έθνους είναι τις περισσότερες φορές οι μεγαλύτεροι μισέλληνες και εχθροί του»!! («Όσοι Ζωντανοί» σελ. 100). Πολύ ορθά είπε ακόμα πως το «Ρωμαίικο κυλά σ` ένα κατήφορο κατά τον εκμηδενισμό του» («Όσοι Ζωντανοί» σελ. 102)

«Ένα έθνος για να ζήσει», είπε ο Δραγούμης, «πρέπει να έχει ένα σκοπό και ένα πρόγραμμα, ειδεμή άλλο έθνος με πρόγραμμα θα βρεθεί να μας σαρώσει όλους».

(«Όσοι ζωντανοί»σελ.69)

Το τελευταίο αυτό ισχύει ακόμα, ενώ ταυτόχρονα γίνεται ορατός ο κίνδυνος το έθνος μας να πληγεί και εκ των ένδον: Από την πέμπτη φάλαγγα των γενιτσάρων και το αμέτρητο πλήθος των νεοεισαχθέντων αλλοδαπών εποίκων. Οι τελευταίοι έχουν γεννητικότητα πολλαπλάσια των Ελλήνων και δικαίωμα συνένωσης οικογενειών. Σε ελάχιστα χρόνια οι έλληνες θα γίνουν μειονότητα στην πάλαι ποτέ ελληνική επικράτεια. Οι φιλάνθρωποι και αισιόδοξοι συμπολίτες μας που ευελπιστούν ότι τα εκατομμύρια των ξένων θα «εξελληνιστούν» πέπρωται να απογοητευθούν, για τρεις λογούς : πρώτον διότι το ποσοστό των ξένων είναι απαγορευτικά υψηλό (πολύ μεγαλύτερο από τον μέσο όρο στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες). Δεύτερον διότι δεν υπάρχει πλέον, μετά την Γιαννάκου, Ρεπούση, Λιάκο, κτλ. Ελληνική παιδεία στα σχολεία. Υπάρχει αντ`αυτής «πολυπολιτισμική», συγκαλυμμένα ή απροκάλυπτα μισελληνική παιδεία. Τρίτον, διότι ο ίδιος «ελληνικός » μεταναστευτικός νόμος του Σημίτη του 2003 αποκρούει την αφομοίωση των μεταναστών ως συντηρητική ιδεολογία της Ευρώπης και αντ`αυτής θέτει ως στόχο της μεταναστευτικής πολιτικής της Ελλάδος την ανοχή και τον σεβασμό της «διαφορετικότητας» των μεταναστών με όλες τις εθνικές, θρησκευτικές και γλωσσικές τους παραδόσεις – όλα τα στοιχειά αυτά προφανώς υπηρετούν όχι μια λογική αφομοίωσης, αλλά μια λογική εγκαθίδρυσης πολυπολιτισμού στην Ελλάδα. Με αλλά λόγια, την μετάλλαξη του εθνικού κράτους σε ουδετεροεθνές κρατικό μόρφωμα στην νοτιοανατολική Ευρώπη.

Ποια άμυνα είναι υπό αυτούς τους όρους δυνατή κατά του ολοένα ενισχυόμενου εθνικισμού και ανθελληνισμού των από βορρά και ανατολών γειτόνων της Ελλάδος;

Για να εξηγούμεθα, μια τελευταία παρατήρηση: Κατά κανέναν τρόπο ας μην θεωρηθεί από οποιονδήποτε πως είμαστε εναντίον του μετανάστη γενικώς και αορίστως. Ποιος Έλληνας είναι άλλωστε;

Αυτό που ζητούμε, είναι μια εθνική μεταναστευτική πολιτική όπως αυτήν κάθε πολιτισμένου έθνους. Μια πολιτική που καθορίζει την μεταναστευτική ροή με γνώμονα το εθνικό συμφέρον και που εγγυάται επίσης την ύπαρξη προϋποθέσεων και δομών για την ανθρώπινη, δημοκρατική και ισότιμη μεταχείριση του Ξένου.

Μια τέτοια ακριβώς υπεύθυνη εθνική μεταναστευτική πολιτική αρνούνται στην Ελλάδα οι ιθύνοντες. Και γνωρίζουμε γιατί: διότι γι` αυτούς δεν αποτελεί γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Κων/νος Π. Ρωμανός

Μύθοι και ήθη της πολυπολιτισμικότητας

2010-06-20T14:16:00.000+03:00

Με τη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 30.5.2010 η κ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Το Βυζάντιο, είπε, ήταν μεν πολυεθνικό, αλλά μονοπολιτισμικό, είχε μόνο τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι η διαπρεπής βυζαντινολόγος μάς έδωσε και το μυστικό της επιβιώσεως ενός κράτους επί 1100 χρόνια. Τα μονοπολιτισμικά κράτη έχουν μέλλον, τα πολυπολιτισμικά διαλύονται είτε ειρηνικά είτε με τη βία των όπλων. Θυμηθείτε την περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, παρατηρήστε τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια (μουσουλμάνοι Αλβανοί κατά Χριστιανών Σλάβων), ακόμη και στο Βέλγιο (οι Ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί θέλουν να αποσχισθούν από τους γαλλόφωνους Βαλλόνους). Μπορεί μία κοινωνία σήμερα να αντέξει ένα συγκεκριμένο –όχι απεριόριστο- αριθμό μεταναστών από άλλες χώρες, αλλά πρέπει να τους ενσωματώνει σε ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο. Ο μονοπολιτισμός σώζει τις κοινωνίες, διατηρεί τις ισορροπίες και απομακρύνει τη διάσπαση και την γκετοποίηση.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. Αντί να θαυμάζουμε το μονοπολιτισμικό Βυζάντιο (Ρωμανία) έχουμε διδαχθεί από ξενόφερτες προπαγάνδες και από θορυβώδεις μειοψηφίες να υμνούμε την πολυπολιτισμικότητα. Κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν άκριτα στη χώρα μας πρότυπα κοινωνιών που δεν έχουν καμμία σχέση με την ιστορία μας, την ψυχοσύνθεσή μας, τις κοινωνικές ανάγκες μας. Το πολυπολιτισμικό πρότυπο δοκιμάσθηκε στις ΗΠΑ που είναι εξ ολοκλήρου χώρα μεταναστών. Στην Ευρώπη οι σοβαρές χώρες καταπολεμούν την πολυπολιτισμικότητα και μιλούν για ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο που οφείλουν όλοι να ακολουθούν. Απόρροια της πολυπολιτισμικής ψυχώσεως στην Ελλάδα είναι και η αδράνεια των ελληνικών αρχών κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια έναντι του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Όποιος.....
μιλούσε δημοσίως κατά του αλόγιστου και ανεξέλεγκτου αριθμού λαθρομεταναστών κινδύνευες να δεχθεί τα γνωστά κοσμητικά επίθετα που χρησιμοποιούν οι δήθεν προοδευτικοί.

Ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν και σ’ αυτό συντελεί και η συμμετοχή μας στην Ευρ. Ένωση. Μπορεί για άλλα θέματα να έχουμε παράπονα από την Ε.Ε., όμως στο θέμα των λαθρομεταναστών μάς βοηθεί εμπράκτως. Η αστυνομική δύναμη ΦΡΟΝΤΕΞ της Ε.Ε. περιπολεί με πλοία και ελικόπτερα στα θαλάσσια σύνορά μας προς την Τουρκία και όπως μαθαίνουμε από τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 12-6-2010 ήδη μειώθηκε κατά 70% η λαθραία είσοδος ασιατών μεταναστών , τους οποίους έστελναν οι Τούρκοι δουλέμποροι. Αν δεν υπήρχε η ΦΡΟΝΤΕΞ και η πολιτική βούληση της Ευρ. Ενώσεως, θα πελαγοδρομούσαμε ακόμη σε ιδεολογικές συζητήσεις περί «ανοικτών συνόρων» και πολυπολιτισμικών παραδείσων.

Σε όλη την Ευρώπη καταρρέει η ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας. Οι λαοί τονώνουν την εθνική συνείδηση και θέτουν όρια στον αριθμό των μεταναστών που μπορούν να αντέξουν. Όταν σε μία χώρα οι κυβερνώντες δεν λαμβάνουν μέτρα υπέρ της μονοπολιτισμικής κοινωνίας τότε διογκώνεται η Ακροδεξιά. Το είδαμε στις Ολλανδικές εκλογές του Ιουνίου. Όποιοι ειλικρινά δεν θέλουν να αφήσουν τη λύση των προβλημάτων σε ακραία πολιτικά κινήματα θα πρέπει να ωθήσουν τα κόμματα εξουσίας, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά , να λάβουν καίρια μέτρα κατά των πολυπολιτισμικών μύθων. Ο ρατσισμός δεν κερδίζει έδαφος όταν προστατεύουμε τις εθνικές και θρησκευτικές αξίες της πλειοψηφίας του λαού μας. Αντιθέτως κερδίζει έδαφος όταν αγνοούμε τα δικαιώματα των πολλών στο όνομα ενός κίβδηλου ανθρωπισμού που αφήνει την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και οδηγεί σε αύξηση της εγκληματικότητας και σε διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ως Ορθόδοξος Χριστιανός αντιτίθεμαι στα δύο άκρα. Και στον φυλετισμό-ρατσισμό, αλλά και στους πολυπολιτισμικούς και εθνομηδενιστικούς μύθους. Η ελληνική κοινωνία οφείλει να σταματήσει την κίνηση του εκκρεμούς από το ένα στο άλλο άκρο και να χαράξει τη μέση οδό της Αριστοτελικής λογικής. Ούτε μπορούμε να γίνουμε φρούριο με κλειστές πόρτες ούτε να μετατραπούμε σε παράδεισο του κάθε λαθρομετανάστη και δουλεμπόρου. Η μονοπολιτισμικότητα της Αρχαίας Ελλάδος και του Βυζαντίου διέσωσαν τη συνέχεια του Ελληνισμού. Έχουμε χρέος απέναντι στους νέους μας να συνεχίσουμε αυτή την πορεία, αυτόν τον πολιτισμό. Η ελληνορθόδοξη ταυτότητα μας διδάσκει κατανόηση και ανεκτικότητα προς τους άλλους πολιτισμούς. Όχι όμως εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και της ιστορικής μας αυτοσυνειδησίας.

Ας διδάξουμε λοιπόν στα παιδιά μας την ελληνορθόδοξη παράδοση και την Ιστορία του Έθνους μας και ας αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή βοήθεια για τον περιορισμό της λαθρομεταναστεύσεως.

Κωνσταντίνος Χολέβας 12.6.2010
Αντίβαρο

Η χαμένη τιμή των Ελλήνων

2010-06-10T14:15:00.001+03:00

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "ΤΟ ΠΑΡΟΝ" Κυριακή 6 Ιουνίου 2010)
Γράφει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου Κωνσταντίνος Ρωμανός

Ο Σημίτης έδωσε και πάλι τη βασική φόρμουλα για την ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων όταν είπε ότι το κύριο εμπόδιο στην ανάπτυξη ήταν η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων. Να παρατηρήσουμε εδώ ότι δεν αναζήτησε την αιτία της "κακοδαιμονίας" μας σε κάποιο επιμέρους συστατικό στοιχείο της ελληνικής ταυτότητας (π.χ την Ορθοδοξία ή τον κοραϊσμό ή τον ραγιαδισμό, τον ατομικισμό κ.λ.π) το οποίο εξοβελίζοντας θα μπορούσαμε να ελπίσουμε σ΄ένα πιο θετικό μέλλον.

Όχι, ολάκερη η ιδιαιτερότητα των Ελλήνων, δηλαδή ότι συνιστά την ελληνικότητα αυτήν καθαυτήν μπήκε στο στόχαστρο του "εκσυγχρονιστικού" λόγου. Το στοίχημα ήταν οι έλληνες να πάψουν να είναι Έλληνες προκειμένου να... προοδεύσουν. Η πρόοδος, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός ήταν ο προβαλλόμενος στόχος. Η ανθρωπολογική μετάλλαξη των Ελλήνων, το μέσον για την επίτευξη του στόχου αυτού.

Από την αρχή της διακυβέρνησης Σημίτη ως σήμερα η αποελληνοποίηση της Ελλάδος έγινε στην αρχή ψιθυριστά, αργότερα φωναχτά, αλλά πάντα με συνέπεια και αμείωτη ένταση. Το μεσοδιάστημα της κυβέρνησης των συντηρητικών δεν άλλαξε τίποτα στη ροή αυτή των πραγμάτων.Μάλιστα συνέτεινε, μπορεί να πεί κανείς, στην απρόσκοπτη λειτουργία του σχεδιασμού αποδόμησης του έθνους με το να ...
δεσμεύσει ένα πατριωτικό δυναμικό το οποίο, χωρίς τη χειραγώγηση των συντηρητικών, θα μπορούσε να είχε απειλήσει τους ανθελληνικούς σχεδιασμούς.

Έτσι π.χ η εκδηλωθείσα αντίσταση του λαού στην παραποίηση της ιστορίας στα νέα σχολικά βιβλία των ετών 2006-2007 έσβησε πρόωρα μόλις η κυβέρνηση έκανε τον απλό ελιγμό να αποσύρει ένα και μόνο βιβλίο (απο τις εκατοντάδες) από την κυκλοφορία και την αρμόδιο υπουργό απο την υπηρεσία.

Η μεθοδολογία της εθνοκτονίας με επιστημονική συνέπεια επικεντρώθηκε στους δύο κεντρικούς άξονες αναπαραγωγής μιας ανθρώπινης κοινωνίας, την παιδεία και την δημογραφία.

Με άκρα μυστικότητα επετεύχθη η

• αλλαγή των περιεχομένων της σχολικής παιδείας και η
• ιδεολογική μετατόπιση της κατεστημένης ακαδημαϊκής και πολιτικής νομενκλατούρας με τους συμπληρωματικούς στόχους να
• αμφισβητηθεί η ελληνικότητα αφενός και να
• γίνει αποδεκτός ως τετελεσμένο γεγονός ο εποικισμός της σκόπιμα αφύλακτης χώρας απο εκατομμύρια λαθρομετανάστες αφετέρου

Όπως ήταν προβλεπόμενο, η εισαγωγή σε μεγάλη κλίμακα των τελευταίων στα ελληνικά σχολεία θα έκανε επιτακτική πλέον και νόμιμη τη μετάλλαξη της εθνικής παιδείας σε πολυεθνική (Η μαζική εισαγωγή λαθρομεταναστών στα ελληνικά σχολεία ήταν βεβαίως αντισυνταγματική εφόσον το Σύνταγμα καθορίζει ότι η παιδεία είναι δωρεάν και υποχρεωτική για όλους τους Έλληνες - αποκλείοντας έτσι τους μη Έλληνες). Ταυτόχρονα θα παγίωνε την εθνογραφική αλλοίωση του ελληνικού πληθυσμού προσφέροντας "πατημα" για την ελληνοποίηση των ξένων μόλις θα έφταναν στην ηλικία των 18 ετών.

Η ελληνοποίηση με τη συνακόλουθη αλλαγή του κώδικα ιθαγένειας έγινε τον Μάρτιο του 2010 απο την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ ολοκληρώνοντας την προηγηθείσα νομιμοποίηση της ΝΔ του τέλους του 2008 (καθεστώς του "επι μακρόν διαμένοντος").

Η νεοταξική αριστερόστροφη προπαγάνδα για την καλλιέργεια οικειοφοβίας, δηλαδή απο μάκρυνσης απο την ελληνικότητα με τη συνακόλουθη απαίτηση να αλλοτριωθούμε αγκαλιάζοντας τον "Άλλο" ως "διαφορετικότητα", αποτελεί δυστυχώς χρόνια τώρα μια θλιβερή σταθερά της καθημερινότητας του Έλληνα. Είναι η ίδια προπαγάνδα που απαντάται ως γκράφιτι των Εξαρχείων, ως ανάλυση των ΜΜΕ και ως διδακτικό περιεχόμενο των σχολικών βιβλίων.

Συνοψίζεται στις παροτρύνσεις να μην είμαστε "ξενοφοβικοί" (παραβλέποντας ότι καθόλου δεν γνωρίζουμε τις προθέσεις του ξένου που μπήκε από το παράθυρο), να μην είμαστε "ρατσιστές" (δηλαδή να αδιαφορήσουμε για τους προγόνους, το γένος και τη φυλή μας) και να μην είμαστε "εθνικιστές" (δηλαδή να παραιτηθούμε απο την αξίωση να έχουμε ως έθνος δικό μας κράτος - προστάτη ή ακόμα και απλώς να υπάρχουμε ως διακριτό έθνος ανάμεσα στα άλλα έθνη).

Πρόκειται για προπαγάνδα επιστημονικής αποδόμησης η οποία συν τοις άλλοις κατασκευάζει ενοχικά σύνδρομα που αφορούν το ήθος και τις συλλογικές δράσεις του "κακού Έλληνα" μέσα στην ιστορία. Οι κατηγορίες είναι δανεισμένες απο το παλαιό και το νεώτερο ρεπερτόριο του ανθελληνισμού. Υποθέτω ότι η πλήρης εσωτερίκευσή τους οδηγεί στην απαξίωση του Έλληνα ως ανθρωπολογικού τύπου.

Αυτό στην γλώσσα των κομπιούτερ στο πλαίσιο μιας "κοινωνικής μηχανικής" ("social engineeering") θα σήμαινε ότι η φάση του "αποπρογραμματισμού" του ιστορικού υποκειμένου Έλλην περατώθηκε πλέον επιτυχώς και τώρα μπορεί να αρχίσει η αντίστροφη διαδικασία "αναπρογραμματισμού" του εκκενωθέντος απο κάθε ιστορική μνήμη ανθρώπινου πλάσματος με νέα περιεχόμενα.

Με άλλα λογια, εκεί όπου ήδη επιτεύχθηκε η παραγωγή "γυμνού" ανθρώπου μπορεί να προχωρήσει η νέα εποχή στην πειραματική κατασκευή κάποιου νεοφανούς μιγαδικού πολιτισμικοφυλετικού ανθρωπολογικού τύπου στη νοτιοανατολική Ευρώπη (πρώην Ελλάδα).

Ίσως για την έναρξη του σχεδιαζόμενου αναπρογραμματισμού το υπουργείο Παιδείας μελετά επί του παρόντος (όπως ακούγεται) την εισαγωγή νέων σχολικών βιβλίων που θα αντικαταστήσουν τα υπάρχοντα που στόχο είχαν τον αποπρογραμματισμό.

Ίσως ο αναπρογραμματισμός των -πρώην- Ελλήνων να είναι στη συνέχεια και η αποστολή των πολυαρίθμων ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων) που η νέα κυβέρνηση δεν κατήργησε παρά τα υποτιθέμενα μέτρα περιορισμού των εξόδων στη σημερινή κρίση.

Αν επιμείνει κανείς στο ερώτημα ποιός θα είναι (επιτέλους) ο σχεδιαζόμενος απο τα κέντρα εξουσίας ανθρωπολογικός τύπος του μετα - Έλληνα θα βρεί ήδη σήμερα προτεινόμενες φαντασιακές ταυτότητες, οι οποίες ξαφνιάζουν με την αφέλεια που τις διακρίνει: "πολίτης μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πολυπολιτιστικής κοινωνίας" ή "πολίτης της Γης" ή απλώς "Άνθρωπος"...

Μια στοιχειώδης κριτική δείχνει ότι με τα ανοικονόμητα εκατομμύρια Αφρικανών, Ασιατών και Βαλκάνιων λαθρομεταναστών και τα συνεπακόλουθα προβλήματα της γκετοποίησης, της εγκληματικότητας , της επιδημιολογικής μόλυνσης (450.000 κρούσματα ηπατίτιδας στην Ελλάδα! - "Ελευθεροτυπία" 19 Μαΐου 2010) και γενικότερης επαπειλούμενης κατάρρευσης των ελληνικών υποδομών, η Ελλάδα αντί να πλησιάζει, αντιθέτως συνεχώς απομακρύνεται απο τον ευρωπαϊκό μέσο όρο ομοιάζοντας όλο και περισσότερο με τριτοκοσμικό κρατικό μόρφωμα.

Επίσης η κριτική δείχνει ότι δεν υπάρχουν διαβατήρια για "πολίτες της Γης" ούτε ελευθερία εγκατάστασης σε όποια μέρη του πλανήτη θα προσπαθήσουν να καταφύγουν άφρονες Έλληνες μετά την καταστροφή της πατρίδας τους. Τέλος "Άνθρωπος" χωρίς εθνοτικό, πολιτισμικό, θρησκευτικό, πολιτικό προσδιορισμό δεν υπάρχει, μόνο ο σκύλος, η γάτα και το όποιο ζώο είναι απλώς σκύλος και γάτα οπουδήποτε χωρίς περαιτέρω προσδιορισμό.

"Άνθρωπος" χωρίς ιδιαιτερότητα δεν είναι παρά ένα ζώο!
Προφανώς τέτοια ζώα, τέτοια ανθρώπινα μηδενικά, βδελύγματα πάνω στο πρόσωπο της Γης, θα κατασκευάσουν οι σκοτεινοί κύριοι προγραμματιζόμενων εθνοκτονιών.

Πραγματικά αποφάσισαν λοιπόν οι Έλληνες, θα πεί κανείς, να απεμπολήσουν την ιδιαιτερότητά τους για να γίνουν πιο άνθρωποι ή πιο Ευρωπαίοι, τέλος πάντων για να εκσυγρονισθούν και να αναπτυχθούν όπως το ήθελε ο Σημίτης;

Αν πιστέψει κανείς ότι αυτοί που δεχθηκαν να μεταλλαχθούν (και δεν ήσαν προς Θεού όλοι) το έπραξαν για ιδανιστικούς αποκλειστικά λόγους, απατάται σίγουρα. Δεν ξέρει δηλαδή να διαβάζει το πραγματικό μήνυμα της εξουσίας ανάμεσα στις γραμμές των επισήμων διακηρύξεων.

Εδώ το μήνυμα ήταν ένα και μοναδικό:
• Ξεχάστε αυτά που πιστεύατε ως Έλληνες και εμείς σας εγγυώμεθα υψηλή κατανάλωση και ευημερία!• Ως Έλληνες δεν έχετε μέλλον στην Ελλάδα, γιατί οι ανώτερες εξουσίες έχουν άλλα σχέδια γα την Ελλάδα!
• Ως απλές βιολογικές υπάρξεις όμως, αφημένες στα δικά μας χέρια να τις μορφώσουμε όπως καλύτερα ξέρουμε εμείς, επιτρέπουμε να επιβιώσετε και μάλιστα σε υψηλό επίπεδο.
• Όσοι τυχόν αρνηθούν και αντισταθούν θα αποκλεισθούν απο όλες τις απολαβές, κοινωνικές, επαγγελματικές, πολιτικές. Θα ζούν με τον φόβο του κράτους και μαζί του παρακράτους που χτυπάει εκεί όπου δεν φτάνει ο νόμος.
• Αν δε επιμείνουν ότι η "Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες" θα βρουν απέναντί τους και τους συνασπισμένους "ελληνοποιημένους" αλλοδαπούς πραιτωριανούς.
• Αυτοί ήταν οι όροι του συμβολαίου που η εξουσία πρότεινε στους Έλληνες και πολλοί δελεάσθηκαν. Η τιμή τιμή δεν έχει και χαράς τον που τη... χάνει! σκέφτηκαν.

Όμως αυτό που επέμεινε να διαχειρισθεί η εξουσία χωρίς εξαιρέσεις ήταν τα παιδιά.

Τα αφελληνισμένα σχολεία περίμεναν τα ελληνόπαιδα με τον Χασάν στο ίδιο θρανίο, υλικό για μετάλλαξη. Τι θα έπρατταν άραγε οι γονείς, οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων; Θα δημιουργούσαν προβλήματα επειδή τα παιδιά τους διδάσκονταν ανθελληνικά βιβλία και θα αμφισβητούσαν τη νομιμότητα της εισαγωγής λαθρομεταναστών χωρίς τα νόμιμα δικαιολογητικά στο σχολείο που πλήρωσαν γενεές επί γενεών Ελλήνων φορολογουμένων;

Ή θα άφηναν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, τα παιδάκια τους δηλαδή, τα μοναχοπαίδια τους μάλιστα (διότι δεν κάνουν πάνω απο ένα παιδί) βορά στο αντεθνικό υπουργείο Παιδείας; Γνωρίζουμε δυστυχώς την απάντηση... Πώς όμως να ερμηνεύσει κανείς την παρούσα πτώχευση της Ελλάδας, την περικοπή μισθών και συντάξεων, την αύξηση των φόρων στα καταναλωτικά αγαθά κ.λ.π, δεδομένης της ανειλημμένης υποχρέωσης της εξουσίας να ανταμείψει πλουσιοπάροχα όσους δέχθηκαν τον αφελληνισμό τους;

Η απάντηση είναι γνωστή απο τα αρχαία χρόνια: Ο διάβολος δεν κρατάει το λόγο του. Γιατί να ξοδεύεται εσαεί γι΄ αυτούς που τώρα πια είναι ένα τίποτα; Αφού οι Έλληνες έχασαν οικειοθελώς την τιμή τους, να χάσουν τώρα και το... αντίτιμο.
Άλλωστε δεν τα έδωσαν όλα ακόμα, ποιός ξέρει αν πιεζόμενοι δεν θα δώσουν και τα υπόλοιπα!
Η ανυποληψία όσων ανθρώπων πρόδωσαν το λίκνο της Ευρώπης, τους προγόνους και το όνομά τους για τον Μαμμωνά δεν διέφυγε την προσοχή των Ευρωπαίων των οποίων των οποίων ο παραδοσιακός φιλελληνισμός υπο το κράτος της ματαίωσης γύρισε τώρα στο εξίσου παραδοσιακό του αντίθετο,τον ανθελληνισμό.

Έτσι η διάθεση να μας απαξιώσουν, ηθικά και διανοητικά με κάθε τρόπο μιλάει καθημερινώς μέσα απο χίλια και ένα άρθρα του ευρωπαϊκού τύπου για τη χρεοκοπημένη, ψεύτικη, αδηφάγα, πρόστυχη Ελλάδα, η οποία τώρα πρέπει να τιμωρηθεί, να ταπεινωθεί, να ματώσει με κάθε τρόπο, στο τέλος δε και να εκδιωχθεί απο την Ευρώπη

Ακόμα κι έναν Τούρκο να π.... έναν τσολιά σκιτσάρησε Ευρωπαίος γελοιογράφος...Όχι: τέτοιο μένος, τέτοιο διασυρμό δεν επιφυλάσσει κανείς σε δανειολήπτη που απλώς αδυνατεί να πληρώσει. Τον επιφυλάσσει μόνο σε άνθρωπο που έχασε την τιμή του.

Αν δεν θέλει να χάσει τα πάντα ο ελλαδικός Ελληνισμός πρέπει να κινητοποιήσει τις υγιείς δυνάμεις που διαθέτει το αρχαίο του κύτταρο για να γίνει τιμωρός των πρωταιτίων της προδοσίας και παιδαγωγός των παραστρατημένων, που όμως βαθιά μέσα τους φέρουν το φως της Ελλάδος.